THE DESTINATION OF DESTINY

2011-07-13T14:53:00.000+03:00

2011-01-06T01:55:00.000+02:00

Ο νόμος της ειμαρμένης

2010-11-02T00:47:00.005+02:00

Ο καθορισμός της Ειμαρμένης του κάθε ανθρώπου γίνεται από τις Μοίρες. Η λέξη Μοίρα προέρχεται από το ρήμα μοίρωμαι που σημαίνει λαμβάνω μερίδιο, δηλαδή λαμβάνω το μερίδιο που μου ανήκει. Οι Μοίρες εθεωρούντο κατ’ άλλους μεν ως θυγατέρες της Ανάγκης κατ’ άλλους δε ως θυγατέρες του Διός και της Δίκης, η οποία ακολουθούσε την Ανάγκη. Αυτή η γενεαλογική προέλευση των Μοιρών δείχνει και την δράση τους, γιατί οι Μοίρες καθορίζουν ποιες δυνάμεις πρέπει να δοθούν ή ποιες πρέπει να στερηθεί ο κάθε άνθρωπος, καθώς και ποιες δοκιμασίες πρέπει να περάσει στο δρόμο της ζωής του ώστε να βεβαιωθεί ο πνευματικός κόσμος, που παρακολουθεί, για την εναρμόνιση ή μη εναρμόνιση κάθε ψυχής προς τους Νόμους της θείας Φύσεως.

Ο Νόμος της Ειμαρμένης όχι μόνον δεν αντιστρατεύεται τον Νόμο της ελευθερίας της συνειδήσεως, αλλά, αντίθετα, βασίζεται σ’ αυτόν. Συγκεκριμένα στον άνθρωπο οι Μοίρες που καθορίζουν την ειμαρμένη, δίδουν ή στερούν δυνάμεις και καθορίζουν τις δοκιμασίες που πρέπει να περάσει. Έτσι ανά πάσα στιγμή τίθεται στον κάθε άνθρωπο το δίλημμα ποιόν δρόμο να ακολουθήσει. Αυτό το δίλημμα ετέθη και στον ήρωα Ηρακλή, ο οποίος μεταξύ του δύσκολου δρόμου της αρετής και του εύκολου της κακίας επέλεξε τον δρόμο της αρετής.

2010-11-01T23:46:00.000+02:00

H κάθε ευκαιρία είναι μοναδική και δεν επαναλαμβάνεται..
ο κάθε δισταγμός σημαίνει καταστροφή, δεν υπάρχουν περιθώρια
για παζαρέματα ...θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα!!!!

Μπανάνες: Εκπληκτικά φρούτα!

2010-10-12T18:03:00.000+03:00

Ένας καθηγητής στο CCNY είπε σε μια τάξη φυσιολόγων για τις μπανάνες.

Είπε ότι η έκφραση "going bananas" είναι από τις επιπτώσεις της μπανάνας στον εγκέφαλο.

Διαβάστε την:

Mη βάζετε ποτέ τις μπανάνες στο ψυγείο!

Μετά την ανάγνωση αυτού του κειμένου, δεν πρόκειται ποτέ ξανά να κοιτάξετε μια μπανάνα με τον ίδιο τρόπο.

Οι μπανάνες περιέχουν τρία φυσικά σάκχαρα - σακχαρόζη, φρουκτόζη και γλυκόζη σε συνδυασμό με ίνες.

Μια μπανάνα δίνει μια άμεση, διαρκή και ουσιαστική ώθηση ενέργειας.

Η έρευνα έχει αποδείξει ότι δύο μπανάνες παρέχουν αρκετή ενέργεια για μια επίπονη 90λεπτη προπόνηση.

Δεν αποτελεί έκπληξη που η μπανάνα είναι το νούμερο ένα φρούτο σε κορυφαίους αθλητές του κόσμου.

Αλλά η ενέργεια δεν είναι ο μόνος τρόπος που μια μπανάνα μπορεί να μας βοηθήσει να κρατιόμαστε σε καλή κατάσταση. Μπορεί επίσης να βοηθήσει να ξεπεραστούν ή αποτραπούν ένας σημαντικός αριθμός ασθενειών και καταστάσεων, καθιστώντας την αναγκαία στην καθημερινή διατροφή μας.

Κατάθλιψη: Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα που ανέλαβε η MIND μεταξύ των ανθρώπων που πάσχουν από κατάθλιψη, πολλοί από αυτούς αισθάνονται πολύ καλύτερα αφού φάνε μια μπανάνα. Αυτό συμβαίνει επειδή μπανάνες περιέχουν τρυπτοφάνη, ένα είδος πρωτεΐνης που το σώμα μετατρέπει σε σεροτονίνη, γνωστή για να σας κάνει να χαλαρώσετε, να βελτιωθεί τη διάθεση σας και γενικά σας κάνει να αισθανθείτε πιο ευτυχισμένοι.

PMS (Προεμμηνορροϊκό Σύνδρομο): Ξεχάστε τα χάπια - φάτε μια μπανάνα. Η βιταμίνη B6 που περιέχει ρυθμίζει τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, η οποία μπορεί να επηρεάσει τη διάθεσή σας.

Αναιμία: Υψηλή σε σίδηρο, η μπανάνας μπορεί να τονώσει την παραγωγή της αιμοσφαιρίνης στο αίμα και έτσι βοηθά σε περιπτώσεις αναιμίας.

Αρτηριακή πίεση: Αυτό το μοναδικό τροπικό φρούτο έχει εξαιρετικά υψηλή περιεκτικότητα σε κάλιο και χαμηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, καθιστώντας το ιδανικό να κτυπήσει την αρτηριακή πίεση. Έτσι, η αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων έχει επιτρέψει στον κλάδο της μπανάνας να κάνει επίσημες ανακοινώσεις για την ικανότητα της μπανάνας να μειώσει τον κίνδυνο της αρτηριακής πίεσης και εγκεφαλικού επεισοδίου.

Εγκεφαλική δύναμη: 200 μαθητές σε ένα Twickenham (Middlesex) σχολείο (Αγγλία), βοηθήθηκαν στις εξετάσεις τους, αυτό το έτος, με την κατανάλωση μπανάνας στο πρωινό, το διάλειμμα και γεύμα σε μια προσπάθεια να ενισχύσουν τη δύναμη εγκεφάλου τους. Η έρευνα έχει δείξει ότι το κάλιο στα φρούτα μπορεί να βοηθήσει στη μάθηση, καθιστώντας τους μαθητές πιο προσεκτικούς.

Δυσκοιλιότητα: Υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες, συμπεριλαμβάνοντας τις μπανάνες στη διατροφή μπορεί να βοηθήσουν την αποκατάσταση της φυσιολογικής δράσης του εντέρου, βοηθώντας να ξεπεραστεί το πρόβλημα χωρίς την προσφυγή σε καθαρτικά.

Hangover: Ένας από τους ταχύτερους τρόπους για τη θεραπεία του Hangover είναι να γίνει ένα milkshake μπανάνα, γλυκασμένο με μέλι. Η μπανάνα ηρεμεί το στομάχι και, με τη βοήθεια του μελιού, αυξάνονται τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, ενώ το καταπραΰνει το γάλα και ενυδατώνεται εκ νέου το σύστημά σας.

Καούρα: Οι μπανάνες έχουν μια φυσική επίδραση αντιόξινου στο σώμα. Έτσι εάν πάσχετε από καούρα, δοκιμάστε να φάτε μια μπανάνα για ανακούφιση.

Πρωινή αδιαθεσία: Τρώγοντας μπανάνες μεταξύ των γευμάτων βοηθά στη διατήρηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα και να αποφευχθεί η πρωινή αδιαθεσία

Τσιμπήματα κουνουπιών: Πριν φθάσετε να βάλετε κρέμα για τα έντομα, δοκιμάστε να τρίψετε την προσβεβλημένη περιοχή με το εσωτερικό της φλούδας της μπανάνας. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι είναι εκπληκτικά επιτυχής στη μείωση του πρηξίματος και του ερεθισμού.

Νεύρα: Οι μπανάνες είναι πλούσιες σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β που βοηθούν στην ηρεμία του νευρικού συστήματος.

Πίεση και στην εργασία; Σπουδαστές στο Ινστιτούτο Ψυχολογίας στην Αυστρία, που βρέθηκαν υπό πίεση στην εργασία οδηγήθηκαν να καταβροχθίζουν με άνεση τροφές όπως η σοκολάτα και τα τσιπς… Κοιτάζοντας 5.000 ασθενείς νοσοκομείου, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι πιο παχύσαρκοι είχαν περισσότερες πιθανότητες να είναι σε θέσεις εργασίας υψηλής πίεσης. Η έκθεση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, για την αποφυγή του πανικού που προκαλεί έντονη επιθυμία για τροφές, πρέπει να ελέγχουμε τα επίπεδα του ζαχάρου στο αίμα μας, απολαμβάνοντας πλούσια σε υδατάνθρακες τρόφιμα κάθε δύο ώρες για να κρατηθούν τα επίπεδα σταθερά…

Έλκη: Η μπανάνα χρησιμοποιείται ως διαιτητικό τρόφιμο από εντερικές διαταραχές εξαιτίας της μαλακής υφής και απαλότητα της. Είναι το μόνο ωμό φρούτο που μπορεί να καταναλωθεί χωρίς άγχος στις περισσότερες περιπτώσεις. Εξουδετερώνει επίσης την υπερβολική οξύτητα και μειώνει τον ερεθισμό με επικάλυψη των βλεννογόνου του στομαχιού.

Έλεγχος της θερμοκρασίας: Πολλοί άλλοι πολιτισμοί βλέπουν τις μπανάνες ως "κρύα" φρούτα που μπορεί να μειώσουν τόσο τη σωματική και συναισθηματική θερμοκρασία των εγκύων γυναικών. Στην Ταϊλάνδη, παραδείγματος χάριν, οι έγκυες γυναίκες τρώνε μπανάνες για να εξασφαλίσουν ότι το μωρό τους θα γεννηθεί με μια δροσερή θερμοκρασία.

Εποχιακή συναισθηματική αναταραχή (SAD): Οι μπανάνες μπορούν να βοηθήσουν τους πάσχοντες από SAD επειδή περιέχουν τον φυσικό ενισχυτή διάθεσης tryptophan.

Κάπνισμα και Χρήση Καπνού: Οι μπανάνες μπορούν επίσης να βοηθήσουν τους ανθρώπους που προσπαθούν να σταματήσουν το κάπνισμα. Οι B6 και B12 που περιέχουν, καθώς και το κάλιο και το μαγνήσιο που βρέθηκαν σε αυτές, βοηθούν το σώμα να ανακάμψει από τις επιπτώσεις της αποχής από τη νικοτίνη.

Άγχος: Το κάλιο είναι ένα ζωτικής σημασίας ορυκτό, το οποίο βοηθά στην ομαλοποίηση του καρδιακού παλμού, στέλνει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ρυθμίζει το υδατικό ισοζύγιο του οργανισμού μας… Όταν είμαστε αγχομένοι, ο μεταβολικός ρυθμό μας αυξάνεται, μειώνοντας έτσι τα επίπεδα καλίου μας. Αυτοί μπορούν να εξισορροπούνται με τη βοήθεια ενός σνακ μπανάνας υψηλού καλίου.

Εγκεφαλικά επεισόδια: Σύμφωνα με την έρευνα στους New England Journal of Medicine, τρώγοντας μπανάνες ως μέρος μιας τακτικής δίαιτας μπορεί να μειώσετε τον κίνδυνο θανάτου από εγκεφαλικά επεισόδια κατά τουλάχιστον 40%!

Κρεατοελλιές: Οι πρόθυμοι για φυσικές εναλλακτικές λύσεις ορκίζονται ότι αν θέλετε για να εξοντώσετε ένα κονδύλωμα, πάρτε ένα κομμάτι φλούδας μπανάνας και τοποθετήστε το στο κρεατοελιά, με την κίτρινη πλευρά. Προσεκτικά κρατήστε τη φλούδα στη θέση αυτή με λευκοπλάστη ή χειρουργική ταινία!

Έτσι, μια μπανάνα είναι πραγματικά μια φυσική θεραπεία για πολλά δεινά. Όταν τη συγκρίνετε με ένα μήλο, έχει τέσσερις φορές περισσότερη πρωτεΐνη, δύο φορές περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες, τρεις φορές φώσφορο, πέντε φορές περιεκτικότητα σε βιταμίνη Α και σίδηρο, και δύο φορές τις άλλες βιταμίνες και μέταλλα. Είναι επίσης πλούσια σε κάλιο και είναι ένα από τα μεγαλύτερης αξίας τρόφιμα. Έτσι ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξει αυτή γνωστή φράση, ώστε να λέμε, "Μια μπανάνα την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα!"

Υ.Γ: Οι μπανάνες πρέπει να είναι ο λόγος που οι πίθηκοι είναι τόσο χαρούμενοι όλη την ώρα!
Θα προσθέσω επίσης έναν εδώ· Θέλετε γρήγορη λάμψη στα παπούτσια σας;;
Πάρτε το εσωτερικό της φλούδας της μπανάνας, και τρίψτε το απευθείας στο παπούτσι… γυαλίστε με στεγνό πανί.

2010-07-22T21:40:00.002+03:00

Αυτό είναι το τέλος
όμορφε φίλε 
Αυτό είναι το τέλος
μοναδικέ μου φίλε, το τέλος

Από τα επιμελημένα σχέδιά μας, το τέλος
όλων που στέκονται, το τέλος
καμία ασφάλεια ή έκπληξη, το τέλος
Δεν θα κοιτάξω ποτέ τα μάτια σου... πάλι 

Μπορείς να δεις την εικόνα του πως θα ήταν
τόσο απεριόριστο και ελεύθερο
απελπισμένο στην ανάγκη... μερικών... ξένων χεριών
Σε ένα... απελπισμένο έδαφος

Χαμένος σε μια ρωμαϊκή... αγριότητα του πόνου
και όλα τα παιδιά είναι παράφρονα  
όλα τα παιδιά είναι παράφρονα 
περιμένοντας για τη θερινή βροχή, ναι 

Υπάρχει κίνδυνος στην άκρη του πόλης 
ίππευσε την εθνική οδός των βασιλιάδων, μωρό μου
παράξενες σκηνές μέσα στο χρυσό ορυχείο
ίππευσε την εθνική οδός της δύσης, μωρό μου

ίππευσε το φίδι, ίππευσε το φίδι
στη λίμνη, στην αρχαία λίμνη, μωρό μου
το φίδι είναι μακρύ, επτά μίλια 
ίππευσε το φίδι...αυτός είναι γέρος, 
και το δέρμα του είναι κρύο 

Η δύση είναι το καλύτερο 
Η δύση είναι το καλύτερο 
Έλα εδώ, και εμείς θα κάνουμε τα υπόλοιπο 

Το μπλε λεωφορείο μας καλεί
Το μπλε λεωφορείο μας καλεί
οδηγέ, που μας πας
 
Ο δολοφόνος ξύπνησε πριν από την αυγή, 
έβαλε τις μπότες του 
πήρε ένα πρόσωπο από την αρχαία στοά 
και περπάτησε στο βάθος του διαδρόμου
πήγε στο δωμάτιο όπου η αδελφή του ζούσε,
 και... έπειτα 
έκανε μια επίσκεψη στον αδελφό του, και έπειτα 
συνέχισε να περπατάει στο βάθος του διαδρόμου, και
και έφτασε σε μια πόρτα... και κοίταξε μέσα
πατέρα, ναι γιε μου, θέλω να σε σκοτώσω 
μητέρα... εγώ θέλω... ΧΧΧΧ ΧΧΧ

Έλα μωρό μου, πάρε ένα ρίσκο με μας
Έλα μωρό μου, πάρε ένα ρίσκο με μας
Έλα μωρό μου, πάρε ένα ρίσκο με μας
και συναντά με στο πίσω μέρος του μπλε λεωφορείου 
Κάνοντας ένα μπλε βράχος
σε ένα μπλε λεωφορείο 
Κάνοντας ένα μπλε βράχος
Έλα, ναι 

Σκότωσε, Σκότωσε, Σκότωσε, Σκότωσε, Σκότωσε, Σκότωσε, 

Αυτό είναι το τέλος
όμορφε φίλε 
Αυτό είναι το τέλος
μοναδικέ μου φίλε, το τέλος

Πονάει για να σε απελευθερώσει
αλλά ποτέ δεν θα με ακολουθήσεις
το τέλος του γέλιου και των μικρών ψεμάτων
το τέλος των νυχτών που προσπαθήσαμε να πεθάνουμε 

Αυτό είναι το τέλος

This is the end

2010-07-22T21:39:00.002+03:00

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end

Of our elaborate plans, the end
Of everything that stands, the end
No safety or surprise, the end
I' ll never look into your eyes...again

Can you picture what will be
So limitless and free
Desperately in need...of some...strangers hand
In a...desperate land

Lost in a roman...wilderness of pain
And all the children are insane
All the children are insane
Waiting for the summer rain, yeah

Theres danger on the edge of town
Ride the kings highway, baby
Weird scenes inside the gold mine
Ride the highway west, baby

Ride the snake, ride the snake
To the lake, the ancient lake, baby
The snake is long, seven miles
Ride the snake...hes old, 
and his skin is cold

The west is the best
The west is the best
Get here, and we' ll do the rest

The blue bus is callin us
The blue bus is callin us
Driver, where you taken us

The killer awoke before dawn, 
he put his boots on
He took a face from the ancient gallery
And he walked on down the hall
He went into the room where his sister lived,
 and...then he
Paid a visit to his brother, and then he
He walked on down the hall, and
And he came to a door...and he looked inside
Father, yes son, I want to kill you
Mother...i want to...ΧΧΧΧ ΧΧΧ

Cmon baby, take a chance with us
Cmon baby, take a chance with us
Cmon baby, take a chance with us
And meet me at the back of the blue bus
Doin a blue rock
On a blue bus
Doin a blue rock
Cmon, yeah

Kill, kill, kill, kill, kill, kill

This is the end
Beautiful friend
This is the end
My only friend, the end

It hurts to set you free
But you' ll never follow me
The end of laughter and soft lies
The end of nights we tried to die

This is the end

The Doors-The End

2010-07-22T21:38:00.000+03:00

Ο ομορφότερος ποταμός στον κόσμο

2010-06-30T18:41:00.001+03:00

Ο ποταμός αυτός ονομάζεται Caño Cristales.Για περισσότερα κάντε κλικ

Η Μαριναλέντα της Ανδαλουσίας

2010-06-29T15:52:00.001+03:00

Συντάκτης: Ανατολική Αττική | Αναρτήθηκε στις: 10:24 π.μ. |

Η Μαριναλέντα, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα. Ο δήµαρχός της, ο κοµµουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια.Διαβαστε περισσότερα...

Cat gives a cardiac massage to his injured girlfriend

2010-06-29T03:24:00.000+03:00

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ

2010-06-15T02:03:00.000+03:00

Πρόκειται για μια ιστοσελίδα στην οποία παρουσιάζονται στοιχεία για τον πληθυσμό,την οικονομία,για την ενέργεια κ.λ.π. του πλανήτη μας.Σίγουρα δεν είναι απόλυτα αλλά πλησιάζουν κατά πολύ(90%) την πραγματικότητα.Δεν παύει πάντως να μας δίνει μια άποψη για τον πλανήτη μας.http://www.worldometers.info/gr/

ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΘΡΙΛΕΡ

2010-06-13T23:50:00.002+03:00

(Πόσοι θα μείνουν τελικά;)

Αυτό ήταν ένα πολύ μικρό δείγμα από τη σειρά Harper's Island(πατήστε εδώ για όλα τα επεισόδια)

MUNDIAL 2010!!!

2010-06-11T00:20:00.002+03:00

Εδώ μπορείτε να βρείτε όλα τα αποτελέσματα του ΜΟΥΝΤΙΑΛ καθώς και την κατάσταση των ομίλων ανά πάσα στιγμή.

World Cup Football Results Fixtures & Oddsgreat free widgetsWidgetboxMore info

Τάδε έφη δεν φταίμε εμείς......

2010-05-25T01:08:00.001+03:00

Αν ο κόσμος είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα, η οποία υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς, τότε ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα αντικείμενο και η ιστορία της ζωής του δεν είναι παρά μια ασύνδετη σειρά ιστορικών συμπτώσεων με τις οποίες ο ίδιος δεν έχει απολύτως καμιά σχέση............

Γεννιόμαστε εν αγνοία μας, χωρίς να το έχουμε επιδιώξει και πέφτουμε στον ωκεανό της ύπαρξης υποχρεωμένοι να κολυμπήσουμε , να υπάρξουμε......

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

ΑΡΚΟΥΔΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ!!!!

2010-05-22T00:37:00.000+03:00

ABearsDen

See more presentations by xristina71 | Upload your own PowerPoint presentations

ΤΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ!!!

2010-05-21T01:52:00.002+03:00

ΑΘΗΝΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ..

2010-05-06T22:55:00.000+03:00

ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ........

2010-05-06T22:31:00.000+03:00

ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΤΩΝ 15.............ΑΠΩΝ

ΖΟΥΛΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΤΩΝ 35......................ΑΠΟΥΣΑ

ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΤΩΝ 32.............ΑΠΟΥΣΑ

ΤΣΑΚΑΛΗΣ ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΕΤΩΝ 36................ΑΠΩΝ

........... ΕΤΩΝ 4ΜΗΝΩΝ ΑΓΕΝΝΗΤΟΣ............ΑΠΩΝ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ
ΝΕΚΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΣΟΙ ΛΗΣΜΟΝΙΟΥΝΤΑΙ...

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

2010-05-06T22:23:00.000+03:00

Μας θέλουν στρατιώτες φοβισμένους...να πάμε στη μάχη για να χάσουμε...ΟΧΙ ένα μεγάλο ΟΧΙ.....
Με πόνο καρδιάς για τους ανθρώπους που τόσο άδικα χάθηκαν....

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

2010-03-24T00:08:00.000+02:00

-Τι έχει ο ιδανικός άντρας ? κινητό , ακίνητο και πουλάκι ευκίνητο !!!
Η ιδανική γυναίκα ??? μάτια μεσάνυχτα , πόδια ορθάνοιχτα , μυαλά μεσάνυχτα !

-Το πρωί δεν τρωω γιατί σε σκέφτομαι,το μεσημέρι δεν τρωω γιατί σε σκέφτομαι, το βράδυ δεν κοιμάμαι γιατί πεινάω

Όταν σε γνώρισα νόμιζα ότι ήσουν αστέρι και έψαξα στον ουρανό να σε βρω,o ουρανός είχε πολλά αστέρια,μα εσύ δεν ήσουν κανένα από αυτά.Μήπως τελικά είσαι UFO???

Αυτό το πρόσωπο,αυτό το γέλιο,αυτή η λάμψη, αυτά τα πανέμορφα μάτια,μα κυρίως αυτό το απολλώνιο σώμα,αλλά ας αφήσουμε εμένα,εσύ τι κανείς?

Επείγον,απάντησε τώρα Αν κοιμάσαι,ξύπνα ,αν τρως,άσε κάτω το πιρούνι,αν διαβάζεις,κλείσε γρήγορα το βιβλίο αν κάνεις sex,τότε ρε γαμώτο εγώ που είμαι????

Αν ήσουν ψάρι,θα γινόμουν θάλασσα! αν ήσουν πουλί,θα γινόμουν ουρανός! Τώρα που είσαι ψώνιο,τι να γίνω? supermarket?

Κάθε βράδυ βλέπω στον ύπνο μου αστέρια,λιβάδια με πολύχρωμα λουλούδια και φυσικά εσένα,Γιατί λιβάδια χωρίς βόδια δεν υπάρχουν!!!

Μου είπε να ανοίξω περισσότερο. ανοιξα. Πονούσα πολύ και φοβόμουνα. Μόλις το έβγαλε έτρεξε λίγο αίμα. Ήταν η πρώτη φορά που έβγαλα δόντι!

Για να χαμογελάσουμε και λίγο....

2010-03-23T23:54:00.000+02:00

Πάει μια μέρα μια π*τάνα να εξομολογηθεί στον παπά του χωριού της. Της λέει ο παπάς:

- Για πες μου κορίτσι μου τις αμαρτίες σου.

- Μεγάλη η αμαρτία μου πάτερ, να πήγα με τον άντρα της γειτόνισσας μου...

- Δεν πειράζει τέκνο μου συγχωρείται η αμαρτία σου.

- Έκανα όμως και μια ακόμη αμαρτία πήγα και με τον

μανάβη του χωριού.

- Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου.

- Εεεεε, έκανα και μια άλλη αμαρτία πήγα και με τον χασάπη του χωριού.

Λέει τέλος πάντων στον πάτερ με όλους όσους πήγε.

- Να όμως πάτερ η πιο μεγάλη μου αμαρτία είναι ότι

πήγα με τον παπά του διπλανού χωριού. Και της απαντάει ο παπάς.

- Γιατί μωρή, το δικό σου το χωριό παπά δεν έχει;

http://asteiakia.gr/anekdota/papas_sto_xorio
http://www.peraia.gr/photogalery/thumbnails.php?album=3&page=1

Τα τσιγάρα τα ποτά και τα ξενύχτια.....

2010-03-01T23:40:00.000+02:00

Έπινα να πνίξω τις τύψεις μου και αυτές μάθαιναν κολύμπι.............

Για αυτούς που τα κάνουν μαντάρα και μετά έχουν {άντε και καλά} <τύψεις συνειδήσεως>..

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Ερινύες....

2010-03-01T23:29:00.000+02:00

Οι Ερινύες στην Ελληνική μυθολογία ήταν μυθικές χθόνιες θεότητες που κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσική και ηθικής τάξης των πραγμάτων.
Προέλευση
Λέγεται κατά μεν τον Ησίοδο ότι οι Ερινύες γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού, προκειμένου να εκδικηθεί ο ίδιος τον ευνουχισμό του από τον τον ίδιο του το γιο τον Κρόνο, κατά δε τον Αισχύλο ότι αυτές ήταν κόρες της Νύκτας και κατά τον Σοφοκλή κόρες της Γης και του Σκότους, ενώ ακολουθούν και άλλες γνώμες. Ο αριθμός τους δεν είναι ακριβής, ο Όμηρος δεν γνωρίζει αριθμό αυτών, ο Αισχύλος εισάγει ολόκληρο χορό Ερινύων, αντίθετα ο Ευριπίδης σ΄ ένα δράμα του αναφέρει τρεις, με ονόματα που έδωσαν μεταγενέστεροι όπως ο Βιργίλιος που επίσης αναγνωρίζει τρεις:

* την Αληκτώ (ανθρωπομορφισμός της οργής και μανίας),
* την Μέγαιρα (ανθρωπομορφισμός του μίσους και του φθόνου) και
* την Τισιφόνη (ανθρωπομορφισμός της εκδίκησης φόνου).

Τα κεφάλια των Ερινύων ήταν τυλιγμένα με φίδια, εικόνα που θυμίζει τη Μέδουσα Γοργώ, και γενικότερα όλη η εμφάνισή τους ήταν φρικιαστική και απωθητική. Συνήθως απεικονίζονται με αστραφτερό βλέμμα μαύρες στην όψη, αποπνέουσες καταστρεπτικό πυρ αλλά και με φτερά φέρουσες μαύρες εσθήτες. Κατοικία τους είχαν τον κάτω κόσμο του Άδη απ΄ όπου και αναλάμβαναν την εκτέλεση των ποινών που έθεταν οι κριτές του Άδη και της Δίκης στους ανθρώπους, ακόμα και πέραν του τάφου τους γι αυτό επί των φονέων αποκαλούνταν ως θεότητες "Επίκουροι της Δίκης". Στα χέρια τους έφεραν συνήθως αναμμένες δάδες για να διαλύουν τα σκότη που ευνοούσαν ή κάλυπταν τα διαπραχθέντα εγκλήματα καθώς και μαστίγιο φιδοφόρο ως όπλο κατά των δραστών. Στη μέση τους έφεραν ζώνη δίνοντας την όψη Μαινάδων και γι αυτό επίσης ονομάζονταν και "Βάκχες του Άδη".

Από τις ποιό γνωστές καταδιώξεις των Ερινύων αναφέρεται εκείνη κατά του μητροκτόνου Ορέστη που ερχόμενος στην Αθήνα δικάστηκε από τον Άρειο Πάγο ως φονεύς έχοντας συνήγορό του τον θεό Απόλλωνα, ενώ η θεά Αθηνά προεδρεύει των δικαστών. Στην ισοψηφία που ακολούθησε η Αθηνά έδωσε την ψήφο της υπέρ της αθώωσης του ήρωα. Τότε αναφέρεται πως οι Ερινύες οργίστηκαν και κατά της Αθηνάς και κατά της πόλεως και που για να τις εξευμενίσουν οι Αθηναίοι ίδρυσαν "Ιερό Ευμενίδων" πλησίον του Αρείου Πάγου, τις δε δίκες περί φόνου να τις εκδικάζει ο Βασιλεύς. Αλλά στην αρχαία Αθήνα υπήρχε και άλλο ιερό για τις Ερινύες που βρισκόταν στο "Ίππιο Κολωνό", εκεί ερχόμενος ο τυφλός Οιδίπους εύρε τον ποθούμενο θάνατο. Επίσης στο δήμο «Φλύα» υπήρχε μεταξύ των άλλων βωμών και εκείνος προς τιμή των "Σεμνών θεών".

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%8D%CE%B5%CF%82

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ.........................

2010-03-01T23:19:00.000+02:00

"Ή 'Ανοιξη μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ,
να την προϋπαντήσουμε, παιδιά, στην εξοχή."

Άντε.. και άλλο κακό{χαχαχα}να μη μας βρει....παει και ο 14ος...σε λίγο θα ψάχνουμε και το μηνιάτικο...

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Πρόσκληση: Παρουσίαση του βιβλίου ‘ΙΟΚΑΣΤΗ’

2010-03-01T22:33:00.000+02:00

Ο συγγραφέας Γιάννος Λαμπής σας προσκαλεί στη παρουσίαση του
βιβλίου ‘ΙΟΚΑΣΤΗ’
που κυκλοφορεί από τις βιβλιοεκδόσεις Αναζητήσεις.
Το έργο θα προλογίσει η διευθύντρια των Αναζητήσεων κυρία Μαρία Στυλιανού και ανάλυση θα κάνει ο συγγραφέας Γιάννης Μελέσιος.
Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010 και ώρα 7.00 μ.μ στην αίθουσα ‘ΗΛΕΚΤΡΟΝ’ στο ισόγειο του κτηρίου της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, στη Λευκωσία.
Τηλ. 25561963, 99692639

Αμέσως, αλλιώς αποχαιρέτα την Ελλάδα μας.....

2010-02-18T22:31:00.000+02:00

Σαν έτοιμοι από καιρό ας ξεκινήσουμε να αποχαιρετούμε την Ελλάδα μας, που τόσο στυγνά ΟΛΟΙ τους μα ΟΛΟΙ τους,την ξεπούλησαν .....Ήρθαν και οι <Ευρωπαίοι να κλάψουν πάνω από το λείψανο>.Ήρθαν οι <ειδικοί> από τας <Ευρώπας> να μας <μαλώσουν> και να μας βάλουν άντε και καλά σε μια σειρά...Από το 1821, δεν βαρέθηκαν πια να μπλέκονται στα πόδια μας????????????????Αλλά θα μου πεις αυτοί φταίνε????ή εμείς τα κομοδίνα που χρόνια και χρόνια διαλέγουμε λαμόγια να μας κυβερνάνε....Θα τρίζουν το κόκαλα όλων αυτών που έδωσαν τη ζωή τους για δημοκρατία και ελευθερία....Να βοηθήσω όχι μια ,αλλά δέκα φορές τη χώρα μου....να μπουν όμως όλοι οι κλεφταραίοι στη φυλακή ΤΩΡΑ....δεν θέλω την <κηδεμονία> κανενός...μου αρκεί η μάνα πατρίδα μου...

Και ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί να απαγγείλουμε όλοι μαζί παρέα το ποίημα του Καβάφη..

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές --
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Με πλήρη αγανάκτηση ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Φωτογραφια αποhttp://www.google.gr/imgres?imgurl=http://chandrakantha.com/articles/indian_music/filmi_sangeet/media/1985_ship6.jpg&imgrefurl=http://chandrakantha.com/articles/indian_music/filmi_sangeet/film_song_1985.html&h=310&w=400&sz=56&tbnid=ulVNRQYPPD_MIM:&tbnh=96&tbnw=124&prev=/images%3Fq%3D%25CF%2584%25CE%25B9%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25BD%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2582&usg=__6oUpV8T9I4JUosXhEpiqKgoDVRo=&ei=maN9S6mLBNaSjAeg7OG4DQ&sa=X&oi=image_result&resnum=6&ct=image&ved=0CB0Q9QEwBQ

Οι κακοί που συγκλόνισαν τον κόσμο.. (Συνέχεια)

2010-02-18T22:23:00.000+02:00

Τσαρλς Μάνσον
Τον Ιούλιο του 1969 έγιναν πολλά πράγματα: πατήσαμε στο φεγγάρι, έγινε το Γούντστοκ και ο Τσαρλς Μάνσον πρωταγωνίστησε στην Καλιφόρνια σε ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα του 20ού αιώνα, σφάζοντας την «ωραιοτάτην Σάρον Τέιτ» όπως γράφει χαρακτηριστικά ο ελληνικός Τύπος «και τέσσερις φίλους της στη βίλα του διάσημου σκηνοθέτου Ρομάν Πολάνσκι (συζύγου της Τέιτ)». Το πρωτοφανούς αγριότητας έγκλημα γιγαντώθηκε στη φαντασία της κοινής γνώμης από την έλλειψη στοιχείων οι έντρομοι αστυνομικοί διατάσσονται να προβούν σε εξαιρετικά λιτές ανακοινώσεις καθώς και από το έκλυτο κλίμα της εποχής, που παρέπεμπε αμέσως σε σεξουαλικά όργια με ναρκωτικά και θρησκευτικές αιρέσεις. Το φρικτό έγκλημα έγινε αντιληπτό το πρωί της επομένης, 9ης Αυγούστου, όταν μια κυρία έφθασε στην έπαυλη του Πολάνσκι και αντίκρισε κατακρεουργημένα πτώματα σε λίμνες αίματος. Λίγο αργότερα η αστυνομία ανακάλυψε την 26χρονη Τέιτ, η οποία βρισκόταν στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης της, και τον τέως μνηστήρα της κομμωτή Τζέι Σέμπριγκ στο υπνοδωμάτιο, νεκροί και οι δύο από δεκάδες μαχαιριές. Θηλιές έσφιγγαν τον λαιμό τους, ενώ στον τοίχο του δωματίου είχε γραφεί με το αίμα η λέξη «pigs», γουρούνια... Τα άλλα πτώματα ήταν διασκορπισμένα στην έπαυλη, δολοφονημένα καθώς προσπαθούσαν να διαφύγουν. Δύο ημέρες έπειτα έγινε ένα σχεδόν πανομοιότυπο έγκλημα του ζεύγους Λα Μπιάνκα στην έπαυλή τους, στο Λος Αντζελες. Υστερα από μήνες συλλαμβάνονται οι τρεις ένοχοι, οι οποίοι όμως αποκαλύπτεται ότι είναι τυφλά υποχείρια του Τσαρλς Μάνσον που στην «οικογένειά του», όπως αποκαλείται η 40μελής αίρεσή του, θεωρείται ο Μεσσίας. Ενας Μεσσίας με φρικτό παρελθόν. Γεννημένος το 1934 στο Κεντάκι, ανεπιθύμητο παιδί μιας πόρνης. Στα 18 του, και έπειτα από την οδυνηρή εμπειρία των ορφανοτροφείων, ήταν ήδη ένας άνδρας με παράδοση στην κλοπή αυτοκινήτων και στους βιασμούς άλλων ανδρών. Υστερα από την αποφυλάκισή του το 1967 δημιούργησε μια καλτ ομάδα αποτελούμενη κυρίως από γυναίκες. Τον Αύγουστο του 1969 έστειλε τις Πατρίτσια Κρενγουίνκελ, Σούζαν Ατκινς και Λίντα Κασάμπιαν καθώς και τον Τεξ Γουότσον στη βίλα του Πολάνσκι για να σκοτώσουν την Τέιτ και τους φίλους της. Στην πολύμηνη δίκη που ακολούθησε τη σύλληψή τους, ο Τσαρλς Μάνσον καταδικάστηκε αρχικά σε θάνατο και το 1977 η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Πριν από λίγες ημέρες, στις 8 Φεβρουαρίου 2000, ο Μάνσον μεταφέρθηκε από την Corcoran State Prison στην υψίστης ασφαλείας Pelican Bay State Prison επειδή διακινούσε ναρκωτικά.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=120023&ct=34&dt=05/03/2000

Οι κακοί που συγκλόνισαν τον κόσμο..

2010-02-18T22:14:00.000+02:00

Γιόζεφ Μένγκελε

Ο παράφρων ευγονιστής του Γ' Ράιχ κέρδισε επαξίως το παρατσούκλι «Αγγελος του Θανάτου» που του παρεχώρησε εν πλήρει αποτροπιασμώ η Ιστορία. Τις «ημέρες της διαλογής» έστελνε τους μισούς στα αριστερά κάτω από τις «ντουσιέρες» με το Zyglon Β και τους άλλους μισούς στα δεξιά να συμπληρώσουν τη θητεία τους στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα πειράματά του θα μείνουν να θυμίζουν στην ιατρική επιστήμη ποιο είναι το κόστος της υπέρβασης των ορίων της πειράματα τεχνητής υποθερμίας (κατά τα οποία οι «ασθενείς» του παρέμεναν επί ώρες σε δοχεία με παγωμένο νερό) και υπερθερμίας, δοκιμές βακτηριολογικών όπλων και νέων φαρμάκων, στειρώσεις με τεράστιες δόσεις ραδιενέργειας, πειράματα στέρησης αισθητηριακών ερεθισμάτων. Ιδιαίτερη αδυναμία του όλες οι βδελυρές «παρεκκλίσεις» της αρίας φυλής οι Εβραίοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι τσιγγάνοι, οι νάνοι, οι γίγαντες, οι έχοντες άλλο χρώμα οφθαλμών από το γαλάζιο κ.ο.κ. και φυσικά τα δίδυμα, που συνήθως μετά τη νεκροτομή υποβάλλονταν σε λεπτομερή ανθρωπομετρική καταγραφή των εσωτερικών τους οργάνων. Η Ιστορία δεν θα συγχωρήσει ποτέ εαυτήν για το ότι ο επονομαζόμενος «Αγγελος του Θανάτου» θα γνωρίσει μόνο τη θεία δίκη ο Μένγκελε πέθανε το 1979 από εγκεφαλικό ενώ κολυμπούσε κάπου κοντά στο Σάο Πάολο.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=120023&ct=34&dt=05/03/2000

Τα καλύτερα θα ρθουν Χάρις Αλεξίου

2010-02-03T22:41:00.001+02:00

Παρούσα

2010-02-03T22:35:00.000+02:00

Έστω και καθυστερημένα θέλω να ευχηθώ σε όλους καλή χρονιά και να πάθετε όλα αυτά που επιθυμείτε.......

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Βρώμικα φιλιά - Λάκης Παπαδόπουλος - vrwmika filia

2010-02-03T00:25:00.001+02:00

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους....

2010-02-02T22:05:00.000+02:00

Ό γέγονε, γέγονε
Το να αγνοείς τα γεγονότα, δεν αλλάζει τα γεγονότα.

Αν τα γεγονότα δεν συμφωνούν με τη θεωρία, τότε αλίμονο στα γεγονότα.
Αλβέρτος Αϊνστάιν, 1879-1955, Γερμανοεβραίος Φυσικός

Πολύ λίγα πράγματα συμβαίνουν στο σωστό χρόνο, και τα υπόλοιπα δεν συμβαίνουν καθόλου.
Ηρόδοτος, 480-420 π.Χ., Ιστοριογράφος

Τα μεγάλα γεγονότα δεν δημιουργούνται, συμβαίνουν.
Georg Christoph Lichtenberg, 1742-1799, Γερμανός γνωμικογράφος

http://greekquotations.googlepages.com/%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82232254422

Πολλοί είπαν πολλά γιά τον έρωτα....

2010-02-01T21:11:00.000+02:00

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα είχαν ερωτευτεί ποτέ τους, αν δεν είχαν ακούσει να γίνεται λόγος για τον έρωτα.
Λα Ροσφουκώ,1613-1680,Γάλλος συγγραφέας

Η αγάπη είναι μια φωτιά που ποτέ δεν ξέρεις αν θα ζεστάνει τη καρδιά σου ή θα σου κάψει το στρώμα.
Joan Crawford,1904-1977,Αμερικανίδα ηθοποιός

Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν.
Μαλβίνα Καράλη, 1954-2002, Ελληνίδα δημοσιογράφος & συγγραφέας

Στον έρωτα δεν δίνει κανείς εξηγήσεις. Ο έρωτας υποχρεώνει τον άλλο να καταλάβει.
Αιμίλιος Πόντις

http://greekquotations.googlepages.com/%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%AD%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ-ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

2009-11-12T22:04:00.001+02:00

Στείλε μου μήνυμα - Βασίλης Παπακωνσταντίνου

2009-11-07T17:39:00.001+02:00

Περί έρωτος και άλλων παραμυθιών

2009-10-22T22:59:00.000+03:00

Ὁ Ἄλλος νὰ δίνει, προτοῦ ζητήσουμε- νὰ μὴν μᾶς φέρει οὔτε μιὰ φορὰ στὴ θέση τοῦ ΖΗΤΟΥΛΑ, νὰ μὴν μᾶς ταπεινώσει ποτὲ γιὰ τὴν ἀνάγκη ἢ τὴ δίψα μας.

Έρωτας.... υπάρχει τελικά με τις διαστάσεις που του δίνουμε ή έχουμε μπερδέψει την πραγματικότητα[για να μη πω τίποτα άλλο] με τα Άρλεκιν? Αγωνία ανασφάλεια ,όσο υποτίθεται ή νομίζουμε ότι τον ζούμε, κλαυθμός και οδυρμός όταν πάει σε άλλη <γειτονιά>.Κάθε φορά που ερωτευόμαστε νιώθουμε σαν να είναι η πρώτη φορά, κάτι σαν αμνησία δηλαδή...κάθε φορά ανακαλύπτουμε πως αυτός ήταν τελικά ο πραγματικός έρωτας...και δω στου τραγουδάκια και στιχάκια και μηνυματακια και όλα τα άλλα σε ακια...Μάλλον έχουμε μπερδέψει τα συναισθήματα βάλαμε λίγο χημεία λίγη έλξη 2 κούπες εγωισμό 4-5 φλυτζάνια στραβομάρα και ότι άλλο νομίζει ο καθένας και το ονομάσαμε έρωτα...και επειδή μας είπαν ότι ο έρωτας περνάει ,τον μετατρέπουμε σε αγαπη, τα παιρνουμε στη συσκευασία των δυο [λες και είναι διαφορετικά]...στη συνέχεια τα <στεγάζουμε> για να μην νοικιάζουμε 2 σπίτια και ξαφνικά γίνεται η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ...δεν σε αγάπησα ποτέ,και πως το κατάλαβες αυτό μοναδική μου αγαπημένη αγάπη?γνώρισα τον/την
πιπιτσα/πιπιτσο και συνειδητοποίησα ότι έτσι είναι η αγάπη...Και να τα <εγκεφαλικά>,και τα παιδιά μπαλάκια προπόνησης του μπιγκ-μπογκ,να σου και οι ψυχολόγοι που θα σε σώσουν κ,από κάπου προβάλει και το τυχερό και το θέλημα του θεού και στο τσακιρ κέφι χτυπάμε και μια Τατιάνα ή μια Αννιτα βρε αδερφέ για να δείξουμε στη πολυαγαπημένη αγάπη μας πόσο τον/την αγαπήσαμε...Ο έρωτας υπάρχει αλλά όχι εδώ .....σιχαθηκε τον τρόπο με τον οποίο τα χείλη μας τον βιάζουν κάθε φορά που τον επικαλούνται και τη έκανε με ελαφρά πηδηματάκια...τη θέση του την πήραν το τσίρκο Medrano οι χαρτορίχτρες και η εξαθλίωση των ψυχών..άντε να έχουν δίκιο οι βουδιστές μπας και γνωρίσουμε αυτο το εξαίσιο κορυφαιο συναίσθημα σε κάποια αλλα ζωή ...γιατι σε αυτή μάλλον σε Ζονγκ θα πέφτουμε

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

5. INTERVALLUM

2009-09-23T22:58:00.000+03:00

Κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη,
σκληρὸς ὡς ᾅδης ζῆλος.

ΤΟ ΔΙΔΥΜΟ τοῦ ἔρωτα καὶ τοῦ θανάτου: ἀμφίστομη πρόκληση τοῦ πραγματικοῦ. Δίλημμα - ἀφοῦ θάνατος δὲν εἶναι μόνο τὸ ἀναπότρεπτο τέλος. Εἶναι καὶ παραίτηση ἀπὸ τὴ ζωή, ὄχι ἀσυμβίβαστη μὲ τὴ βιολογικὴ ἐπιβίωση. Ἂν μὲ τὴ γεύση τοῦ ἔρωτα ψηλαφοῦμε τὴ ζωή, κάθε ἀνέραστη ἐγκύστωση στὸ ἐγὼ εἶναι ἐπιλογὴ θανάτου.

Ἡ ἀντίθεση ἔρωτα καὶ θανάτου δὲν ἐξαντλεῖται σὲ νοήματα. Δὲν ἐπαληθεύεται μὲ τοὺς κανόνες τοῦ «ὀρθῶς διανοεῖσθαι». Ὡριμάζει στὴ χωματερὴ ἀποταμίευση ἀκοινώνητου βίου. Συλλαβίζουμε τὴ ζωὴ σὲ κάθε ἐφήμερη πληρότητα ἐρωτικῆς σχέσης. Καὶ συναντᾶμε καταπρόσωπο τὸν θάνατο σὲ κάθε ἐρωτικὴ ἀποτυχία. Ὅταν ἡ ἐπιβίωση πιὰ δὲν κοινωνεῖται.

Μόνη ἐπιδίωξη ὕπαρξης, ἡ ποθούμενη σχέση. Τότε μιλᾶμε γιὰ «ἀληθινὸ» ἔρωτα. Εἶναι πόθος ζωῆς, ὄχι συμπλήρωμα ἢ ἐπικουρία τοῦ βίου. Ὄχι προσθήκη σωματικῆς ἡδονῆς καὶ ψυχολογικῆς εὐφροσύνης στὴ δεδομένη καθημερινότητα. Ἀλλὰ νὰ ἀλλάζει ὁ τρόπος τῆς ὕπαρξης, νὰ γίνεται κάθε πτυχὴ τῆς ὕπαρξης μιὰ ὁλόκληρη σχέση. Τότε μιλᾶμε γιὰ «ἀληθινὸ» ἔρωτα.

Κι ὅμως, ὅσοι ἀξιώθηκαν τὸν «ἀληθινὸ» ἔρωτα πεθαίνουν τελικὰ ὅπως κι οἱ ἀνέραστοι. Ὁ ἔρωτας διαιωνίζει τὴ φύση, ὄχι τὴν προσωπική μας ὕπαρξη. Κορυφαία μέθη ζωῆς καὶ καρπίζει μόνο τὴ φυσικὴ διαιώνιση, τὴ διαδοχὴ ἐφήμερων, θνητῶν ἀτόμων. Τὰ πρόσωπα τῶν ἐραστῶν γεύονται τὴ ζωὴ μένοντας περατὰ στὸ χρόνο, ὑποκείμενα στὴ φθορά, ἐπικηρυγμένα στὸν θάνατο.

Ἡ φύση παίζει μαζί μας μὲ σημαδεμένα χαρτιά. Ἀλλὰ ἡ ὕπαρξή μας ἐπιμένει στὴν πρωτόπλαστη ἀθωότητα. Ἐπενδύει ἀνένδοτα στὸν ἔρωτα τὸν πόθο τῆς ζωῆς, ζωῆς ἀπερίσταλτης, ἀπεριόριστης. Πόθο νὰ παραμείνει ἀκατάλυτη ἡ προσωπική μας μοναδικότητα, ἐλεύθερη ἀπὸ κάθε μετριασμὸ ἢ ἀναστολή. Καὶ κάθε ἀληθινὴ ἐρωτικὴ ἐμπειρία βεβαιώνει τὸν τρόπο τῆς ἀκατάλυτης ὕπαρξης. Ὁ ἔρωτας βεβαιώνει τὴν ἀθανασία - ἄραγε, εἶναι μόνο ψευδαίσθηση;

Τὸ κορμί μας, βιολογικὸ ἐνέργημα δυναμικῆς σχέσεων, φυσικὴ μοναδικότητα λειτουργικῆς κοινωνίας. Καὶ ἡ προσωπική μας ἑτερότητα, δυναμικὸ ἐνέργημα μοναδικότητας λόγων, ἀναφορᾶς, μετοχῆς, ἀμοιβαιότητας. Τί εἶναι ποιὸ πραγματικό: τὸ βιολογικὸ ἢ τὸ λογικὸ ἐνεργούμενο; Καὶ ποῦ τὰ ὅρια διαστολῆς τους; Τί διαφέρει ἡ ἑτερότητα τοῦ DΝΑ ἀπὸ τὴ μοναδικότητα τοῦ ποιητικοῦ λόγου ἢ τῆς μουσικῆς ἔκφρασης; Ποῦ θὰ ἐντοπίσουμε τὸ ὑποκείμενο τῆς ὕπαρξης, τὸ μύχιο αὐτοσυνείδητο ἐγὼ ἢ τὴν «ψυχή» μας; Στὸ περατὸ βιολογικό, ἢ στὸ ἀπεριόριστο λογικὸ ἐνέργημα τῆς σχέσης;

Πάντως στὸν ἔρωτα συγκλίνει καὶ πληροῦται τὸ φυσικὸ καὶ τὸ λογικὸ ἐνέργημα τῆς σχέσης. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ ἔρωτας βεβαιώνει τὴν ἑτερότητα, ἀποκαλύπτει τὸ ὑποκείμενο. Κορυφαῖο τάνυσμα τῆς ὕπαρξης, μίτος ἐξόδου ἀπὸ τὸ αἴνιγμα τῆς θνητότητας. Ἂν τὸ μύχιο αὐτοσυνείδητο ἐγὼ ἢ ἡ «ψυχή» μας ἀναδύεται καὶ βεβαιώνεται στὸν ἔρωτα, τότε ὑπάρχει μόνο ὡς σχέση. Ὅταν κάποτε καταλυθεῖ ἡ ἔσχατη ἀντίσταση στὸ πλήρωμα τῆς σχέσης -σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἀντίσταση ἀτομικῆς αὐτονομίας- θὰ εἶναι τότε ἡ ἀπαρχὴ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ ἔρωτα; Ὁ βιολογικὸς θάνατος μπορεῖ νὰ εἶναι τρόπος εἰσόδου στὴν ἀμεσότητα τῆς ζωῆς;

Χαρτογραφοῦμε τὴ ζωή, σὰν ἄγνωστη γῆ, ἀκολουθώντας τὴν κατεύθυνση τοῦ πόθου. Καὶ ζοῦμε μόνο τὴν ἀμεσότητα τοῦ θανάτου. Ἀπαίτηση, βουλιμία, ἀνάγκη ἀντιστάσεις τοῦ ἀτομικοῦ στὴ ζωτικὴ κοινωνία. Τὸ ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντήρησης, ἡ ὁρμὴ τῆς ἰδιοποίησης, ἡ δίψα τῆς αὐτοβεβαίωσης. Ἀλλοτριώνουν τὴ σχέση, ὁριοθετοῦν τὴ συνύπαρξη, ἀναστρέφουν τὴ μέθεξη. Ὑπονομεύουν τὴν ἀποδέσμευση τῆς ζωῆς. Ἀντιμάχονται τὸν ἔρωτα.

Οἱ ὁρισμοὶ μορφάζουν αἰνιγματικά. Ζωὴ δὲν εἶναι ἡ βιολογικὴ ἐπιβίωση, τὸ βιολογικὸ τέλος δὲν εἶναι θάνατος. Ἡ ἐμπειρία τοῦ ἔρωτα μπερδεύει τὰ νοήματα. Ἂν τὸ μύχιο αὐτοσυνείδητο ἐγὼ ἢ ἡ «ψυχή» μας ἀναδύεται καὶ βεβαιώνεται στὸν ἔρωτα, τότε ὑπάρχει μόνο ὡς σχέση. Καὶ τότε ἡ ἀτομικὴ αὐτονομία, ἡ ἄσχετη ἀτομικὴ ὀντότητα, εἶναι θάνατος. Τότε ὁ ἔρωτας ἀντιμάχεται τὸν θάνατο, κι ὁ θάνατος τὸν ἔρωτα. Ἀνειρήνευτα.

Διαπάλη ἔρωτα καὶ θανάτου. Ὄχι πάντα συνειδητὴ- ἂν ὄχι πάντα ἀσυνείδητη. Ἀσυνείδητη ἐπιθυμία κατοχῆς, ἰδιοποίησης, χρήσης τοῦ Ἄλλου, ὁ Ἄλλος ἀντικείμενο τῆς δικῆς μου ἀτομικῆς ἀνάγκης γιὰ ἡδονή, γιὰ ἐξασφάλιση καὶ αὐτοβεβαίωση: Τότε ὁ θάνατος ἔχει κατατροπώσει τὸν ἔρωτα, ἐνῶ ἐγκλωβισμένος στὴν ἐγωκεντρικὴ μοναχικότητα, στὴν ἄσχετη καὶ ἄσκοπη ἐπιβίωση. Μοῦ διαφεύγει ἡ ζωή, ἡ ἔκπληξη τοῦ ἄχρονου καὶ ἀπεριόριστου τῆς σχέσης.

Ἐρωτικὴ πληρότητα τῆς ζωῆς, καὶ τὸ «σημαίνον» τῆς πληρότητας τὸ ὀνομάζουμε κάλλος. Αἰσθητὴ ἀφετηρία τοῦ πόθου τὸ κάλλος «σημαίνει» τὴν πληρότητα, δίχως νὰ ταυτίζεται ποτὲ μαζί της. Ὡς πάντα πρὸς ἑαυτὸ καλοῦν, ὅθεν καὶ κάλλος λέγεται. Κλήση-κάλεσμα πρὸς ἐκείνη τὴ σχέση καὶ συν-ουσία ποὺ ὑπόσχεται τὸ «περισσὸν» τῆς ζωῆς- καλεῖ τὸ κάλλος στὴν ποθούμενη ζωτικὴ μέθεξη, στὴν ὑπέρβαση τοῦ θανάτου.

Κάλλος τοῦ ἐρωμένου, ἐρώμενο κάλλος, κάλεσμα τῆς ζωῆς, κορυφαία πρόκληση. Καὶ πίσω ἀπὸ τὴν κλήση ἡ φύση, ὁ περιπαιχτικὸς μορφασμὸς τοῦ θανάτου. Διψᾶμε τὸ κάλλος μὲ τὴν ἀδυσώπητη δίψα τῆς φύσης, τοῦ ἐνστίκτου, τῆς ὁρμῆς. Ἀναγκαιότητα τῆς φύσης νὰ ὑποτάξει τὴ ζωὴ στὴ σκοπιμότητα τῆς δικῆς της ἐπιβίωσης καὶ διαιώνισης.

«Ὑποκείμενο» τῆς φύσης καὶ ὑπαρκτική της πραγμάτωση, ἡ ἀτομική μας ὀντότητα. Ἐφήμερη καὶ φορέας τῆς φορᾶς γιὰ διαιώνιση. Ὁ ἔρωτας ὑποτάσσεται στὴν ἀδυσώπητη φορά, ἀποδείχνεται δίψα άποσπασματικὴ ἀτομικῆς ἡδονῆς, ψυχολογικὸ συμπλήρωμα γιὰ τὴν ἀτομικὴ αὐτάρκεια. Μένοντας πάντοτε κάλεσμα ζωῆς. Ἀλλὰ παγιδευμένο στὸν θάνατο.

Χωρὶς ἄλλο, ἡ φροϋδικὴ σύνδεση ἔρωτα καὶ θανάτου οὔτε αὐθαίρετη εἶναι, οὔτε ποιητικὴ μεταφορά. Στὸ ἐπίπεδο τῆς φύσης, ὁ θάνατος παγιδεύει τὸν ἔρωτα. Δίχως νὰ παύει ὁ ἔρωτας νὰ ἀντιμάχεται τὸν θάνατο.

Ἡ φροϋδικὴ σύνδεση μᾶς βόηθησε νὰ δοῦμε στὸν ἔρωτα τὸ κάλεσμα τῆς ζωῆς, πέρα ἀπὸ τὰ σημαίνοντα τῆς ἡδονῆς. Πρώτη ἐμπειρία τοῦ ἔρωτα, ἡ σχέση τοῦ βρέφους μὲ τὸ κορμὶ τῆς μητέρας. Σχέση ἁφῆς τοῦ μητρικοῦ σώματος, πρώτη γιὰ τὸ βρέφος ψηλάφηση τοῦ ἀντικείμενου πραγματικοῦ. Σχέση ἀφετηριακὰ ζωτική, ἀφοῦ δένεται στὴν αἴσθηση τοῦ βρέφους μὲ τὴν πρόσβαση στὴν τροφή, στὴ δυνατότητα τῆς ζωῆς.

Ἁφὴ καὶ στέρηση τοῦ μητρικοῦ σώματος: διαλεκτικὴ τῆς ζωῆς ἢ τῆς ἀπώλειας, τοῦ ὅλα ἢ τίποτα. Ὅταν παίρνει τροφὴ ἀπὸ τὸ κορμὶ τῆς μητέρας, τὸ βρέφος τὰ ἔχει ὅλα, ἔχει τὴν ἀμεσότητα τῆς σχέσης ποὺ εἶναι ζωή. Ἀντίθετα, τὸ κλάμα τῆς πείνας εἶναι κραυγὴ ἀπόγνωσης ἀπὸ μιὰν ὕπαρξη ποὺ νιώθει νὰ χάνεται. Χάνει ττὴν ἁφὴ τῆς ζωῆς, κραυγάζει τὴ γεύση τοῦ ἄσχετου, το τίποτα. Ἡ σχέση μὲ τὴ μάνα εἶναι ἐρωτική, γιατὶ εἶναι ζωτική. Λήψη τροφῆς, δυνατότητα ζωῆς, δυναμικὴ πληρότητα σχέσης. Καὶ σὲ αὐτὴ τὴ δυναμικὴ σκοπεύει τελικὰ κάθε ἔρωτας.

Ζωτικὴ σχέση μὲ τὸν ἀντι-κείμενο κόσμο. Ἁφὴ τοῦ σώματος ποὺ συνιστᾶ ζωὴ καὶ ἀναιρεῖ τὸν θάνατο, τὰ χαρίζει ὅλα καὶ ἀποτρέπει τὸ τίποτα. Δυναμικὴ τῆς ζωῆς καὶ δὲν ὁριοθετεῖται ἀπὸ μόνη τὴν ἡδονὴ τῆς τροφῆς -ἡ ἐρωτικὴ ἐμπειρία τοῦ βρέφους δὲν τελειώνει ἐκεῖ. Ἂν ἡ σωματικὴ ἡδονὴ δὲν συνοδευόταν ἀπὸ τὴν ἐρωτικὴ πληρότητα τῆς μητρικῆς παρουσίας (τὸν λόγο, τὸ χάδι, κάθε χειρονομία στοργῆς, κάθε πράξη φροντίδας), ἡ σχέση θὰ ἐξασφάλιζε τὴν ἐπιβίωση, ὄχι τὴ ζωή. Τὸ παιδὶ δὲν θὰ ἔμπαινε ποτὲ στὸν κόσμο τῶν ἀνθρώπων, στὸν κόσμο τῆς γλώσσας καὶ τῶν συμβόλων, τῆς ὑποκειμενικῆς ταυτότητας καὶ τῶν ὀνομάτων.

Ἀφετηρία τῆς ἐπιθυμίας, ἡ τροφή, πρωταρχικὸ «σημαῖνον» τοῦ ζωτικοῦ πόθου -πρὶν κι ἀπὸ τὸ κάλλος. Ὅ,τι ὀνομάζουμε «σημαῖνον» εἶναι ἡ ριζικὰ πρωτογενὴς ἐμφάνιση τοῦ λόγου, ἡ κλήση - πρόκληση τοῦ πόθου.

Ζωτικὴ σχέση μὲ τὸν ἀντι-κείμενο κόσμο ἡ λήψη τῆς τροφῆς, εἶναι μιὰ λογικὴ σχέση. Καὶ εἶναι λογική, γιατὶ ἡ τροφὴ «σημαίνει» κάτι πέρα ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς θρέψης. «Λέει» τὸν τρόπο τῆς ἁφῆς, τῆς μέθεξης, τῆς συν-ουσίας.

«Τὸ σημαῖνον ἐμφανίζεται στὸν τόπο τοῦ Ἄλλου». Δὲν εἶναι ἡ ἀνάγκη συν-εννόησης ποὺ κάνει νὰ ἐμφανίζεται τὸ σημαῖνον. Ὁ λόγος δὲν εἶναι καταρχὴν μέσο ἢ ὄργανο χρηστικῆς ἐπικοινωνίας. Χρηστικὴ ἐπικοινωνία ἔχουν τὰ ζῶα, ἀλλὰ δὲν ἔχουν λόγο. Ἀφετηρία καὶ καταγωγὴ τοῦ λόγου εἶναι καταρχὴ ἡ παρουσία τοῦ Ἄλλου. Ἡ παρουσία - δυνατότητα ἀνταπόκρισης στήν ἐρωτικὴ ἐπιθυμία.

Ἡ ἐμφάνιση τοῦ σημαίνοντος ἀρθρώνει τὴν ἐπιθυμία σὲ αἴτημα. Τὸ σημαῖνον «λέει» τὴν ἐπιθυμία δηλώνοντας τὴ δυνατότητα ἀνταπόκρισης στὴν ἐπιθυμία. Ἡ παρουσία τοῦ Ἄλλου σημαίνει κάτι πέρα ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῆς συνεύρεσης, πέρα ἀπὸ τὴ βιολογικὴ σκοπιμότητα τῆς ἀναπαραγωγῆς. Τὸ σημαῖνον ἐμφανίζεται στὸν τόπο τοῦ Ἄλλου, γιὰ νὰ σημάνει τὸν ἀφετηριακὸ τοῦ λόγου πόθο τῆς ζωῆς. «Ζωῆς ἀθάνατης, ζωῆς ἀπερίσταλτης, ζωῆς ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ κανένα ὄργανο, ζωῆς ἁπλοποιημένης καὶ ἀκατάλυτης».

Ἡ φορὰ πρὸς τὴ ζωὴ περνάει μέσα ἀπὸ τὸν Ἄλλο. Ἡ παρουσία τοῦ Ἄλλου -δυνατότητα σχέσης, δηλαδὴ ζωῆς- εἶναι ὁ «τόπος» ὅπου ἐμφανίζεται τὸ πρῶτο σημαῖνον, ὁ λόγος τῆς ἐπιθυμίας. Λόγος ποὺ συγκροτεῖ τὸ ὑποκείμενο, τὸ φορέα τῆς ἐπιθυμίας. Ἡ ἐμφάνιση τοῦ σημαίνοντος, προϋπόθεση καὶ ἀφετηρία τῆς σχέσης, «γεννάει» τὸ ὑποκείμενο. «Τὸ ὑποκείμενο γεννιέται ἐφόσον στὸ πεδίο τοῦ Ἄλλου ἐμφανίζεται τὸ σημαῖνον» - ἡ δυνατότητα ἀνταπόκρισης στὴν ἐπιθυμία. Τὸ γεγονὸς τῆς σχέσης «γεννάει» τὸ ὑποκείμενο κάνοντας συγκεκριμένη τὴν ἀναφορικότητα τοῦ τρόπου τῆς ὕπαρξής του. Καὶ τρόπος τῆς ἀναφορᾶς εἶναι ὁ λόγος.

Σπουδὴ τῆς γένεσης τοῦ λόγου. Καὶ ἀποκλείει τὰ ἐνδεχόμενα νὰ ταυτίσουμε τὸ ὑποκείμενο μὲ τὴν αἰσθητὴ ἀτομικότητα, τὴ σωματικὴ ὀντότητα, τὴν ἀτομικὴ διάνοια, τὴ συναισθηματικὴ ἱκανότητα. Πρὶν ἀπὸ τὴ σκέψη τὴν κρίση, τὴ φαντασία, εἶναι ἡ ἐπιθυμία ποὺ συγροτεῖ τὸ ὑποκείμενο σὲ ὕπαρξη λογική. Ὅ,τι ὀνομάζουμε ὑποκείμενο εἶναι ἕνα ἐρωτικὸ γεγονός, καὶ ἐπειδὴ εἶναι ἐρωτικὸ γεγονὸς εἶναι καὶ λογικὴ ὕπαρξη. Ἡ ἐρωτικὴ φορὰ πρὸς τὴ ζωὴ πραγματοποιεῖται μὲ τὸν λόγο καὶ αὐτὴ ἡ πραγματοποίηση συνιστᾶ τὸ ὑποκείμενο.

Πρῶτο σημαῖνον στὸν τόπο τοῦ Ἄλλου, ἡ ὑπόσχεση τῆς τροφῆς. Τροφὴ - ἁφὴ τοῦ μητρικοῦ σώματος, ἐρωτικὴ πληρότητα ζωτικῆς παρουσίας. Ὅμως, σημαίνουσα τροφὴ καὶ σημαινόμενη παρουσία δὲν εἶναι γιὰ τὸ βρέφος δεδομένα μόνιμα καὶ συνεχή. Ἡ παρουσία μεταλλάζει σὲ ἀπουσία, ἡ εὕρεση σὲ ἀπώλεια. Ἡ δίψα τῆς ζωῆς ἀρθρώνεται ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ στὸ ὑφάδι αὐτῆς τῆς τραγικῆς διαλεκτικῆς. Αἰσθητὴ ἀμεσότητα σχέσης καὶ ἄσχετη μοναχικότητα, γεύση ζωῆς καὶ θανάτου.

Δίψα ζωῆς καὶ γεύση θανάτου, ἀλλὰ καὶ φορὰ πρὸς τὴ ζωὴ συμπλεγμένη μὲ ὁρμὴ πρὸς τὸν θάνατο. Στὸ ἴδιο πρωταρχικὸ ὑφάδι τῆς ἐπιθυμίας. Ἀνάγκη ὁρμέμφυτη τοῦ βρέφους νὰ μονιμοποιήσει τὴ παρουσία τῆς μητέρας, νὰ ἀκινητοποιήσει τὴ σχέση σὲ κατοχή. Νὰ ἔχει μόνιμα καὶ ἀδιάλειπτα δική του τὴν πηγὴ τῆς τροφῆς, τὴ δυνατότητα τῆς ζωῆς. Νὰ κατέχει τὴ μάνα, κι ὁ τρόπος νὰ τὴν κατέχει εἷναι νὰ τὴν καταβροχθίσει φανταστικά. Νὰ ὑποκαταστήσει τὴ διακινδύνευση τῆς σχέσης μὲ τὴ σιγουριὰ τῆς ἰδιοποίησης· τὴ ζωτικὴ ἀναφορὰ μὲ τὴ φαντασιώδη αὐτοτέλεια. Πρῶτα βήματα στὴν κόψη τοῦ βίου, κι ἡ ὁρμὴ τοῦ θανάτου ἀντιμάχεται τὴ φορὰ τῆς ζωῆς.

Τὸ ἀδιάστατο τῆς μητρικῆς παρουσίας παραμένει μήτρα δυναμικὴ τοῦ σημαίνοντος. Ἀντιστέκεται στὴ θανατερὴ παγίωση τῆς ἐγωστρέφειας, μεταμορφώνει προοδευτικὰ καὶ ἀνεπαίσθητα τὴν ἀπαίτηση σὲ περιχώρηση.

Μεταποιεῖ τὴν ὁρμὴ σὲ ἐπιθυμία, τὸ ἀπρόσωπο ἀντικείμενο τῆς τροφῆς σὲ ὑποκείμενο ζωτικῆς ἀναφορᾶς. Ἡ μάνα δὲν μᾶς δίνει μόνο ὑπόσταση βίου, ἡ ἴδια μᾶς ἐντάσσει καὶ στὴ ζωή, μᾶς ἐγκεντρίζει στὸν ἔρωτα. Ἡ φυσικὴ ὁρμὴ τοῦ ἔρωτα, ὁρμὴ ἐπιβίωσης καὶ διαιώνισης, χειραγωγεῖται ἀπὸ τὴ μητρικὴ παρουσία στὴν προσωπικὴ πραγματοποίηση τῆς ζωῆς. Στὸ ἐνδεχόμενο τῆς ζωῆς ὡς διάρκειας.

Στὸ μεταγενέστερο βίο, κάθε ἐρωτικὴ ἀναζήτηση ἐπαναλαμβάνει τὴν ἴδια διαπλοκὴ προσωπικῆς σχέσης καὶ φυσικῆς ἀνάγκης, τὴ διαλεκτικὴ ζωῆς καὶ θανάτου. Ὁ πόθος τῆς ζωῆς σημαίνεται πάντα στὸν τόπο τοῦ Ἄλλου, στὸν τρόπο τῆς ἁφῆς, τῆς μέθεξης, τῆς συν-ουσίας. Ὁ τρόπος ὑπερβαίνει τὴ ζωτικὴ ἀνάγκη τῆς τροφῆς, καθολικεύεται στὴ «γενετήσια» σχέση. Ὁλόκληρη σχέση, καθολικὴ ἀμεσότητα, μίξη ψυχῶν καὶ σωμάτων ποιητικὴ ζωῆς. Ἀμφίστομη καθολικότητα ἀνάγκης καὶ σχέσης, ἰδιοτέλειας καὶ αὐτοπροσφορᾶς.

Σὲ κάθε ἐρωτικὴ κλήση ἀναβιώνει ὁ ζωτικὸς πόθος τῆς τροφοδότου παρουσίας, πόθος ζωῆς ποὺ συγκροτεῖ τὴ ἴδια τὴν ὑποκειμενικότητά μας. Ἐρωτευόμαστε πάντα ὅπως πεινούσαμε σὰν βρέφη. Παγιδευμένοι στὸ ὑφάδι τῆς ὁρισμένης ἀνάγκης καὶ τῆς ἀπεριόριστης δίψας γιὰ σχέση. Πρὶν ἀπὸ κάθε σκέψη, κρίση, φαντασία, βούληση, συναίσθημα. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐνέργειες ἢ λειτουργίες συντονίζονται ἐκ τῶν ὑστέρων μὲ τὴν «ἀγαπητικὴ δύναμη» τῆς φύσης μας. Δύναμη ζωτικὴ καὶ ζωοποιό: συστατικὴ τοῦ ὑποκειμένου καὶ ποιητικὴ καινούργιων ὑποκειμενικῶν ὑπάρξεων.

(Ἑνικὴ καὶ ἑνιαία ἡ ἀγαπητικὴ δύναμη τῆς φύσης, ἄτμητα ζωτικὴ καὶ ζωοποιός. Νά γιατί ἡ ὁμοφυλοφιλία διαστέλλεται ἀπὸ τὸν ἔρωτα μὲ τὴν καισαρικὴ τομὴ τῆς διαστροφῆς: Εἶναι λειτουργικὰ ἀφορισμένη ἀπὸ τὴ φυσικὴ ἀμφιπτυχὴ τοῦ ζωτικοῦ καὶ ζωοποιοῦ. Μιμεῖται τὴ ζωτικὴ ἀναφορικότητα τοῦ ἔρωτα μὲ παράχρηση τῆς φυσικῆς ζωοποιοῦ δυνάμεως. Σὰν λήψη τροφῆς ἀποσπασμένη ἀπὸ τὴ λειτουργία-ἢ τὸ θαῦμα-τῆς θρέψης. Καταχρηστικὴ διαχείριση τῆς ζωτικῆς φορᾶς, βιασμὸς τοῦ φυσικοῦ καὶ πραγματικοῦ ἀπὸ τὴν ἀτελέσφορη ψευδαίσθηση. Ὁ ἀμφίστομος τρόπος βίου καὶ ζωῆς, φυσικῆς διαιώνισης καὶ προσωπικῆς ἀθανασίας, μεταλλαγμένος σὲ ἄβια καὶ ἄζωη ὁρμή, παγιδευμένος στὴ στρεβλὴ φαντασίωση. Σίγουρα ὀφείλουμε τὴν πιὸ ἀληθινὴ συμπάθεια σὲ αὐτὴ τὴν τραγικὴ ἀναπηρία. Ἀλλὰ ἡ ὅποια στοργὴ καὶ ἀνεκτικότητα δὲν ὑποκαθιστᾶ τὸ πραγματικὸ μὲ τὸ διάστροφο καὶ φαντασιῶδες.)

Διαχείριση τῆς ζωῆς ὁ ἔρωτας. Ποὺ σημαίνει σχοινοβασία στὴν κόψη τοῦ θανάτου. Ἐνδεχόμενη σὲ κάθε στιγμὴ ἡ πτώση ἀπὸ τὴ σχέση στὴ χρήση, ἡ ὀλίσθηση στὴν ἀπαίτηση τοῦ ἐγὼ νὰ «καταβροχθίσει» φανταστικὰ τὸν Ἄλλον. Γι᾿ αὐτὸ καὶ μεταφερμένη στὸ συνειδητὸ πιὰ ἐπίπεδο ἡ ἐρωτικὴ ἀκροβασία ζωῆς καὶ θανάτου ἐξισορροπεῖ τὴν ὁρμέμφυτη ἀπαίτηση μὲ τὴ θεληματικὴ ἄσκηση. Τὸ σημαῖνον τῆς ἄσκησης ἀνιχνεύεται καὶ πάλι στὸν ἀρχέτυπο τόπο τῆς μητρικῆς παρουσίας. Σὲ κεῖνο τὸ ὑπόδειγμα τῆς παραίτησης ἀπὸ τὸ ἐγώ, ποὺ ἀνάστησε τὸ βρέφος στὴ ζωὴ τῆς σχέσης: στὸν κόσμο τῆς γλώσσας καὶ τῶν συμβόλων, τῆς ὑποκειμενικῆς ταυτότητας καὶ τῶν ὀνομάτων.

Ἀγαπητικὴ δύναμη εἶναι ἡ φυσικὴ δυνατότητα, ὁρμή, φορά, ὑφάδι τῆς ζωῆς. Θὰ σαρκωθεῖ σὲ προσωπικὸ γεγονὸς ἀγαπητικῆς ἑτερότητας μόνο ὡς λόγος ἐλευθερίας ἀπὸ τὴν ἀνάγκη. Συνειδητὴ ἄσκηση ἀγάπης, παραίτηση ἀπὸ τὴν ἀπαίτηση, κατόρθωμα ἐλευθερίας ἀπὸ τὴν ὁριστικὴ ἀνάγκη γιὰ χάρη τῆς ἀπεριόριστης σχέσης. Διεύρυνση τῆς ἡδονῆς, πέρα καὶ ἀπὸ τὴ φύση, στὴν ἀπερίσταλτη προσωπικὴ κοινωνία.

Στὴ σχέση τοῦ βρέφους μὲ τὴ μάνα ἀναδύεται προοδευτικὰ ἡ παρεμβολὴ τοῦ πατέρα. Ἀποφασιστικὴ γιὰ τὴ διαστολὴ καὶ συνειδητοποίηση τῆς ὑποκειμενικότητας τοῦ παιδιοῦ, τὴν ἀποτροπὴ τῆς φανταστικῆς του ταύτισης μὲ τὸ μητρικὸ σῶμα - διεύρυνση καὶ διάνοιξη τῆς ζωτικῆς σχέσης στὸ κοινωνικὸ γεγονός. Τὰ πρόσωπα τοῦ πατέρα καὶ τῆς μάνας ἀποτυπώνουν στὴν ψυχὴ τοῦ βρέφους τὰ ὑποδείγματα τῆς ψυχοσωματικῆς διαφορᾶς ποὺ κάνει δυνατὴ τὴ ζωτικὴ σχέση, τὴ συμπληρωματικότητα, τὴν ποιητικὴ δυνατότητα τῆς ζωῆς. Πατέρας καὶ μάνα, «ἀρχέτυπα» τῆς διαφορᾶς στὴ ζωτικὴ σχέση, ἀνεξίτηλα σημαίνοντα τοῦ προσωπικοῦ μας συντονισμοῦ στὴ δυναμικὴ τῆς διάκρισης τῶν φύλων.

Αὐτὸς ὁ ἀφετηριακὸς συντονισμὸς κατευθύνει τὴν ἐρωτικὴ ἀναζήτηση σὲ ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ βίου. Νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ ἴδια εἰκόνα σχέσης, ποὺ τὴν ταυτίσαμε ὡς βρέφη μὲ τὴν ἀνάδυση τῆς ὑποκειμενικῆς μας ἑτερότητας, τὴ δυνατότητα κοινωνίας, δηλαδὴ ζωῆς, ἀποτροπῆς τοῦ θανάτου.

Σημαῖνον τῆς παρουσίας, ἡ μορφή. Μορφὴ τῆς μάνας, μορφὴ τοῦ πατέρα, ἀρχέτυπα ὑποδείγματα τοῦ κάλλους, τῆς ζωτικῆς κλήσης στὴν πληρωματικὴ σχέση, στὴν τρωτικὴ πληρότητα. Ἴσως καὶ πρὶν ἀπὸ τὴ μορφοποίηση τῆς εἰκόνας, ἡ ὑποκειμενικὴ αἴσθηση τοῦ κάλλους νὰ καθορίζεται διὰ βίου ἀπὸ τὶς αἰσθητὲς ἐμπειρίες τῆς μητρικῆς καὶ πατρικῆς παρουσίας. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὰ κριτήρια τῆς αἰσθητικῆς ἀποτίμησης στὸν ἔρωτα -ἡ ἕλξη ποὺ ἀσκεῖ τὸ κάλλος, οἱ ἀφορμὲς τῆς φορᾶς πρὸς τὴ μέθεξη- δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ αὐτονομηθοῦν σὲ σταθερὲς ἀρχὲς καὶ ἀντικειμενικὰ μέτρα κρίσης. Ἡ ἐρωτικὴ εὐαισθησία ἢ ἀποτίμηση τοῦ κάλλους παραμένει συνάρτηση τῶν πρώτων σημαινόντων τῆς Παρουσίας ποὺ συγκροτοῦν τὴν ὑποκειμενικὴ μας ἑτερότητα, ἀποδείχνουν τὸν ἄνθρωπο ὕπαρξη μοναδικὴ μὲ τέλος ἢ σκοπὸ τὴ ζωὴ ὡς διάρκεια.

http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/tributes/xrhstos_giannaras/comment_on_song_of_songs.htm#5.%20INTERVALLUM

4. NOTES DE PASSAGE

2009-08-30T01:25:00.000+03:00

Ἐπὶ κοίτην μου ἐν νυξὶν
ἐζήτησα ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου·
ἐζήτησα αὐτὸν καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν,
ἐκάλεσα αὐτὸν καὶ οὐχ ὑπήκουσέ μου.

ΞΕΡΟΥΜΕ τί θέλουμε στὸν ἔρωτα, μοιάζει νὰ μὴν ξέρουμε τί μποροῦμε. Θέλουμε: Ἀδιάπτωτη πάντοτε τὴ γοητεία τοῦ Ἄλλου, τὰ χαρίσματά του ἀμετάλλαχτα, πάντοτε νὰ προκαλοῦν τὸ πάθος τῆς ἀγάπης μας. Θέλουμε: Νὰ μᾶς ἀγαπάει ἀπεριόριστα, δίχως ὑφέσεις, καὶ νὰ μᾶς ἀγαπάει ὅπως εἴμαστε. Νὰ ἀγαπάει καὶ τὰ λάθη μας, τὶς ἀστοχίες καὶ παραλείψεις μας. Νὰ ἀγαπάει, ὄχι ἁπλῶς νὰ ἀνέχεται, ἀκόμα καὶ τὴ θωράκιση τοῦ ἐγώ μας.

Ἡ λογική μας ὀρθή, ἡ μονόδρομη φορά της τὴν ὑπονομεύει. Σίγουρα, ὁ ἔρωτας τοῦ Ἄλλου εἶναι ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ συντριβεῖ ἡ θωράκιση τοῦ δικοῦ μου ἐγώ. Τὰ τείχη τῆς αὐτοάμυνας καταρρέουν ἀπὸ μόνα τους, ὅταν ὁ Ἄλλος μὲ ἀποδέχεται δίχως ἀντιστάσεις δικῆς του θωράκισης. Ὅταν δὲν σκοντάφτω οὔτε στὸ δίκιο του, οὔτε στὴ λογική του, οὔτε στὴν ἐξυπνάδα του, οὔτε στὶς ἀρετές του, οὔτε στὶς ἀνάγκες του.

Ἡ ἐρωτικὴ ἀπαίτηση δὲν συμβιβάζεται μὲ τὸ μέτριο, τὸ μερικὸ καὶ ἀποσπασματικό. Στοχεύει στὴ ζωή, δηλαδὴ στὴν πληρότητα τῆς σχέσης. Ὁ Ἄλλος νὰ δίνει, προτοῦ ζητήσουμε- νὰ μὴν μᾶς φέρει οὔτε μιὰ φορὰ στὴ θέση τοῦ ζήτουλα, νὰ μὴν μᾶς ταπεινώσει ποτὲ γιὰ τὴν ἀνάγκη ἢ τὴ δίψα μας. Νὰ εἶναι αὐτὸς πάντα παράφορος, νὰ κάνει πάντα αὐτὸς τὸ πρῶτο βῆμα, νὰ μὴν εἶναι ποτὲ κουρασμένος, θλιμμένος, ἀδιάφορος. Τὰ θέλουμε ὅλα αὐτά, μὰ τὰ θέλει ὁ καθένας μας γιὰ τὸν ἑαυτό του. Καὶ τὰ ἀπαιτεῖ στὸ ὄνομα τοῦ ἔρωτα, γιὰ νὰ καθίσει τὸν ἄλλον στὸ σκαμνί, νὰ τοῦ ἐπιτεθεῖ, νὰ τὸν κατατροπώσει. Ἐσὺ λὲς πὼς μὲ ἀγαπᾶς; Ποῦ εἶναι λοιπὸν ἡ ἀγάπη σου;

Ἡ ἀνθρώπινη φύση μας παίζει τὸ παιχνίδι τῆς ἰδιοτέλειας μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς. Γι᾿ αὐτὸ καὶ σπουδάζουμε τὸν τρόπο τῆς ζωῆς στὴν ἀπάτη τοῦ ἔρωτα. Δὲν ὑπάρχει ἔρωτας ποὺ νὰ μὴν περνάει ἀπὸ φάσεις θυσιαστικῆς αὐταπάρνησης καὶ ὁλοκληρωτικῆς αὐτοπροσφορᾶς. Φάσεις ὄντως ζωῆς, ποὺ γίνονται ὅπλα τῆς φύσης γιὰ νὰ κερδίσει τὸν Ἄλλον, νὰ τὸν ἰδιοποιηθεῖ, νὰ τὸν κατέχει. Μὲ αὐτὰ τὰ ὅπλα περιχαρακώνει τὸ δίκιο της, φτιάχνει ὁρμητήρια γιὰ νὰ ἐπιτεθεῖ, ὅταν ὁ Ἄλλος ἀρχίσει νὰ ἀποκαλύπτεται στὴ δική του αὐτονομία, στὴ δική του φυσικὴ ἀπαίτηση.

Ὁ ἔρωτας εἶναι ἢ ἀμοιβαῖα θυσιαστικός, ἢ σπαραγμὸς καὶ ρήξη - συμβιβασμὸς δὲν ὑπαρχει. Ἡ συμβατικὴ ἀνοχὴ δὲν συντηρεῖ τὸν ἔρωτα, οὔτε ὁ μαζοχισμὸς τῆς καρτερίας. Ὁ συμβιβασμὸς εἶναι μόνο ἀνελπιστία. Ἀντίθετα, ἡ ρήξη τρέφει τὴν ἐλπίδα γιὰ ἕνα ἑπόμενο θαῦμα ποὺ θὰ διαρκέσει. Ὁ ἑπόμενος Ἄλλος θὰ μὲ ἀποδεχθεῖ δίχως κρατούμενα, θὰ μὲ ἐρωτευθεῖ δίχως ὅρια. Γι᾿ αὐτὸ χρειάζομαι τὴ ρήξη, βίαιη καὶ ἀνυποχώρητη. Γιὰ νὰ μὲ ἀποκαταστήσει ἀκέραιον στὴν παρθενία τῆς ἀναμονῆς. Κι ὅταν ὁ ἑπόμενος Ἄλλος ἐμφανιστεῖ, τὸ παιχνίδι ξαναρχίζει παγιδευμένο στὰ ἴδια γρανάζια τῆς ἀδυσώπητης φύσης μας.

Συχνὰ δὲν ἔχει τελειώσει ὁ ἕνας «δεσμός», ὅταν ἀρχίζει ὁ πειραματισμὸς γιὰ τὸν ἑπόμενο. Μὲ εἰλικρίνεια ἀναζήτησης - ὄχι γιὰ ἐπιπόλαια παιχνίδια ἐφήμερων ἱκανοποιήσεων. Ποντάρω γιὰ τὴ ζωή, δὲν γίνεται νὰ παραιτηθῶ. Ἔστω καὶ μὲ τὴ γεύση τοῦ ἀνέφικτου, προχωρῶ στὴν ἑπόμενη δοκιμή, μὲ ἀνοιχτὴ καὶ αἱμάσσουσα τὴν προηγούμενη ρήξη. Τὴν χρειάζομαι αὐτὴ τὴ ρήξη γι᾿ αὐτὸ καὶ τὴν συντηρῶ μὲ ἀμείωτη ἐπιθετικότητα. Πρέπει νὰ φταίει ὁπωσδήποτε ὁ Ἄλλος ποὺ ἐγὼ ἀρχίζω καινούργιους πειραματισμούς, αὐτὸς πρέπει νὰ ἔχει τὴν εὐθύνη, ἀλλιῶς δὲν δικαιώνονται οἱ πειραματισμοί μου. Ἡ ἐπιθετικότητα, ἡ συντήρηση τῆς ρήξης, μοῦ προσπορίζει βεβαιότητες παρθενικῆς ἑτοιμότητας γιὰ τὴν ἑπόμενη ἀπόπειρα «δεσμοῦ».

Κάθε καινούργιο ἐρωτικὸ ξεκίνημα, καὶ μιὰ καινούργια εὐφροσύνη αὐταπάτης. Ὅλα μεταμορφώνονται καὶ πάλι, ἡ καθημερινότητα μοιάζει καὶ πάλι γιορτή. Μοιάζει, γιατὶ ἀπὸ κάποια ἀδιόρατη γωνιὰ μορφάζει τώρα ἡ πείρα τοῦ ἀνέφικτου. Ὅλα ξαναγίνονται ρίγος γιορτῆς, μὰ ἡ γιορτὴ δὲν εἶναι πιὰ ἔκπληξη, εἶναι τέντωμα ἀναμονῆς. Πόσο θὰ ἀντέξει ὁ καινούργιος Ἄλλος νὰ εἶναι «συνοδός μου καὶ θεός μου», πόσο θὰ κρατήσει ἡ γιορτὴ πάνω στὸ τεντωμένο σχοινί. Κι ὅταν ἡ ἔνταση σπάσει καὶ πάλι, καὶ γίνει ὁ ἔρωτας ἄλλη μιὰ φορὰ ἀντιδικία γιὰ τὸ δίκιο μου καὶ τὸ δίκιο σου, γιὰ τὸ φταίξιμό σου καὶ τὴν ὀδύνη μου, τότε μιὰ ἀκόμα φυγὴ σὲ καινούργια ἐρωτικὴ σχέση θὰ δώσει καὶ πάλι τὴν ἐλπίδα, πὼς ὅλα μποροῦν αὐτὴ τὴ φορὰ νὰ εἶναι μόνιμα καὶ ἀμετάθετα. Σισύφεια σταύρωση στὸν πόθο τῆς ζωῆς.

Ἐπιδόσεις Σισύφων, βασανισμοὶ παραλλαγῶν σε μιαν ἀτέρμονη διαδοχὴ ἀπὸ καινούργια πάντοτε ἐρωτικὰ ξεκινήματα. Οἱ ἄνθρωποι σταματᾶμε τὴ ζωὴ στὴν ψευδαίσθηση, κλείνουμε πεισματικὰ τὰ μάτια μπροστὰ στὴν πραγματικότητα. Δὲν τολμᾶμε νὰ δοῦμε στὸν ἔρωτα τὴν ἐγωκεντρικὴ ἀπάτη, τὴν πλανερὴ ψευδαίσθηση.

Ἄραγε, μπορεῖ νὰ ὑπάρξουν δυὸ ἄνθρωποι ποὺ θὰ φυλάξουν τὸ δῶρο τοῦ ἔρωτα μὲ καθημερινὴ ταπεινὴ προσπάθεια νὰ ἀναιρεθεῖ ὁ ἀδυσώπητος τρόπος τῆς φύσης; Εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπάρξουν ἐρωτευμένοι δυὸ ἄνθρωποι, ποὺ ζώντας τὴ μέθη τῆς γιορτῆς θὰ συνυπολογίζουν κάθε στιγμὴ τὴν ἀπάτη τῆς φύσης. Ὑπάρχουν ἄραγε περιθώρια νὰ διαρκεῖ τὸ θαῦμα τῆς ἐρωτικῆς ἔκπληξης μὲ καθημερινὴ ἄσκηση αὐταπάρνησης καὶ αὐτοπροσφορᾶς;

http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/tributes/xrhstos_giannaras/comment_on_song_of_songs.htm#4.%20NOTES%20DE%20PASSAGE

3. APPOGGIATURA

2009-08-10T16:05:00.000+03:00

Ἐπάταξάν με, ἐτραυμάτισάν με,
ἧραν τὸ θέριστρόν μου ἀπ᾿ ἐμοῦ...
...πάντες κατέχοντες ρομφαίαν
δεδιδαγμένοι πόλεμον.

Η «ΒΛΑΒΗ» ἔρχεται ἀναπάντεχα. Ὅμως ἔρχεται πάντοτε μιὰ «βλάβη» νὰ ἀνακόψει τὴ λειτουργία τοῦ θαύματος. Γλυστράει ἀδιόρατα μέσα στὴ ζωή, σὰν τὸ φίδι στὰ φυλλώματα τοῦ παραδείσου.

Κάποια ἀσήμαντη ἀστοχία τοῦ Ἄλλου, κάποια παράλειψη, μιὰ ἀνεπάρκεια στὴ συμπεριφορά, μιὰ ὑστερόβουλη κίνηση, μιὰ ἐλειπτικὴ ἀνταπόκριση στὴ δική μου δίψα. Καὶ ἀνοίγουν ξαφνικὰ τὰ μάτια μου στὴν ἀντίστροφη ἀποκάλυψη: Ὁ Ἄλλος βρίσκεται ἀπρόσμενα σὲ ἀπόσταση, ὑποταγμένος σὲ χῶρο καὶ χρόνο. Εἶναι μακριά, καὶ δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ ἦταν. Σὲ σχέση μὲ τὸν δικό μου πόθο γιὰ ζωή, μοιάζει λιγοστός, ἄτολμος, φειδωλός. Καὶ μαζί του μικραίνουν ὅλα ξαφνικά, ξαναγίνονται ἀντι-κείμενα προκλητικὰ γιὰ μετρήσεις καὶ ὑπολογισμούς.

Ἂν εἴχαμε πραγματικὰ ἀγαπήσει -ἂν μᾶς εἶχε χαριστεῖ κάποια ἐλάχιστη πραγματικὴ αὐτοπαραίτηση- ἴσως στὴν πρώτη ρήξη νὰ διακρίνουμε κάτι καὶ ἀπὸ τὰ δικά μας ὑστερήματα. Στὴν καινούργια τώρα ἔκπληξη τῆς ἀπόστασης ἀνακαλύπτουμε μὲ δέος καὶ πλῆθος δικές μας ἀστοχίες, λαθεμένες ἐκφράσεις τοῦ πόθου, ὑστεροβουλίες, ἐλλείψεις ἀνταπόκρισης στὴ δίψα τοῦ Ἄλλου. Καὶ μοιάζει ἀπίστευτο. Αὐτὸς ἦταν λοιπὸν ὁ ἔρωτάς μου; Ἄφησα τόσο κενὸ μοναξιᾶς στὴν ψυχὴ τοῦ Ἄλλου, ποὺ ἄμετρα ἀγαπῶ καὶ ποθῶ; Εἶναι τελικὰ ἀδιαπέραστο τὸ τεῖχος ποὺ ὀρθώνει ἀνάμεσα στοὺς ἐρωτευμένους ὁ τρόπος τῆς φύσης, ἡ θωράκιση τοῦ ἐγώ;

Ὅμως τὸ πιὸ συνηθισμένο εἶναι νὰ μὴ βλέπουμε μέσα μας κανένα ψεγάδι. Τὸν ἔρωτα τὸν προδίνει μόνο ὁ Ἄλλος. Ἔβαλε λιγότερα στὸ παιχνίδι -σὲ σχέση μὲ τὸ τί προσφέρει, ἀπολαμβάνει περισσότερα. Ἀρχίζω νὰ μετράω, νὰ λογαριάζω. Καὶ οἱ λογαριασμοὶ μὲ βγάζουν πάντα ἀδικημένο, ἄρα δικαιοῦμαι νὰ ἀντιδρῶ, νὰ μεμψιμοιρῶ, νὰ γίνομαι ἐπιθετικός, νὰ μεταλλάζω τὴν προδομένη μου στοργὴ σὲ ἀπαίτηση.

Κι ἂν ὁ Ἄλλος ἀντιδράσει μὲ τὶς δικές του μετρήσεις καὶ τοὺς δικούς του λογαριασμούς, τότε ἡ ρήξη εἶναι ἄγρια, θηριώδης. Δὲν παίζονται συμφέροντα βιοτικά, παίζεται ἡ ζωή -ὅλα ἢ τίποτα. Ἀκόμα κι ἂν ὁ Ἄλλος ἀποτραβηχτεῖ σιωπηλὸς στὴ θλίψη του, ἀφήσει ἔκθετες τὶς πληγές του, δὲν ἔχω μάτια νὰ δῶ, δὲν μπορῶ νὰ πονέσω γιὰ τὴν ὀδύνη του, ἐξακολουθῶ νὰ μετράω μόνο τὴ δική μου. Δὲν ἔχει δίκιο νὰ εἶναι θλιμμένος, μόνο ἐγὼ ἔχω αὐτὸ τὸ δίκιο.

Στὴν πρώτη αἴσθηση τῆς ρήξης ὁ ἔρωτας γίνεται μιὰ ἀπελπισμένη ἐπιθετικότητα. Ἀναμοχλεύει τὸ παρελθόν, ἀναξέει πληγές, βυθίζει ἀνελέητα τὸ μαχαίρι στὴ μνήμη. Ὁ Ἄλλος εἶναι ἡ ἀποτυχία μου νὰ ζήσω, εἶναι ἡ ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μου, ἡ κόλασή μου. Ἴσως παλεύει κι αὐτός, σφαδάζει, ζεῖ τὴ δική του παγερὴ μοναξιά. Κάποια ἐλάχιστη τρυφεράδα ἀπὸ μένα, ἕνα χάδι καὶ πάλι, ἕνας λόγος γλυκός, θὰ μποροῦσε νὰ τὸν ἀναστήσει. Μὰ ἐγὼ στὸ πρόσωπό του βλέπω μόνο τὸ δικό μου κενό, καὶ τὰ μόνα λόγια τῆς καρδιᾶς εἶναι τὸ παράπονό μου: Ἐμένα ποιός μὲ ρωτάει, ποιός μετράει τὴ δική μου ἀνάγκη καὶ ὀδύνη;

Δὲν ὑπάρχει ὀδύνη καὶ πίκρα πιὸ βασανιστικὴ ἀπὸ τὴ ἀντιμαχία ἀνθρώπων ποὺ πίστεψαν πὼς ἦταν ἀμοιβαῖα καὶ ὁλοκληρωτικὰ ἐρωτευμένοι. Ἀντιμαχία πάντοτε παράλογη, ὅμως μὲ ὅπλο στὴ θηριώδη ἀναμέτρηση πάντοτε τὴ λογική. Ὁ καθένας μὲ τὴ δική του τετράγωνη λογική, ἀράγιστη καὶ ἀμετακίνητη στὶς βεβαιότητές της.

Σὲ αὐτὸ τὸν σπαραγμὸ ὁδηγεῖται νομοτελειακὰ κάθε ἔρωτας. Δὲν εἶναι ἁπλὴ ἀπο-γοήτευση -τὸ τέλος τῆς γοητείας ποὺ ἀσκοῦσε πάνω μας ἡ ψευδαίσθηση τῆς πληρωματικῆς σχέσης. Εἶναι ἡ ἀσυνείδητη πίκρα γιὰ τὸ ἀνέφικτο τῆς ζωῆς, ἡ ἀπελπισία γιὰ τὸ ἀκατόρθωτο τῆς ἀμοιβαίας ὁλοκληρωτικῆς αὐτοπροσφορᾶς, ποὺ συνιστᾶ τὴ ζωή. Ἐρωτευόμαστε σὰν τὶς χελῶνες, θωρακισμένοι ἀνεπίγνωστα στὸ ἄθραυστο κέλυφος τῆς θνητότητας, δηλαδὴ τοῦ ἐγώ. Ζοῦμε τὸ θαῦμα τοῦ ἔρωτα ὁ καθένας ἀπὸ μόνος του, ὁ Ἄλλος εἶναι μόνο ἡ ἀφορμή. Ὥσπου νὰ συντριβοῦν οἱ ἀσύμπτωτοι πόθοι μας πάνω στὰ ἀράγιστα κελύφη.
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/tributes/xrhstos_giannaras/comment_on_song_of_songs.htm#3.%20APPOGGIATURA

2. MODULATIO

2009-08-06T15:49:00.000+03:00

Ἐγὼ τῷ ἀδελφιδῷ μου
καὶ ὁ ἀδελφιδός μου ἐμοὶ
ὁ ποιμαίνων ἐν κρίνοις.

ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ σημάδι ἀμοιβαιότητας ἀναδύεται ἡ ἀμετρία τῆς εὐφροσύνης. Γεννιέται ἡ πιὸ μεθυστικὴ γεύση πληρότητας τῆς ζωῆς. Εἶναι ὁ σύμπας κόσμος ποὺ προσφέρεται στὸ βλέμμα, στὸ χαμόγελο τοῦ Ἄλλου. Ἀποκαλυπτικὴ ἔκρηξη μεταμόρφωσης τοῦ βίου, κι ὁ Ἄλλος γίνεται τόπος αὐτῆς τῆς ἀποκάλυψης. Ὅλα ἔκπληξη κι ὅλα καινούργια. Ἀμοιβαιότητα στὸν ἔρωτα εἶναι ἡ πρωτόπλαστη αἴσθηση τὴν πρώτη μέρα τῆς δημιουργίας.

Ψηλαφῶ στὸ ἀγαπημένο βλέμμα, γιὰ πρώτη φορά, τί εἶναι ἡ ἀνθρώπινη ματιά. Στὸ χάδι συλλαβίζω τὴν ἄγνωστη γλώσσα τῆς ἁφῆς. Κάθε ἐλάχιστη χειρονομία, ἀνεπαίσθητη κίνηση τοῦ κορμιοῦ, κάθε ἀδιόρατο χαμόγελο, εἶναι λόγος πρωτόγνωρος, συναρπαστικὰ σημαντικός. Κάθε τι ποὺ ἀγγίζουμε μαζί, κάθε ὀμορφιὰ ποὺ κοιτάζουμε μαζί, κάθε τι ποὺ γευόμαστε, γεννιέται ἐκείνη τὴ στιγμή, καινούργιο καὶ ἄφθορο. Δὲν ὑπάρχουν ἀντι-κείμενα, ὅλα εἶναι παρουσία, προσφορὰ ποὺ ἀπευθύνεται σὲ μένα, προορισμένη μόνο γιὰ μένα. Ὅλα παίρνουν ὑπόσταση καὶ εἶναι ὑπαρκτά, ἐπειδὴ ὑπάρχει ὁ Ἄλλος. Τὰ πιὸ ἀσήμαντα καὶ αὐτονόητα γίνονται ἀναπάντεχα δῶρα.

Ὅταν γεννιέται ὁ ἔρωτας, γεννιέται ἡ ζωή. Ἔκθαμβοι ψηλαφοῦμε τὴν ἔνδεια τοῦ βίου νὰ μεταμορφώνεται σὲ πλοῦτο ἀπρόσμενο ζωῆς. Καθημερινὲς στιγμὲς ρουτίνας, μεταλλάζουν σὲ ἐμπειρία γιορτῆς, γιατὶ ἡ καθημερινότητα σαρκώνει τώρα τὴν ἀμοιβαιότητα τῆς σχέσης. Οὔτε χρόνος ὑπάρχει μὲ παρελθὸν καὶ μέλλον, οὔτε χῶρος, ἐγγύτερος καὶ ἀπώτερος. Ὁ χρόνος εἶναι μόνο παρόν, κι ὁ χῶρος μόνο ἀμεσότητα παρουσίας. Χῶρος ἀχώρητος ἡ ἀδιάστατη ἐγγύτητα τοῦ Ἄλλου, καὶ ἄχρονος χρόνος ἡ πληρωματικὴ διάρκεια τῆς ἀμοιβαίας αὐτοπροσφορᾶς.

Στὸ πρῶτο σημάδι ἀμοιβαιότητας ποὺ μᾶς χαρίζει ὁ Ἄλλος, ἐπενδύουμε ὅλη τὴ φυσική μας ὁρμὴ γιὰ ζωή. Δίχως κρατούμενα καὶ δίχως μέτρο. Ζοῦμε μόνο γιὰ τὸν Ἄλλον καὶ χάρη στὸν Ἄλλον. Τὰ δίνουμε ὅλα, τὰ παίζουμε ὅλα. Κάθε ἐξασφάλιση, κάθε σιγουριά. Τοὺς δεσμοὺς καὶ τὶς ὀφειλές μας. Τὸ καλό μας ὄνομα, τὸ κύρος ἢ τὴ φήμη μας. Τὰ σχέδιά μας, τὶς ἐλπίδες μας. Ἕτοιμοι γιὰ ὅλα, ἀκόμα καὶ γιὰ τὸ θάνατο, γιὰ χάρη τοῦ ἀγαπημένου.
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/tributes/xrhstos_giannaras/comment_on_song_of_songs.htm#2.%20MODULATIO

Χρήστου Γιανναρᾶ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ 1. OUVERTURE

2009-07-30T15:59:00.000+03:00

1. OUVERTURE
Ἀδελφιδός μου παρῆλθε·
ψυχή μου ἐξῆλθεν ἐν λόγῳ αὐτοῦ.

ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ τὸν ἔρωτα μόνο στὴν ἀπόσταση τῆς ἀποτυχίας. Πρὶν τὴν ἀποτυχία δὲν ὑπάρχει γνώση· ἡ γνώση ἔρχεται πάντα μετὰ τὴ βρώση τοῦ καρποῦ. Σὲ κάθε ἔρωτα ξαναζεῖ ἡ ἐμπειρία τῆς γεύσης τοῦ παραδείσου καὶ τῆς ἀπώλειας τοῦ παραδείσου. Σπουδάζουμε τὸν ἔρωτα μόνον ἐξόριστοι ἀπὸ τὴν πληρότητα τῆς ζωῆς ποὺ αὐτὸς χαρίζει.

Στὴν ἐμπειρία τοῦ ἔρωτα εἴμαστε ὅλοι πρωτόπλαστοι. Ἡ πείρα τῶν ἄλλων δὲν μᾶς μαθαίνει τίποτα γιὰ τὸν ἔρωτα. Εἶναι γιὰ τὸν καθένα μας τὸ ἀρχέγονο καὶ μέγιστο μάθημα τῆς ζωῆς, ἡ ἀρχέγονη καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση. Μέγιστο μάθημα, γιατὶ σπουδάζουμε στὸν ἔρωτα τὸν τρόπο τῆς ζωῆς. Καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση, ἀφοῦ αὐτὸς ὁ τρόπος ἀποδείχνεται ἀνέφικτος γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση μας.

Ἡ ἀνθρώπινη φύση μας (αὐτὸ τὸ ἀκαθόριστο κράμα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ κορμιοῦ μας) «ξέρει», μὲ φοβερὴ ὀξυδέρκεια πέρα ἀπὸ νοήματα, πὼς ἡ πληρότητα τῆς ζωῆς κερδίζεται μόνο στὴν ἀμοιβαιότητα τῆς σχέσης. Στὴν ἀμοιβαία ὁλοκληρωτικὴ αὐτοπροσφορά. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐπενδύει ἡ φύση μας, στὸν ἔρωτα ὅλη τὴ ἀπύθμενη δίψα της γιὰ ζωή. Δίψα τοῦ κορμιοῦ καὶ τῆς ψυχῆς μας.

Διψᾶμε τὴ ζωή, καὶ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ζωῆς περνάει μόνο μέσα ἀπὸ τὴ σχέση μὲ τὸν Ἄλλον. Στὸ πρόσωπο τοῦ Ἄλλου ἀναζητᾶμε τὴ δυνατότητα τῆς ζωῆς - τὴν ἀμοιβαιότητα στὴ σχέση. Ὁ Ἄλλος γίνεται τὸ «σημαῖνον» τῆς ζωῆς, ἡ αἰσθητὴ ἀνταπόκριση στὴν πιὸ βαθειὰ καὶ κυρίαρχη τῆς φύσης μας ἐπιθυμία. Ἴσως αὐτὸ ποὺ ἐρωτευόμαστε νὰ μὴν εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Ἄλλου, ἀλλὰ ἡ δίψα μας ἔνσαρκη στὸ πρόσωπό του. Ὁ Ἄλλος νὰ εἶναι πρόσχημα κι ἡ αὐτοπροσφορά μας αὐταπάτη. Ὅμως κι αὐτὸ θὰ διαφανεῖ μόνο στὴν ἀπόσταση τῆς ἀποτυχίας.

Μετὰ τὴν ἀποτυχία ξέρουμε ὅτι ὁ ἔρωτας εἶναι ὁ τρόπος τῆς ζωῆς, ἀλλὰ τρόπος ἀνέφικτος γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση μας. Ἡ φύση μας διψάει ἀπεγνωσμένα τὴ σχέση, δίχως νὰ ξέρει νὰ ὑπάρχει μὲ τὸν τρόπο τῆς σχέσης. Δὲν ξέρει νὰ μοιράζεται, νὰ κοινωνεῖ, ξέρει μόνο νὰ ἰδιοποιεῖται τὴ ζωή, νὰ τὴν κατέχει καὶ νὰ τὴν νέμεται. Ἂν ἡ γεύση τῆς πληρότητας εἶναι κοινωνία τῆς ζωῆς μὲ τὸν Ἄλλον, ἡ ὁρμὴ τῆς φύσης μας ἀλλοτριώνει τὴν κοινωνία σὲ ἀπαίτηση ἰδιοκτησίας καὶ κατοχῆς τοῦ Ἄλλου. Ἡ ἀπώλεια τοῦ παραδείσου δὲν εἶναι ποτὲ ποινή, εἶναι μόνο αὐτοεξορία.

Τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τὸν σπουδάζουμε πάντοτε σὰν χαμένο παράδεισο. Τὸν ψηλαφοῦμε στὴ στέρηση, στὸ ἐκμαγεῖο τῆς ἀπουσίας του. Ἔγγλυφο ἴχνος τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς εἶναι ἡ πίκρα τῆς μοναξιᾶς στὴν ψυχή μας, ἡ ἀνέραστη μοναχικότητα. Γεύση θανάτου. Μὲ αὐτὴ τὴ γεύση μετρᾶς τὴ ζωή. Πρέπει νὰ σὲ ναυτολογήσει ὁ θάνατος γιὰ νὰ περιπλεύσεις τὴ ζωή, νὰ καταλάβεις ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν πληρότητα τῆς σχέσης. Τότε ξεδιακρίνεις τὶς ἀκτὲς τοῦ νοήματος: Ζωὴ σημαίνει νὰ παραιτεῖσαι ἀπὸ τὴν ἀπαίτηση τῆς ζωῆς γιὰ χάρη τῆς ζωῆς τοῦ Ἄλλου. Νὰ ζεῖς, στὸ μέτρο ποὺ δίνεσαι γιὰ νὰ δεχθεῖς τὴν αὐτοπροσφορὰ τοῦ Ἄλλου. Ὄχι νὰ ὑπάρχεις, καὶ ἐπιπλέον νὰ ἀγαπᾶς. Ἀλλὰ νὰ ὑπάρχεις μόνο ἐπειδὴ ἀγαπᾶς, καὶ στὸ μέτρο ποὺ ἀγαπᾶς.

Διψᾶμε τὴ ζωὴ καὶ δὲν τὴν διψᾶμε μὲ σκέψεις ἢ νοήματα. Οὔτε καὶ μὲ τὴ θέλησή μας. Τὴν διψᾶμε μὲ τὸ κορμὶ καὶ τὴν ψυχή μας. Ἡ ὁρμὴ τῆς ζωῆς, σπαρμένη μέσα στὴ φύση μας, ἀρδεύει κάθε ἐλάχιστη πτυχὴ τῆς ὕπαρξής μας. Καὶ εἶναι ὁρμὴ ἀδυσώπητη γιὰ σχέση, γιὰ συν-ουσία: Νὰ γίνουμε ἕνα μὲ τὴν ἀντι-κείμενη οὐσία τοῦ κόσμου, ἕνα μὲ τὸ κάλλος τῆς γῆς, τὴν ἀπεραντοσύνη τῆς θάλασσας, τὴ νοστιμιὰ τῶν καρπῶν, τὴν εὐωδιὰ τῶν ἀνθῶν. Ἕνα κορμὶ μὲ τὸν Ἄλλον. Ὁ Ἄλλος εἶναι ἡ μόνη δυνατότητα νὰ ἔχει ἀμοιβαιότητα ἡ σχέση μας μὲ τὸν κόσμο. Εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ κόσμου, ὁ λόγος κάθε ἀντι-κείμενης οὐσίας. Λόγος ποὺ ἀπευθύνεται σὲ μένα καὶ μὲ καλεῖ στὴν καθολικὴ συν-ουσία. Μοῦ ὑπόσχεται τὸν κόσμο τῆς ζωῆς, τὸ ἔκπαγλο κόσμημα τῆς ὁλότητας. Στὴ μία σχέση.
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/tributes/xrhstos_giannaras/comment_on_song_of_songs.htm#1.%20OUVERTURE

Λητώ \Θεά

2009-07-11T18:50:00.000+03:00

Σύμφωνα με την Ολυμπιακή Θρησκεία, η Λητώ είναι κόρη των Τιτάνων Κοίου και Φοίβης.
Από τον Δία γέννησε τον Απόλλωνα και την Άρτεμη.
Στη Ρωμαϊκή Θρησκεία, η αντίστοιχη θεότητα της Λητούς είναι η Λατόνα.
Η Λητώ ήταν η κύρια θεότητα στην Ανατολική Λυκία, ενώ την καταγωγή της διεκδικούσαν και οι κάτοικοι της Κω. Το ιερό της, το Λητώον, ένωνε θρησκευτικά (αλλά και πολιτικά) τις πόλεις-κράτη της Λυκίας μεταξύ τους.
Σύμφωνα με έναν μύθο, όχι και τόσο διαδεδομένο, η Λητώ ήρθε από τη χώρα των Υπερβορείων με τη μορφή λύκαινας, αναζητώντας τη «χώρα των λύκων», τη Λυκία.
Τεκνοποιήση
Όταν η Ήρα έμαθε ότι η Λητώ ήταν έγκυος από το Δία, απαγόρευσε να γίνει η γέννηση σε οποιαδήποτε ξηρά και σε οποιοδήποτε μέρος κάτω από τον ήλιο.
Ο περισσότερο διαδεδομένος μύθος αναφέρει ότι όταν η Λητώ πλησίαζε να τεκνοποιήσει, αναδύθηκε για τον σκοπό αυτό μία μικρή νήσος από την θάλασσα, η Δήλος, όπου γεννήθηκε πρώτα Άρτεμις και έπειτα ο Απόλλων.
Η προσβολή της Νιόβης
Η βασίλισσα Νιόβη, σύζυγος του βασιλέα της Θήβας Αμφίονα, που είχε επτά γιους και επτά κόρες, υπερηφανεύτηκε για την ευγονία της και την ευμορφία των τέκνων της, δηλώνοντας ότι «η Λητώ, η εκλεκτή του Δία, έχει να επιδείξει μόνον δύο τέκνα έναντι των τόσων δικών της.»
Όταν το έμαθε η Λητώ, αγανάκτησε υπέρμετρα και ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία της υπερόπτριας βασίλισσας. Έτσι κατά τις παραδόσεις, οι δύο θεοί τόξευσαν, η μεν Άρτεμις τις θυγατέρες, ο δε Απόλλων τους υιους.
Τα νεκρά σώματα των άτυχων νέων έμειναν επί εννέα ημέρες άταφα, καθόσον ο επίσης εξοργισμένος Δίας, απολίθωνε όποιον επιχειρούσε να αποδώσει νεκρικές τιμές. Την ένατη μέρα υπέκυψαν οι θεοί στις σπαρακτικές ικεσίες της Νιόβης και τα ενταφίασαν οι ίδιοι σε δύο κοινούς τάφους (Παυσανίας ΙΧ 17,2).
http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9B%CE%B7%CF%84%CF%8E_%5C%CE%98%CE%B5%CE%BF%CE%AF

Λόγια αληθινά

2009-06-28T16:48:00.001+03:00

ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΧΡΟΝΟΥΣ Ο JACKSON,ΝΕΚΡΟΣ ΑΠΟ ΑΝΑΚΟΠΗ..

2009-06-26T02:00:00.001+03:00

Η Μνημοσύνη

2009-06-23T18:07:00.000+03:00

Η Μνημοσύνη ( γνωστή μερικές φορές και ως Μνήμη, που όμως ήταν άλλη θεότητα) ήταν η προσωποποίηση της μνήμης στην ελληνική μυθολογία. Ανήκε στους Τιτάνες, ήταν κόρη της Γαίας και του Ουρανού και μητέρα των Μουσών από τον Δία.

Στη Θεογονία του Ησίοδου, οι βασιλείς και οι ποιητές λαμβάνουν τις δυνάμεις του εξουσιαστικού τους λόγου από την κατοχή τους επί της Μνημοσύνης και των ειδικών σχέσεών τους με τις Μούσες.

Ο Δίας κοιμήθηκε με τη Μνημοσύνη για εννέα συνεχόμενες μέρες και έτσι δημιουργήθηκαν οι εννέα Μούσες. Μνημοσύνη ήταν επίσης το όνομα ενός ποταμού στον Άδη, παράλληλου της Λήθης, σύμφωνα με μια σειρά ελληνικών ταφικών επιγραφών του 4ου αιώνα π.Χ. σε δακτυλικό εξάμετρο. Οι ψυχές των νεκρών έπιναν από τη Λήθη, έτσι ώστε να μη θυμούνται τις προηγούμενες ζωές τους όταν μετενσαρκώνονταν. Οι αρχάριοι ενθαρρύνονταν να πίνουν από τον ποταμό Μνημοσύνη όταν πέθαιναν, αντί από τη Λήθη. Αυτές οι επιγραφές μπορεί να συνδέονται με μια ιδιωτική μυστική θρησκεία, ή με Ορφική ποίηση.

Παρομοίως, όσοι ήθελαν να συμβουλευτούν το μαντείο του Τροφωνίου στην Βοιωτία έπρεπε να πιούν εναλλάξ από δύο πηγές που αποκαλούνταν «Λήθη» και «Μνημοσύνη», (προκειμένου να λησμονείται το παρελθόν και η μνήμη να ξεκινά απ΄ το παρόν). Ανάλογο σκηνικό περιγράφεται και στην Πολιτεία του Πλάτωνα.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7

για τον πατερα μου

2009-06-20T15:18:00.001+03:00

ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ....ΚΑΙ ΣΕ ΑΓΑΠΩ..

Η γιορτή του μπαμπά....

2009-06-20T14:44:00.000+03:00

Πατέρας,μπαμπάς.... μια λέξη που εδώ και 4 χρόνια δεν μπορώ να πω γιατί ο μπαμπάς μου έχει <φύγει>..Ο πατέρας μου ήταν για μένα ο έρωτας μου, ο ήλιος μου, ο κολλητός μου...νόμιζα ότι έτσι είναι όλοι οι μπαμπάδες του κοσμου..πόσο λάθος έκανα..αυτή η λέξη που για μένα είναι τα πάντα για άλλους ανθρώπους είναι ενας εφιάλτης...μπαμπάδες αδιάφοροι μπαμπάδες απών κτλ
Για μα μην παρεξηγηθώ δεν λέω ότι δεν υπάρχουν αντίστοιχα μαμάδες αδιάφορες..αναφέρομαι σε μπαμπάδες λόγω της ημέρας του πατέρα..και συνεχίζω...το άλλο πρόσωπο το κακό του μπαμπά το είδα μέσα από άλλα μάτια .....από τα ματάκια που δεν μπορούν να καταλάβουν και ρωτούν συνέχεια γιατί....θέλω να πω χρόνια πολλά όχι σε όλους τους μπαμπάδες του κόσμου αλλά σε αυτούς(και θέλω να πιστεύω ότι είναι οι περισσότεροι)που στάθηκαν πολέμησαν με κάθε τρόπο να είναι κοντά στα παιδιά τους.....η αδιαφορία δεν έχει να κάνει αν κάποιος έχει χωρίσει ¨η όχι....υπάρχουν πατεράδες χωρισμένοι οι οποίοι είναι πιο κοντά από άλλους που είναι υποτίθεται στην οικογένεια....
Πως μπορείς να πληγώνεις τα ματάκια που τόσο ανιδιοτελώς σε αγαπάνε?πως μπορείς να προσισεις τον ευατο σου το ιδιο σου το DNA?Πόσο στοιχίζει το σε αγαπώ?

Γηγενείς ρωμαϊκοί και Ιταλικοί θεοί

2009-06-20T13:57:00.000+03:00

Η ρωμαϊκή τελετουργική πρακτική των επίσημων ιερατείων διακρίνει δύο τάξεις θεών,

* τους dii indigetes (αυτόχθονες) και
* τους dii novensides ή novensiles (καινοφανείς).

Οι αυτόχθονες ήταν οι αρχικοί θεού του ρωμαϊκού κράτους. Τα ονόματα και η φύση τους υποδεικνύεται από τα ονόματα των πρωιμότερων ιερέων και από τις καθορισμένες εορταστικές εκδηλώσεις του ρωμαϊκού ημερολογιακού κύκλου. Τριάντα τέτοιοι θεοί τιμούνταν σε ειδικές εορτές.

Οι novensides ήταν ύστερες θεότητες, των οποίων η λατρεία εισήχθη στην πόλη κατά την ιστορική περίοδο, συνήθως σε γνωστή ημερομηνία και συνήθως συνδεόταν με μια ιδιαίτερη κρίση της ρωμαϊκής κοινωνίας.

Οι πρώιμες ρωμαϊκές θεότητες περιλάμβαναν, εκτός από τους di indigetes, ένα πλήθος εξειδικευμένων θεών, των οποίων τα ονόματα επικαλούνταν προκειμένου να εκτελέσουν διάφορες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα η συγκομιδή.

Τμήματα του αρχαίου τελετουργικού που συνόδευαν δραστηριότητες όπως το όργωμα και η σπορά υποδεικνύουν ότι σε κάθε στάδιο της διαδικασίας επικαλείτο και μια ξεχωριστή θεότητα, το όνομα της οποίας προερχόταν από το ανάλογο ρήμα, (π.χ. οργώνω, σπέρνω).

Τέτοιες θεότητες είναι δυνατόν να ομαδοποιηθούν στην κατηγορία των βοηθητικών θεών, που επικαλούνταν οι αρχαίοι Ρωμαίοι μαζί με τις μείζονες θεότητες.

Η πρώιμη ρωμαϊκή θρησκεία δεν ήταν τόσο πολυθεϊσμός όσο πολυδαιμονισμός, με την αρχαία χρήση του όρου δαίμων. Η αντίληψη του πιστού για τα πλάσματα που επικαλείτο βασιζόταν απλώς στη γνώση των ονομάτων και των ιδιοτήτων τους, και το νοούμενο (numen) των θεϊκών πλασμάτων ή η δύναμή τους εκδηλωνόταν με εντελώς εξειδικευμένους τρόπους.

Ο χαρακτήρας των indigetes και των εορτασμών τους δείχνουν ότι οι αρχαίοι Ρωμαίοι δεν ήταν απλώς μέλη μιας αγροτικής κοινότητας, αλλά ότι αγαπούσαν επίσης τον πόλεμο. Οι θεοί τους αντιπροσώπευαν ακριβώς τις πρακτικές ανάγκες της καθημερινής ζωής, έτσι όπως τις αντιλαμβανόταν η Ρωμαϊκή κοινότητα στην οποία ανήκαν. Ακολουθούσαν λεπτομερειακά τα τυπικά και τις κατάλληλες για την περίσταση προσφορές.

Έτσι,

* ο Ιανός και η Βέστα ήταν φύλακες των των πυλών και της εστίας αντίστοιχα,
* οι Λάρες προστάτευαν τον αγρό και τον οίκο,
* ο Πάλης τα ποίμνια,
* ο Σατούρνος τη σπορά,
* η Κόρη (Ceres) την ανάπτυξη του σπόρου,
* η Πομόνα την καρποφορία και
* οι Κόνσους και Οπς τη συγκομιδή.

Ακόμα και ο μεγαλοπρεπής Ζειπάτειρος, ο ρωμαϊκός Ζεύς και κυβερνήτης των θεών, τιμάτο για τη βοήθειά του με βροχές στους αγρούς και τους αμπελώνες. Στην ευρύτερη επικράτειά του, μέσω του όπλου της αστραπής, ήταν ο καθοδηγητής της ανθρώπινης δραστηριότητας και προστάτης των Ρωμαίων στις πολεμικές τους επιχειρήσεις πέραν των συνόρων της κοινότητάς τους.

* Επιφανείς στους αρχαίους χρόνους ήταν επίσης ο Μάρος (Mars) και ο Κυρίνος (Quirinus), που συνήθως ταυτίζονταν μεταξύ τους.
o Ο Μάρος ήταν θεός της νεότητας και του πολέμου. Η λατρεία του τελούταν τον Μάρτιο και τον Οκτώβριο.
o Όσο για τον Κυρίνο οι σύγχρονοι ερευνητές της μυθολογίας θεωρούν ότι ήταν προστάτιδα θεότητα της πολεμικής κοινότητας εν καιρώ ειρήνης.

Επικεφαλής του αρχαϊκού πανθέου ήταν η τριάδα Ζειπάτυρος, Μάρος και Κυρίνος (οι τρεις ιερείς των οποίων, ή flamens, ανήκαν στην ύψιστη ιερατική τάξη) και ο Ιανός με την Βέστα. Από όσα γνωρίζουμε έως τώρα στους αρχαίους χρόνους δεν είχαν διακριτή ταυτότητα, δηλαδή προσωπικούς μύθους, γάμους και γενεαλογίες.

Αντίθετα με τους θεούς των Ελλήνων, δεν τους αποδίδονταν ανθρωπομορφικές συνήθειες και δεν έχουν διασωθεί πολλές αφηγήσεις για τις δραστηριότητές τους.

Η αρχαία λατρεία συνδεόταν, επίσης, με τον Νουμά (Numa Pompilius, τον δεύτερο ημι-μυθικό βασιλέα, που θεωρείτο ότι είχε ως σύζυγό του τη ρωμαϊκή θεά των πηγών και της γέννησης την Ηγερία Egeria), που εμφανίζεται ως νύμφη σε μεταγενέστερες φιλολογικές πηγές.

Τα νέα στοιχεία προστέθηκαν σε σχετικά πρώιμη εποχή. Στον βασιλικό οίκο των Ταρκυνίων αποδίδεται δια μέσου του μύθου η εγκαθίδρυση της τριάδας του Καπιτωλίου, δηλαδή του Ζειπάτειρου, της Ιουνίας και της Μινέρβα \θεοί Μινέρβας, που κατείχαν, την υπέρτατη θέση στη Ρωμαϊκή θρησκεία.

Άλλες προσθέσεις τέτοιου είδους ήταν η λατρεία της Διάνας στον Αβεντίνο Λόφο και η εισαγωγή προφητειών τις οποίες, σύμφωνα με την παράδοση, έλαβε ο Ταρκύνιος (6ος αιώνας π.Χ.) από την Κυμαία Σίβυλλα.
http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1

Ναι ή όχι στην εκδίκηση??

2009-06-19T00:49:00.000+03:00

Καποιοι πιστευουν οτι:
Η εκδίκηση είναι πάντα η αδύναμη ευχαρίστηση των ρηχών και στενών μυαλών.
Γιουβενάλης, 1ος – 2ος αιώνας μ.Χ., Ρωμαίος σατιρικός συγγραφέας
Το να ζεις καλά είναι η καλύτερη εκδίκηση.
George Herbert, 1593-1633, Ουαλός ποιητής
Όταν θέλεις να εκδικηθείς κάποιον, το μόνο που καταφέρνεις είναι να του επιτρέπεις να συνεχίσει να σε πληγώνει.
Thomas Fuller, 1608-1661, Άγγλος στοχαστής
Όταν παίρνεις εκδίκηση, γίνεσαι ίσος με τον εχθρό σου. Όταν την ξεπερνάς, γίνεσαι ανώτερος.
Φραγκίσκος Βάκων, 1561-1626, Άγγλος φιλόσοφος

Καποιοι αλλοι ομως πιστευουν οτι:
Η εκδίκηση είναι ένα φαγητό που τρώγεται κρύο.
Μιγκέλ Θερβάντες, 1547-1616, Ισπανός συγγραφέας

Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος, χείρα αντί χειρός, πόδα αντί ποδός.
Την κεφαλή του επί πίνακι.
Η εκδίκηση είναι γλυκιά.

Ναι ή όχι,λοιπον στην εκδικηση???

Πρώιμη Θεογονία(Ρώμη)

2009-06-17T14:39:00.000+03:00

Το ρωμαϊκό διανοητικό πρότυπο ανέπτυξε έναν πολύ διαφορετικό τρόπο καθορισμού και σκέψης περί της έννοιας της θεότητας από αυτόν που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα.

Για παράδειγμα, αν ρωτούσε κανείς έναν Έλληνα για τη Δήμητρα, πιθανώς να απαντούσε με τον πολύ γνωστό μύθο της θλίψης της για την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα.

Ένας αρχαίος Ρωμαίος, αντίθετα, θα ανέφερε ότι η Κέρες-Δήμητρα είχε έναν επίσημο ιερέα που ονομαζόταν φλάμις (flamen), δηλαδή στεφανηφόρος, που ήταν νέος ανάμεσα στους ιερείς του Δία Jupiter αλλά αρχαιότερος ανάμεσα στους ιερείς της Φλόρας και της Πομόνας. Πιθανώς, επίσης, να συμπλήρωνε ότι η θεά αποτελεί τριάδα μαζί με άλλους δύο αγροτικούς θεούς, τον Θεοί|Λίβυρο (Liber) και την Λίβυρα. Κατόπιν θα συνέχιζε να αναφέρει όλους τους ελάσσονες θεούς με τις ιδιότητές τους: Sarritor (ωρίμανση), Messor (συγκομιδή), Convector (μεταφορά), Conditor (αποθήκευση), Insitor (σπορά) και πολλούς άλλους.

Έτσι διαμορφώθηκε η Ρωμαική "μυθολογία", τουλάχιστον όσον αφορά στους θεούς, όχι από αφηγήσεις της θεϊκής επιφάνειας αλλά με διασυνδέσεις και περίπλοκες εσωτερικές σχέσεις ανάμεσα στους θεούς και τους θεούς ή τους θεούς και τους ανθρώπους.

Η αρχική θρησκεία της πρώιμης περιόδου τροποποιήθηκε με την πρόσθεση πολλών και αντικρουόμενων πίστεων στους ύστερους χρόνους.

Παρ ότι φαίνεται ίσως παράδοξο, η Ρώμη ως δημοκρατία και η Ρώμη των αυτοκρατορικών χρόνων υπήρξε ίσως το πλέον ανεξίθρησκο κράτος εκείνων αλλά και πολλών μεταγενέστερων αιώνων. Ο κύριος όγκος του μυθολογικού υλικού που υιοθέτησαν οι Ρωμαίοι ανήκει κυρίως στην Ολυμπιακή Θρησκεία. Όλα όσα διασώθηκαν για την αρχαία θρησκεία δεν τα μαθαίνουμε από σύγχρονές τους μαρτυρίες, αλλά από την προσπάθεια μεταγενέστερων να διασώσουν τις αρχαίες παραδόσεις από την λήθη στην οποία εγκαταλείπονταν, όπως ο Βάρρων, (Varro), λόγιος του 1ου μ.Χ. αιώνα.

Άλλοι κλασσικοί συγγραφείς όπως ο ποιητής Οβίδιος στο Fasti (Εορταστικό ημερολόγιο), επηρεάστηκαν πολύ από τον Ελληνιστικό πολιτισμό και στα έργα τους χρησιμοποιούσαν συχνά ελληνικούς μύθους προκειμένου να γεμίσουν τα κενά της ρωμαϊκής παράδοσης.
http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1

Σίβυλλα

2009-06-16T00:24:00.000+03:00

Με το όνομα αυτό στην Αρχαιότητα εννοούσαν ορισμένες γυναίκες με μεγάλη προφητική δύναμη. Προέβλεπαν γεγονότα που επρόκειτο να συμβούν και ιδιαίτερα τα δυσάρεστα και φοβερά.

Όταν έδιναν τις προφητείες τους ήταν σε κατάσταση έκστασης και οι απλοί άνθρωποι πίστευαν ότι οι λόγοι τους αποτελούσαν τη φωνή θεών.

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι μάντισσες αυτές έδιναν τις προφητείες τους χωρίς να ερωτηθούν και χωρίς να έχουν σχέση με κανένα μαντείο.

Οπωσδήποτε, μπορούν να θεωρηθούν ως κάτι ανάλογο με τους προφήτες του Ισραήλ.

Ορισμένες παραδόσεις από τις χώρες της Ανατολής έφθασαν στην Ελλάδα από τη Μικρά Ασία σε μια εποχή που επικρατούσαν οι μυστικές τάσεις και δεν είχε γεννηθεί ο φιλοσοφικός στοχασμός.

Πολλά αποφθέγματα σε τύπο χρησμού ή προφητείας τα απέδιδαν στη Σίβυλλα ή σε μια από τις Σίβυλλες και έτσι δημιουργήθηκε βαθμιαία μια παράδοση. Πολλές φορές τους απέδιδαν προφητείες επινοημένες εκ των υστέρων από μεγάλα γεγονότα και επειδή αυτό ήταν πολύ εντυπωσιακό, έκανε τον πολύ κόσμο να δίνει προσοχή στις προφητείες της Σίβυλλας.
Σίβυλλα

Την πίστη του λαού, όπως ήταν φυσικό, την εκμεταλλεύτηκαν κατά καιρούς και διάφορες πολιτικές και θρησκευτικές προπαγάνδες. Έτσι δημιουργήθηκε μια πλούσια παράδοση από σιβυλλικούς χρησμούς, που η επίδρασή τους ήταν αισθητή ως το μεσαίωνα.

Τα αρχαιότερα ελληνικά κείμενα κάνουν λόγο για μια Σίβυλλα. Έτσι αναφέρουν για τη Σίβυλλα ως μια συγκεκριμένη μορφή πρώτος ο Ηράκλειτος και ύστερα ο Ευριπίδης, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτων. Ο πρώτος που αναφέρει πολλαπλές Σίβυλλες είναι ο Αριστοτέλης. Οι ύστερα από αυτόν πηγές αναγνωρίζουν τρείς, τέσσερεις ή και δέκα Σίβυλλες.

Συγκεκριμένα, ο Ηράκλειτος, στο 92ο απόσπασμά του, αναφέρει ότι η Σίβυλλα προμαντεύει, με τη δύναμη των θεών, γεγονότα χιλίων ετών.
Σίβυλλα

Μια Σίβυλλα δεν ήταν στην υπηρεσία κανενός μαντείου και δεν έκανε την προφητική της δύναμη επάγγελμα. Έτσι μπορούσε να πηγαίνει από τον ένα τόπο στον άλλο, όπου λατρευόταν ως μια θεία μορφή και αυτό ήταν ένας σοβαρός λόγος για να προκύψουν μαρτυρίες για πολλές Σίβυλλες. Ο κάθε τόπος από όπου είχε διέλθει, είχε δράσει και είχε λατρευθεί η μια Σίβυλλα, δημιουργούσε μια εντόπια σιβυλλική παράδοση, που δεν μπορούσε να ταυτισθεί με την ανάλογη παράδοση ενός άλλου τόπου. Έτσι ο κάθε τόπος που είχε μια σιβυλλική παράδοση πίστευε τη εγχώρια Σίβυλλα.

Η Σίβυλλα, όπως πίστευαν οι αρχαίοι, είχε το προφητικό χάρισμα αμέσως με τη γέννησή της. Ήταν μια μορφή ανάμεσα στο θεό και στον άνθρωπο, δεν ήταν βέβαια αθάνατη, αλλά η διάρκεια της ζωής της υπερέβαινε κατά πολύ τα ανθρώπινα μέτρα. Όπως ο χρησμοδότης θεός Απόλλων κρατούσε τη λύρα, έτσι και η Σίβυλλα κρατούσε τη σαμβύκη, ένα είδος τριγωνικής λύρας. Η επαφή της με το θεό προϋποθέτει την παρθενικότητά της.
http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%A3%CE%AF%CE%B2%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1#.CE.95.CF.84.CF.85.CE.BC.CE.BF.CE.BB.CE.BF.CE.B3.CE.AF.CE.B1

Μη τον ρωτάς τον ουρανό

2009-06-16T00:10:00.001+03:00

Είπαν...

2009-06-15T23:51:00.000+03:00

Όταν πρόκειται να αποφασίσεις για κάτι μην βιάζεσαι. Σκέψου ήρεμα και με λογική, όταν όμως αποφασίσεις τότε γρήγορα προχώρα στην εκτέλεση της αποφάσεώς σου .
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ
Όλες οι ανθρώπινες πράξεις έχουν ως αίτιο ένα από τα εξής επτά: τύχη, φύση, παρόρμηση, συνήθεια, λογική, πάθος, πόθο.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Να αγαπάς τους ανθρώπους έτσι όπως είναι είναι αδύνατον. Κι όμως πρέπει. Και για αυτό κοίτα να τους φέρεσαι με καλωσύνη, ανόρεχτα, σφίγγοντας την ψυχή σου από τη δυσοσμία και κλείνοντας τα μάτια σου.
Ντοστογιέφσκι
Είπατε ποτέ σας Ναι σε καμμιά χαρά;
Τότε πείτε Ναι και σε όλους τους πόνους.
Είναι το ίδιο!
Νίτσε
Δεν αγαπά πραγματικά όποιος δεν αγαπά για πάντα.
Ευριπίδης
Η αγάπη δεν είναι να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο, αλλά να βλέπουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση.
Α. Ντε Σεντ Εξιπερ

Είπαν..........

2009-06-13T01:38:00.000+03:00

Αφρικανική Παροιμία

Η αγάπη παρηγορεί όπως το φως του ήλιου μέσα στην βροχή

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Το άγγιγμα του χεριού σου καθώς περνάς

Τόσο ανάλαφρο , τόσο γρήγορο, που κανένας άλλος δεν υποψιάζεται πόσο στοργικά με γαληνεύει , αυτό το άγγιγμα με στηρίζει για να αντέξω και την πιο σκληρή ημέρα

Μάριον Γκαρέτυ

Φιλώ τα χέρια σου και γονατίζω μπροστά σου…..

για να βεβαιώσω πως όλος μου ο νους,

όλο το εύρος του πνεύματος μου, όλη μου η καρδιά

υπάρχουν μόνο για να αγαπώ. Σε λατρεύω…

είσαι τόσο ωραίος , τόσο τέλειος,

πλασμένος , για να σε φροντίζω , να σε λατρεύω και

να σε αγαπώ μέχρι το θάνατο και την τρέλα.

Πριγκίπισσα Κάρολιν Ζαν Ελιζαμπεθ Φον Ζευνβιτγκενσταιν(1847)

Είσαι πάντα καινούργια. Το τελευταίο από

τα φιλιά σου είναι πάντα το γλυκύτερο.

Το τελευταίο σου χαμόγελο το πιο φωτεινό.

Η τελευταία σου κίνηση η πιο χαριτωμένη.

Τζων Κητς

Πριν από εσένα , μου φαίνεται ότι έχω

Μόνο ασπρόμαυρες αναμνήσεις .’όμως ,

Όταν ηρθες, έφερες μαζί σου γέλια,

Κόκκινα μπαλόνια, αστείες εκπλήξεις,

Φρεσκάδα και χαρά στην ζωή μου.

Τζουντιθ Γκραντ

Σε αγαπώ με την αναπνοή, τα χαμόγελα,

τα δάκρυα όλης μου της ζωής!

Ελίζαμπεθ Μπάρρετ Μπραουνινγκ

Όλα όσα αγαπώ, χάνουν την μισή τους χάρη,

Εάν εσύ δεν είσαι μαζί μου, για να τα μοιραστώ.

O έρωτας-πάθος

2009-06-11T09:25:00.000+03:00

Aυτή είναι η ερωτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται κανείς συνήθως στην αρχή του έρωτά του. Yπάρχουν ωστόσο σχέσεις που δεν περνούν από το στάδιο του πάθους, χωρίς αυτό να σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι είναι λιγότερο δυνατές και σημαντικές. Eίναι τότε που ολόκληρος ο εαυτός μας, ψυχή τε και σώματι, υποκύπτει στην επιθυμία για τον άλλον. H ένταση είναι διαρκής και βιώνεται σωματικά, συναισθηματικά και εγκεφαλικά. H καρδιά χτυπάει δυνατά, όλο το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση υπερδιέγερσης και έντονης ερωτικής επιθυμίας, τα συναισθήματα εναλλάσσονται από ευδαιμονία σε φόβο, η έλλειψη του άλλου είναι επώδυνη ήδη από τους πρώτους, έστω και ολιγόχρονους, χωρισμούς. Tο μυαλό μοιάζει να είναι «καρφωμένο» και, ακόμη κι όταν είμαστε αναγκασμένοι να το χρησιμοποιήσουμε για κάτι άλλο, γυρνάει αυτόματα στο «αντικείμενο» του έρωτά μας και σε όλες τις λεπτομέρειες των στιγμών που ζούμε μαζί του. Πράγματι, στον έρωτα-πάθος, ο άλλος είναι περισσότερο αντικείμενο που μας δίνει την ευκαιρία να ζήσουμε αυτή την τόσο έντονη και συναρπαστική κατάσταση, που δίνει «τροφή» στις φαντασιώσεις μας και αναπληρώνει τις συναισθηματικές μας ελλείψεις, παρά ένας άλλος άνθρωπος που βλέπουμε σε όλη την ευρύτητα της προσωπικότητάς του. Tο πόσο διαρκεί αυτή η κατάσταση του πάθους εξαρτάται από το πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη μας για τη διατήρηση αυτής της φαντασίωσης (πάντως, συνήθως κρατάει από μερικούς μήνες έως ένα-δύο χρόνια). Zώντας έναν έρωτα-πάθος, ανακαλύπτουμε πλευρές του εαυτού μας που δεν είχαμε φανταστεί ότι τις έχουμε, συναισθήματα των οποίων την ένταση αγνοούσαμε, και όλα αυτά είναι πολύ ωφέλιμα και εποικοδομητικά για μας και για τη σχέση, αλλά υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Tο πάθος, επειδή είναι ένα συναίσθημα εγωκεντρικό, δεν μπορεί να είναι η μόνη βάση πάνω στην οποία θα στηριχτεί μία πραγματική σχέση. Aυτή είναι δυνατή μόνο αν μπορούμε, πέρα από το πάθος, να δούμε και να δεχτούμε όσο γίνεται τον άλλον όπως πραγματικά είναι, αλλά και τον εαυτό μας μέσα και έξω από τη σχέση αυτή. Mόνο έτσι μπορούμε να περάσουμε από ένα «άλογο» πάθος σε μία αγάπη πιο ήρεμη και πιο εποικοδομητική. Aν δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό το βήμα προς μια πιο «πραγματική» σχέση, είναι πολύ εύκολο το πάθος να αλλάξει «κατεύθυνση» και να μετατραπεί σε μίσος για τον άλλον, που ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι δεν είναι όπως τον είχαμε φαντασιωθεί. Ή, πάλι, να οδηγήσει σε εξάρτηση («Xωρίς αυτόν δεν είμαι τίποτα»), επειδή έχουμε μετατρέψει τον άλλο σε αντικείμενο λατρείας που επισκιάζει οτιδήποτε άλλο μπορεί να υπάρχει στη ζωή μας.
http://www.in.gr/Reviews/placeholder.asp?lngReviewID=66819&lngChapterID=-1&lngItemID=66827

Στίχοι Νίκου Εγγονόπουλου

2009-06-10T01:20:00.000+03:00

Θα την τσακίσω εγώ
τη νοσταλγία σου
θα μαχαιρώσω
τη μυστική σου χαρά
με τ ’άσπρα μου
πουλιά που ζούν
και φτερουγίζουν μέσα
στα μάτια σου*

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%95%CE%B3%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82(φωτο)

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ - Απόσπασμα

2009-06-10T01:03:00.001+03:00

Λέγει της ο Pωτόκριτος· "Ήκουσες τα μαντάτα,
που ο Kύρης σου μ' εξόρισε σ' τση ξενιτιάς τη στράτα;

Kαι πώς να σ' αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω
και πώς να ζήσω δίχως σου στο χωρισμόν εκείνο;
Eσίμωσε το τέλος μου, μάθεις το θες, Kερά μου,
στα ξένα πως μ' εθάψασι, κ' εκεί'ν' τα κόκκαλά μου.
Kατέχω το κι ο Kύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει,
Pηγόπουλο, Aφεντόπουλο, σαν είσαι συ, γυρεύγει.
Kι ουδέ μπορείς ν' αντισταθείς, σα θέλουν οι Γονείς σου
νικούν την-ε τη γνώμη σου, κι αλλάσσει η όρεξή σου.

"Mιά χάρη, Aφέντρα, σου ζητώ, κ' εκείνη θέλω μόνο,
και μετά κείνη ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω.
Tην ώρα που αρραβωνιαστείς, να βαραναστενάξεις,
κι όντε σα νύφη στολιστείς, σαν παντρεμένη αλλάξεις,
ν' αναδακρυώσεις και να πεις· "Pωτόκριτε καημένε,
τά σου'ταξα λησμόνησα, τό'θελες πλιό δεν έναι."
Kι όντε σ' Aγάπη αλλού γαμπρού θες δώσεις την εξά σου,
και νοικοκύρης να γενεί στα κάλλη τσ' ομορφιάς σου,
όντε με σπλάχνος σε φιλεί και σε περιλαμπάνει,
θυμήσου ενός οπού για σε εβάλθη ν' αποθάνει.
Θυμήσου πως μ' επλήγωσες, κ' έχω Θανάτου πόνον,
κι ουδέ ν' απλώσω μου'δωκες σκιάς το δακτύλι μόνον.
Kαι κάθε μήνα μιά φορά μέσα στην κάμερά σου,
λόγιασε τά'παθα για σε, να με πονεί η καρδιά σου.
Kαι πιάνε και τη σγουραφιάν, που'βρες στ' αρμάρι μέσα,
και τα τραγούδια, που'λεγα, κι οπού πολλά σου αρέσα',
και διάβαζέ τα, θώρειε τα, κι αναθυμού κ' εμένα,
που μ' εξορίσανε ο-για σε πολλά μακρά στα ξένα.

H έλξη για το πρόσωπο που ανήκει αλλού

2009-06-08T14:19:00.000+03:00

Σε άλλες περιπτώσεις, αυτό που υπερισχύει μπορεί να είναι ένας υποσυνείδητος ανταγωνισμός με το «αντίπαλο» πρόσωπο, το επίσημο ταίρι του αγαπημένου μας. Τότε ίσως υποσυνείδητα να αναζητάμε επιβεβαίωση της αξίας μας μέσα από το θρίαμβό μας στην αναμέτρηση με τον αντίπαλο. Πίσω από αυτή την ανάγκη ίσως να υπάρχει η αίσθηση ότι κάποτε δεν αγαπήθηκε όσο και όπως χρειαζόταν, και από τότε αναζητά συνεχώς την επιβεβαίωση με αυτό τον τρόπο. Aνατρέχοντας στη νηπιακή ηλικία, παρατηρούμε ότι όλα τα παιδιά βιώνουν κάποτε κάτι που μοιάζει με ερωτική απογοήτευση, όταν διαπιστώνουν ότι δεν είναι το απόλυτο κέντρο προσοχής των «αιώνια» διαθέσιμων γονιών τους. Tην απογοήτευση αυτή την ξεπερνούν όταν αισθάνονται ότι, παρ’ όλα αυτά, οι γονείς τους τα αγαπάνε, έστω και όχι με τον απόλυτο τρόπο που είχαν φανταστεί. Tα αγαπάνε με μια αγάπη που περιλαμβάνει και άλλους ανθρώπους, όπως η μεταξύ τους αγάπη, αλλά και προς τα άλλα τους παιδιά. Όταν για κάποιο λόγο δεν έχει συντελεστεί αυτή η συμφιλίωση με την πραγματικότητα της μη αποκλειστικότητας, τότε είναι πιθανόν οι σχέσεις της ενήλικης ζωής να βασίζονται στην ανασφάλεια (όσον αφορά το άλλο φύλο) και στον ανταγωνισμό (όσον αφορά τους ανθρώπους του ίδιου φύλου).

http://www.vita.gr/html/ent/226/ent.2226.asp

ΤΑ ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΜΟΥ ΣΤΑ <ΤΡΙΤΑ> ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΘΕΣΗ..ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗ <ΠΡΩΤΗ> ΘΕΣΗ

Tο προφίλ του τρίτου προσώπου

2009-06-08T14:15:00.000+03:00

Δεν υπάρχει ένας και μόνος τύπος ανθρώπου που τείνει να εμπλέκεται σε τέτοιες καταστάσεις. Διαφορετικοί άνθρωποι μπορεί να βρίσκονται σε αυτή τη θέση για διαφορετικούς λόγους. «Έτυχε», μπορεί να πει κάποια, «ο άντρας που αγαπώ να είναι παντρεμένος με μία άλλη γυναίκα». Oύτε όμως και το τυχαίο είναι μία ερμηνεία που ικανοποιεί. Xιλιάδες άλλοι, τη στιγμή που θα συνειδητοποιούσαν την οικογενειακή κατάσταση του ατόμου που τους ενδιαφέρει, θα επέλεγαν να φύγουν, παρά την όποια γοητεία του αντικειμένου της επιθυμίας τους. Συνήθως, το γεγονός ότι το αγαπημένο πρόσωπο είναι παντρεμένο δεν είναι απλώς μία λεπτομέρεια, που μονάχα αυτή στέκει εμπόδιο σε μία κατά τα άλλα υπέροχη ιστορία. Eίναι από την αρχή μέρος της ιστορίας και ίσως -υποσυνείδητα- μέρος της έλξης που νιώθουν. Bέβαια, αρχικά, για όποιους ζουν μια τέτοια σχέση η ερμηνεία αυτή φαίνεται απολύτως εξωφρενική. Oι ίδιοι βιώνουν τον εαυτό τους ως θύμα των περιστάσεων και αισθάνονται ότι υπήρξαν απλώς εξαιρετικά ατυχείς. Ωστόσο, η ερωτική μας ιστορία δεν προκύπτει ποτέ στο κενό. Kαθρεφτίζει στοιχεία από την ιστορία των γονιών μας, τη σχέση μας μαζί τους και τις μνήμες μας, όπως αυτές διαμορφώθηκαν, σύμφωνα με το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο μας. Διαμορφώνουμε προτιμήσεις και ερωτικά πρότυπα μέσα από την ταύτισή μας με το γονέα του ίδιου φύλου και μέσα από τη γοητεία που μας ασκεί ο γονέας του αντίθετου φύλου. Όταν λοιπόν κάποιος άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του σε ερωτικές σχέσεις με μη διαθέσιμα άτομα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αναπαράγει κάτι που του είναι οικείο, ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ζει κάτι τέτοιο. Kάτι από την ατμόσφαιρα της τωρινής του σχέσης ίσως να θυμίζει μία πτυχή της παιδικής του ηλικίας.
http://www.vita.gr/html/ent/226/ent.2226.asp

2009-06-08T02:53:00.000+03:00

Μερικές φορές πρέπει να βρίσκεις το κουράγιο και να <διώχνεις>από κοντά σου αυτό που αγάπησες....είναι ένας ζωντανός θάνατος..μπορεί και χειρότερος γιατί αυτοί που <έφυγαν>δεν το διάλεξαν,ενώ εδώ ο ήλιος θα λάμπει και αυτός θα το βλέπει με άλλα μάτια....είναι καλύτερο όμως από το να βλέπεις τον άνθρωπο που αγάπησες να σκορπίζεται να χάνεται...τι κι αν σε πρόδωσε τι κι αν σου γκρέμιζε τα όνειρα τι κι αν σε άφησε στα μισά της διαδρομής να τα βγάλεις πέρα μόνη σου....η αγάπη συνεχίζεται..θα κρυώνει ?θα τον αγαπούν? θα τον προσέχουν? ...και τις γιορτές?στις επετείους ποιο σφουγγάρι μπορεί να σβήσει και τι να σβήσει ?η αγάπη θα κρυφτεί στη καρδιά...τα χείλη πρέπει να φωνάξουν φύγε....μη μιλάς δεν θέλω να σε ακούω ..με πληγώνεις....δεν θέλω να σε βλέπω γιατί δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω..δεν σε αγαπώ .....θα σε ξεχάσω.... σε ξεχνάω....σε ξέχασα....πρέπει να το πιστέψεις...κι ας είναι αυτό το πρώτο και το μεγαλύτερο ψέμα που σου είπα ποτέ......

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Ανδρομέδα

2009-06-07T23:06:00.000+03:00

Η Ανδρομέδα, σύμφωνα με ένα μύθο, ήταν κόρη του βασιλέα της Αιθιοπίας Κηφέα και της Νηρηίδας Κασσιόπης.

Ο θεός της θάλασσας, Ποσειδών, για να τιμωρήσει την Κασσιόπη, που είχε περηφανευτεί ότι ήταν η πιο όμορφη από τις Νηρηίδες έστειλε πλημμύρες στη χώρα του Κηφέα και σαν να μην έφταναν οι φοβερές καταστροφές έστειλε και ένα φοβερό θαλασσινό τέρας που έγινε ο φόβος και ο τρόμος του τόπου.

Ο Κηφέας έστειλε να ρωτήσει το μαντείο του Άμμωνα, που του απάντησε ότι η χώρα του θα σωζόταν από τις καταστροφές και από το τέρας, αν η Ανδρομέδα δεχόταν να φαγωθεί από αυτό. Έτσι, έδεσαν την όμορφη βασιλοπούλα σ' ένα βράχο στην παραλία και την άφησαν εκεί, για να την καταβροχθίσει το τέρας.

Ο Περσέας, επιστρέφοντας από την περιπέτειά του στο νησί της γοργόνας Μέδουσας, που κατόρθωσε να την αποκεφαλίσει, έτυχε να περάσει από το μέρος που ήταν δεμένη η Ανδρομέδα.

Γοητευμένος από την ομορφιά της και συγκινημένος από τη θλιβερή ιστορία της σκότωσε το φοβερό τέρας και την ελευθέρωσε.

Αλλά, όταν την ζήτησε από τον πατέρα της για γυναίκα του, αυτός αρνήθηκε κατηγορηματικά να δώσει την κόρη του σ' έναν άγνωστο ξένο επειδή την είχε υποσχεθεί στον αδελφό του Φινέα.

Επειδή όμως η Ανδρομέδα προτίμησε να ακολουθήσει το σωτήρα της, έγινε μεγάλη φιλονικία και ο Περσέας με το κεφάλι της Μέδουσας απολίθωσε τον αντίζηλό του. Από τον Περσέα η Ανδρομέδα απόκτησε έξι γιους, που απ' αυτούς ο πρώτος, ο Πέρσης, υπήρξε ο προπάτορας των Περσών.

Κατά τη μυθολογία, τόσο η Ανδρομέδα όσο και ο Περσέας, η Κασσιόπη και το τέρας έγιναν από την Αθηνά αστέρια στο βόρειο μέρος του ουρανού. Ο μύθος της Ανδρομέδας έγινε πηγή έμπνευσης όχι μόνο για τους ζωγράφους και τους γλύπτες από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι σήμερα, αλλά και για τους τραγικούς ποιητές. Ο Σοφοκλής, καθώς και άλλοι ποιητές, έγραψαν τραγωδίες με θέμα την Ανδρομέδα, που δυστυχώς, δε διασώθηκαν.

http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%B4%CE%B1
http://www.esnips.com/doc/0a1da83e-9689-455e-b933-4fbeb231632f/%CE%95%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%9D%CE%91%CE%9B-%CE%A3%CE%A0%CE%A1%CE%99%CE%9D%CE%9A%CE%A4%CE%99%CE%9C%CE%951/?widget=large(φωτο)

Επέστρεφε (Κ.Π Καβάφης)

2009-06-07T01:30:00.000+03:00

« Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με-
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη ,
κ’επιθυμία παλιά ξαναπερνά στο αίμα
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’αισθάνονται τα χέρια σαν ν’αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με τη νύχτα,
Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…»

Ευρυδίκη και Ορφέας

2009-06-07T01:25:00.000+03:00

Ο Ορφέας ήταν γιός του Οίαγρου, βασιλιά της Θράκης, άλλοι όμως τον αποκαλούσαν και γιό του ίδιου του Απόλλωνα.
Ο Ορφέας ήταν από τους πιο φημισμένους, αν όχι ο πιο φημισμένος, κι η λατρεία του για τη μουσική ήταν τεράστια.
Όταν έπιανε τη λύρα του κι έπαιζε τους σκοπούς του, μάγευε τους πάντες κι εξαιτίας αυτής του της δεξιοτεχνίας τον θεωρούσαν γιό του Απόλλωνα.
Οι μουσικές του ικανότητες ήταν τόσο μεγάλες που λέγεται πως όταν συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία, την στιγμή που η Αργώ περνούσε από το νησί των Σειρήνων εκείνος έπαιζε με τη λύρα του ώστε κανείς σύντροφος του να μην ακούσει το τραγούδι των Σειρήνων και πάει κοντά τους για να βρεί σίγουρο θάνατο.
Ο Ορφέας στην προσωπική του ζωή ήταν πολύ άτυχος κι η ζωή του στιγματίστηκε από τον θάνατο της μοναδικής αγαπημένης του.

Ερωτεύτηκε παράφορα την όμορφη Ευρυδίκη και σύντομα την παντρεύτηκε.
Οι δυο τους περνούσαν τον καιρό τους αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι ενώ συνήθιζαν να κάνουν περιπάτους στην φύση.
Μια μέρα που ο Ορφέας έπαιζε με τη λύρα του κι η Ευρυδίκη χόρευε ανέμελη, ένα φίδι την δάγκωσε στο πόδι και σύντομα η κοπέλα πέθανε.
Αυτό οδήγησε τον άτυχο μουσικό στην απέραντη θλίψη και την απόλυτη δυστυχία αφού δε μπορούσε να φανταστεί την ζωή του χωρίς την πολυαγαπημένη του σύζυγο.
Για αυτό το λόγο αποφάσισε να κατέβει στον Κάτω Κόσμο, για να ζητήσει από τον Πλούτωνα να της δώσει πίσω την ζωή της.
Κι άλλοι ήρωες της αρχαιότητες (Θησέας, Πειρίθους, Ηρακλής) τόλμησαν να πάνε ζωντανοί στο βασίλειο των νεκρών, όμως ο λόγος που οδήγησε τον Ορφέα σε αυτό ήταν η αγάπη του και μόνο.

Όταν έφτασε στην Στύγα, τη λίμνη του Άδη, ζήτησε από τον Χάροντα να τον περάσει απέναντι με την βάρκα του.
Όταν εκείνος αρνήθηκε, ο Ορφέας έπαιξε τόσο μελωδικά κι όμορφα με τη λύρα του, που ο θεός του θανάτου μαγεμένος τον πέρασε απέναντι.
Με τον ίδιο τρόπο κατάφερε να ηρεμήσει τον τρομερό Κέρβερο, το τεράστιο κι άγριο σκυλί που δεν άφηνε κανένα ζωντανό να μπεί από τις πύλες και καμία ψυχή να βγεί.
Όταν ο Ορφέας παρουσιάστηκε μπροστά στον Πλούτωνα και την Περσεφόνη ζήτησε από τον θεό να δώσει πάλι στην γυναίκα του την ζωή και να την αφήσει να πάει μαζί του στον κόσμο των ζωντανών.
Ο Πλούτωνας αρχικά αρνήθηκε, όταν όμως άκουσε κι εκείνος τη μουσική του λυράρη συγκινήθηκε και δέχτηκε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του υπό έναν όρο.
Του ζήτησε για όση ώρα διαρκούσε η ανάβαση τους να προχωράει μπροστά από την Ευρυδίκη και να μην γυρίσει να την κοιτάξει παρά μόνο όταν αντικρύσουν το φώς του ηλίου.
Στην ανάβαση τους πρός τον πάνω κόσμο τους οδηγούσε ο Ερμής ο οποίος προπορευόταν.
Όση ώρα ανέβαιναν προς τον κόσμο των ζωντανών ο Ορφέας πραγματικά δεν γύριζε το κεφάλι του για να κοιτάξει αν η αγαπημένη του τους ακολουθούσε.
Σύντομα όμως άρχισε να αναρωτιέται μήπως ο Πλούτωνας τον είχε εξαπατήσει ή μήπως ο Κέρβερος δεν είχε αφήσει την Ευρυδίκη να βγεί από τις πύλες του Άδη.
Την αγωνία του επιτάχυνε κι η έλλειψη του παραμικρού ήχου από την αγαπημένη του καθώς δεν άκουγε τίποτα.
Σύντομα είδαν το άνοιγμα πρός το πάνω κόσμο, το οποίο φώτιζε ο ήλιος.
Λίγα βήματα ακόμα απέμεναν όμως ο Ορφέας δε μπορούσε να τιθασεύσει την αγωνία του.
Και λίγο πρίν βγούν στο φώς του ηλίου γύρισε για να δεί την Ευρυδίκη….
Η Ευρυδίκη όντως τους ακολουθούσε όμως χάθηκε επιστρέφοντας στον κάτω κόσμο.
Ο Ορφέας μάταια προσπάθησε να πείσει τον Πλούτωνα να του δώσει άλλη μια ευκαιρία.
Συντετριμμένος και θεωρώντας τον εαυτό του υπαίτιο για τον χαμό της συζύγου του, γύρισε στον πάνω κόσμο περιπλανώμενος σε πολλά μέρη.
Δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ και δεν ξεπέρασε τον θάνατο της γυναίκας του.
Απομονώθηκε από τους ανθρώπους κι ήταν διαρκώς θλιμμένος.
Η μόνη του παρηγοριά ήταν η λύρα του που πάντοτε έβγαζε μαγευτικούς αλλά συνάμα μελαγχολικούς πλέον ήχους.

Ο άτυχος Ορφέας βρήκε τραγικό θάνατο στην Θράκη από τις μεθυσμένες Μαινάδες όταν αρνήθηκε να παρευρεθεί στο γλέντι τους και να παίξει μουσική για εκείνες.
Αν και πέθανε τόσο άδοξα, η ψυχή του λυτρώθηκε καθώς μπορούσε επιτέλους να βρίσκεται δίπλα στην γυναίκα που αγάπησε και να είναι για πάντα μαζί της.

(πηγή : esoterica.gr)
http://trekos.wordpress.com/2007/08/22/orpheus-euridiki/

Ποιοι γιορτάζουν ....

2009-06-07T01:03:00.000+03:00

Σήμερα
Κυρ 07 Ιουν 09
Ζηναΐς, Ζηναΐδα, Παναγής, Πανάγος, Σεβαστιανή, Σεβαστίνα, Σεβαστιάνα, Σεβαστή, Σέβη, Σεβούλα, Σεβαστούλα, της Πεντηκοστής
Ο Άγιος Παναγής Μπασιάς, γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1801 και ήταν γιóς επιφανών γονέων του Μιχαήλ Τυπάλδου - Μπασιά και της Ρεγγίνας Δελαπόρτα. Λόγω της καλής οικονομικής του κατάστασης, έλαβε τεράστια θεολογική και φιλοσοφική κατάρτιση και μόρφωση. Oμιλούσε δε ιταλικά, γαλλικά και λατινικά. Σε πολύ μικρή ηλικία χειροτονήθηκε αναγνώστης και εν συνεχεία υπηρέτησε ως γραμματοδιδάσκαλος σε κάποιο δημοτικό σχολείο. Tο 1836 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και έλαβε το όνομα Παΐσιος από τον τότε Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Παρθένιο. Δεν ανέλαβε ποτέ εφημεριακή θέση, αλλά λειτουργούσε στο εξωκλήσι του Αγίου Σπυρίδωνα στο Πλατύ Γιαλό, όπου συνέρεε πλήθος πιστών για να λειτουργηθεί, να ακούσει τα θερμά και υψηλά θεολογικού επιπέδου κηρύγματά του και να κοινωνήσει από τα άγια χέρια του. Επιδόθηκε σε όλη του τη ζωή σε έργα φιλανθρωπίας και διακονίας των πασχόντων και αδυνάτων. Tο 1846 αρρώστησε από κάποια νευρική ασθένεια (άλλοι λένε ότι επρόκειτο για «κατά Χριστόν σάλο») και μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1867 τον περιποιούνταν ο εξάδελφός του Ιωάννης Κερουλάνος, ο οποίος τον ευλαβούνταν πολύ. Αν και για μία πενταετία ήταν κατάκοιτος (1882-1887) εν τούτοις πλήθος χριστιανών πήγαινε να τον συμβουλευθεί, να εξομολογηθεί και να πάρει την συμβουλή και την ευχή του. Εκοιμήθη ειρηνικά, στις 7 Ιουνίου 1888 και αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 4 Φεβρουαρίου 1986. Μαρτυρούνται πολλά θαύματά του πριν και μετά την οσιακή κοίμησή του.
http://www.saint.gr/719/saint.aspx
http://www.eortologio.gr/

Ποιοι γιορτάζουν ...........

2009-06-06T00:30:00.000+03:00

Σήμερα
Σαβ 06 Ιουν 09
Ιλαρίων, Ιλαρίωνας, Ιλαρία, Ιλαριάδα, Λαριάδα
http://www.eortologio.gr/

Γεννήθηκε το 333μ.Χ., στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου. Η κωμόπολη στην οποία ανατράφηκε ονομαζόταν Θαβαθά, πέντε μίλια μακριά από τη Γάζα.

Οι γονείς του ήταν πλούσιοι ειδωλολάτρες. Στην επιθυμία τους να σπουδάσουν όσο γίνεται καλύτερα το γιό τους, έστειλαν αυτόν στην Αλεξάνδρεια. Εκεί ο Ιλαρίων γνώρισε την χριστιανική πίστη, την αγάπησε και βαπτίσθηκε χριστιανός. Έγινε μιμητής του Αγίου Αντωνίου και έμεινε αρκετό καιρό κοντά του.

Όταν πέθαναν οι γονείς του, γύρισε στην πατρίδα του, διαμοίρασε στους φτωχούς όλη του την κληρονομιά και πήγε στην έρημο. Εκεί κάποτε συνάντησε ληστές, με τους οποίους είχε τον εξής διδακτικό διάλογο:

- «Εάν σε συναντούσαν κλέφτες τι θα έκανες;», τον ρώτησαν.

- «Τι έχει να φοβηθεί ο γυμνός;», εκείνος απάντησε.

- «Αλλά αν σε σκότωναν;»

- «Τόσο το καλύτερο. Ο σωματικός θάνατος κλείνει τη νύκτα της παρούσης ζωής και εισάγει στην ανατολή της μέλλουσας ζωής», ο Ιλαρίων απάντησε.

Οι απαντήσεις του Ιλαρίωνα είχαν σαν αποτέλεσμα τη μετάνοια των ληστών.

Ο Όσιος Ιλαρίων ο Μέγας έλαβε από το Θεό και το χάρισμα να κάνει θαύματα.

Αφού περιόδευσε σε πολλούς τόπους και χώρες, παρέδωσε στο Θεό την ψυχή του, ογδόντα χρονών.
http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=371

Ευρωπαϊκές χωρες-Μαυροβούνιο

2009-06-06T00:09:00.000+03:00

Ετυμολογία
Το όνομα Μαυροβούνιο αποδίδει το διεθνές όνομα Montenegro < "Monte Nero" (: "Μαύρο Βουνό") που δόθηκε αρχικά στο όρος Λόβτσεν, διότι ήταν άδενδρο κι άνυδρο

Κράτος της νοτιοανατολικής Ευρώπης, το οποίο εκτείνεται στα δυτικά Βαλκάνια. Είναι το ένα από τα δύο κράτη που απάρτιζαν την περίοδο 2003-2006 το ομοσπονδιακό κράτος Σερβία και Μαυροβούνιο με πρωτεύουσα το Ποντγκόριτσα, επίσημη γλώσσα τη Σερβική και την Αλβανική και νόμισμα το ευρώ

Μαυροβούνιο

* Πολιτικό σύστημα: δημοκρατία
* Πρωτεύουσα: Ποντγκόριτσα
* Συνολική έκταση: 14.026 km2
* Πληθυσμός: 0,7 εκατομμύρια
* Νόμισμα: ευρώ

http://europa.eu/abc/european_countries/others/montenegro/index_el.htm
http://el.wiktionary.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B9%CE%BF
http://el.tixik.com/c/%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-3/%CE%9C%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B9%CE%BF-147/(0ι φώτο-Skadarské Λίμνη,Μονή Kumanica)

Ησίοδος

2009-06-05T23:59:00.000+03:00

Ο Ησίοδος υπήρξε ο δεύτερος σε σπουδαιότητα αρχαίος ποιητής μετά τον Όμηρο[1].

Γεννήθηκε στην Άκρα Βοιωτίας, όπου κατέφυγε ο πατέρας του από την αιολική Κύμη της Μικράς Ασίας[2], αλλά η ημερομηνία της γέννησής του δεν είναι γνωστή. Υπολογίζεται ότι έζησε γύρω στο 700 ή 800 π.Χ. Επισκεπτόμενος συχνά το όρος Ελικώνα, όπου οι μύθοι έλεγαν ότι κατοικούσαν οι Μούσες, έλεγε ο ίδιος ότι εκείνες του έδωσαν το χάρισμα της ποίησης.

Ο τρόπος και χρόνος θανάτου του είναι συγκεχυμένος. Μία παράδοση θέλει τον τάφο του Ησίοδου στον Ορχομενό Βοιωτίας, ενώ σύμφωνα με μια άλλη, το μαντείο των Δελφών έβγαλε χρησμό ότι ο Ησίοδος θα πέθαινε στη Νεμέα, οπότε εκείνος κατέφυγε στη Λοκρίδα, όπου όμως σκοτώθηκε στον τοπικό ναό του Νεμαίου Δία και ετάφη εκεί
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97%CF%83%CE%AF%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82

5. ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΟ ΘΥΜΑ ΤΟΥ

2009-06-05T23:49:00.001+03:00

Ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου. Όταν μου είπε πως θα χωρίζαμε, λίγες ημέρες πριν παντρευτούμε, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου”, είχε πει ο 23χρονος Γιώργος Σκιαδόπουλος, ο ναυτικός που δολοφόνησε την 30χρονη Ελληνοαμερικανίδα Τζούλι Μαρί Σκάλι.
Στις 8 Ιανουαρίου 1999 ο Σκιαδόπουλος στραγγάλισε το πρώην μοντέλο, έκοψε το κεφάλι, έβαλε το σώμα σε μια βαλίτσα και το πέταξε σε λίμνη της Καβάλας. Εκοψε το κεφάλι της αρραβωνιαστικιάς του με πριόνι, επειδή δεν χωρούσε στη βαλίτσα, και το πέταξε για να μη βρεθεί ποτέ. Χαρακτηριστικό του σφοδρού έρωτα που έτρεφε για την Αμερικανίδα ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, το γεγονός ότι παράτησε την καριέρα του, για να εξασκήσει το επάγγελμα του οδηγού ταξί, ώστε να είναι συνεχώς κοντά της.
Eπί 18 μέρες ο μηχανικός του εμπορικού ναυτικού προσπαθούσε να κρύψει το φοβερό του έγκλημα. Μάλιστα, έβγαινε τότε στα τηλεοπτικά κανάλια από το κέντρο της Αθήνας και εκλιπαρούσε να τον βοηθήσουν να βρεθεί η σύντροφός του.

Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα

2009-06-05T23:43:00.000+03:00

Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του κατακλυσμού που αναφέρεται σε παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών (όπως π.χ. στην Εβραϊκή - Χριστιανική παράδοση με τον κατακλυσμό του Νώε).

Κατά τον μύθο την εποχή που στη Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίωνας ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει όλη την γενιά των ανθρώπων που ήταν διεφθαρμένη, με εξαίρεση τον δίκαιο βασιλέα και την γυναίκα του την Πύρρα.

Ο Δευκαλίωνας λοιπόν μετά από συμβουλή του πατέρα του κατασκεύασε ένα πλοίο συγκέντρωσε τα απαραίτητα εφόδια για την επιβίωση τους και επιβιβάστηκε στο πλοιάριο μαζί με την γυναίκα του. Στο μεταξύ ο Δίας ανοίγει τους καταρράκτες του Ουρανού και το έδαφος της Ελλάδας γεμίζει με νερό και οι άνθρωποι χάνονται. Για εννέα μέρες και εννέα νύχτες το βασιλικό ζευγάρι περιφέρεται από τα νερά μέσα στο πλοιάριο. Την δέκατη όμως ημέρα προσάραξε στο όρος Όρθρυς ή κατά άλλη εκδοχή στον Παρνασσό ή στον Άθω. Εκεί όταν οι βροχές σταμάτησαν και τα νερά υποχώρησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα κατέβηκαν στην ξηρά και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν θυσία στον Φύξιο Δία (προστάτης των φυγάδων). Ο θεός που επικαλέστηκε ο θεοσεβής Δευκαλίωνας έστειλε τον Ερμή για να τους μεταφέρει την υπόσχεση ότι ο Δίας θα πραγματοποιούσε την πρώτη ευχή τους.Και η πρώτη ευχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας δεν ήταν άλλη από το να δώσει και πάλι ζωή ο Δίας στο ανθρώπινο γένος.

Κατά μία άλλη εκδοχή η οποία προέρχεται από την Φωκίδα ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα πήγαν στους Δελφούς και στο ιερό της Θέμιδας για να εκφράσουν και σ αυτή την ίδια επιθυμία. Η θεά τους άκουσε και τους απάντησε με τον παρακάτω χρησμό: Αν ήθελαν να φέρουν στη ζωή νέους ανθρώπους θα έπρεπε να καλύψουν τα πρόσωπά τους και να ρίχνουν πίσω από την πλάτη τους τα οστά της μητέρας τους.Εκείνοι κατάλαβαν την ερμηνεία του χρησμού και αφού έκαναν ότι τους έλεγε ο χρησμός άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω από την πλάτη τους, αφού αυτές προέρχονταν από τα σπλάχνα της μάνας Γης.

Οι πέτρες που πετούσε ο Δευκαλίωνας μεταμορφώνονταν σε άνδρες και αυτές που πετούσε η Πύρρα μεταμορφώνονταν σε γυναίκες. Από την πρώτη δε πέτρα που πέταξε ο Δευκαλίωνας προήλθε ο Έλληνας, γενάρχης των Ελλήνων.

Για τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα υπάρχουν και άλλες παραλλαγές όπως π.χ. ότι αυτός έγινε όταν βασιλιάς στην Βοιωτία ήταν ο Ωγύγος πρώτος βασιλιάς της χώρας των Βοιωτών, ή κατά τους Μεγαριείς από τον κατακλυσμό σώθηκε μόνο ο Μέγαρος ο οποίος κατέφυγε στην κορυφή των Γερανίων. Παρόλα αυτά η εκδοχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας είναι αυτή που διαδόθηκε ευρύτατα και επικράτησε όλων των άλλων και κατά την εποχή του Πλούταρχου εμπλουτίστηκε και με άλλα στοιχεία και λεπτομέρειες που προέρχονται από ασιτικές παραδόσεις, θυμίζουν σε πολλά σημεία τους την εκδοχή που μας διηγείται η Βίβλος.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%94%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CF%89%CE%BD%CE%B1

Κατακλυσμός

2009-06-05T23:39:00.000+03:00

Με τη φωτιά του Προμηθέα οι θνητοί προόδευσαν, έχασαν όμως και κάθε σεβασμό προς τους θεούς. Γι' αυτό ο Δίας αποφάσισε να αφανίσει όλους τους ανθρώπους εκτός από δύο ευσεβείς: το Δευκαλίωνα και την Πύρρα. Αυτοί μπήκαν σε ένα κλειστό σκάφος και γλίτωσαν από το φοβερό κατακλυσμό που εξαπέλυσε ο Δίας. Ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα, όταν τα νερά τραβήχτηκαν από τη γη, ρώτησαν στο μαντείο του ναού της Θέμιδος για το μέλλον της ανθρωπότητας. Παρακάλεσαν τους θεούς να ξαναδημιουργήσουν τους ανθρώπους. Το μαντείο απάντησε ότι για να φέρουν στο φως νέους ανθρώπους έπρεπε να σκεπάσουν το πρόσωπό τους και να ρίχνουν πίσω τους "τα οστά της μητέρας τους".

Η Πύρρα και ο Δευκαλίωνας κατάλαβαν ότι ο χρησμός εννοούσε τα λιθάρια που ήταν σκορπισμένα στην επιφάνεια της γης, γύρω τους. Έκαναν λοιπόν ότι τους είπε το μαντείο. Έτσι αναδημιουργήθηκε το ανθρώπινο γένος. Παιδιά της Πύρρας και του Δευκαλίωνα ήταν ο Έλλην και ο Αμφικτύων.

Οι θεοί όμως δε σταμάτησαν να ασχολούνται με τους ανθρώπους, πολλές φορές έσμιξαν με θνητούς που γέννησαν τους ημίθεους και τους ήρωες.
http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1#.CE.9A.CE.B1.CF.84.CE.B1.CE.BA.CE.BB.CF.85.CF.83.CE.BC.CF.8C.CF.82

Φορωνέας

2009-06-04T14:41:00.001+03:00

Στην Αργολίδα θεωρούσαν ότι ο πρώτος άνθρωπος, ο Φορωνέας, προέκυψε από την συνεύρεση του ποταμού Ίναχου με τη νύμφη Μελία ή την Αργεία. Ο Φορωνέας γέννησε πολλά τέκνα, και γρήγορα οι άνθρωποι αυξήθηκαν στην χώρα.

Στην αρχή ο Φορωνέας και οι απόγονοι του ζούσαν ήσυχα, διασκορπισμένοι πάνω στη Πελοπόννησο, τρέφονταν με τους καρπούς των δέντρων, δεν είχαν ασθένειες και βάσανα.

Για αυτό, δεν φιλονικούσαν μεταξύ τους, ομιλούσαν κοινή γλώσσα όλοι και λάτρευαν το Δία.

Όμως η κατάσταση άλλαξε, όταν οι άνθρωποι πλήθυναν.

Ο Φορωνέας κατάλαβε πως μεγάλωναν οι ανάγκες των ανθρώπων, όπως και οι κίνδυνοι αφανισμού τους όχι μόνο από τα θηρία και τις φυσικές καταστροφές αλλά και από τις διαμάχες, όταν αυτοί έγιναν πολλοί.

Έτσι ο Φορωνέας, με την συναίνεση του Δία, έφερε το πυρ από τον ουρανό, συγκέντρωσε τους ανθρώπους σε οικισμούς, θέσπισε τους πρώτους νόμους και τα πρώτα δικαστήρια.

Για τις διαφορές που δεν μπορούσαν να επιλυθούν μ' αυτά τα μέσα, λένε ότι κατασκεύασε τα πρώτα όπλα για τον πόλεμο, που ήταν όμως και για την προστασία των ανθρώπων από τα θηρία και για το κυνήγι.

Ο Φορωνέας όρισε ακόμα και τη λατρεία της Ήρας στο Άργος, πόλη που από τότε η θεά είχε πάρει στην ιδιαίτερη προστασία της.

Ύστερα από όλα αυτά ο Δίας όρισε το Φορωνέα διάδοχο του στο γήινο θρόνο.

Ο Φορωνέας δεν ήταν μόνο ο πρώτος άνθρωπος της γης, ήταν και ο πρώτος θνητός βασιλέας, ορισμένος από τον ίδιο το Δία.

Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, οι Αργείοι διατηρούσαν μια πυρά, πλησίον της γλυπτική εικόνα του Βίτωνα, διότι ήθελαν να αποδίδεται η εύρεση του πυρός στο Φορωνέα και δεν συμφωνούσαν στο ότι αυτό ήταν δώρο του Προμηθέα.

Ακόμη πίστευαν ότι ο Φορωνέας παρέλαβε την γνώση του πυρός και της Μεταλλουργίας από τους Τελχίνες και τους Ιδαίους Δακτύλους
http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%A6%CE%BF%CF%81%CF%89%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CF%82_%5C%CE%86%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82

Ανθρωπογονία

2009-06-04T14:36:00.000+03:00

Όταν είχε γίνει ο κόσμος των αθανάτων, των θεών, ήταν καιρός να πλαστεί και ο κόσμος των θνητών, των ανθρώπων, παράλληλα με τον κόσμο των ζώων. Η φαντασία του Ελληνικού λαού εξήγησε την προέλευση του ανθρώπου με πολλούς τρόπους. Την πιο ολοκληρωμένη εκδοχή μας δίνει ο Ησίοδος.

Αρχικά πίστευαν ότι όλα προήλθαν από τους κόλπους της φύσεως. Οι κάτοικοι των παραλίων, όπως και ο Όμηρος, πίστευαν ότι ο Ωκεανός είναι αυτός που γέννησε τους ανθρώπους.

* Για τους κατοίκους της Αργολίδας ο πρώτος άνθρωπος ήταν ο γιος του Ινάχου, ο Φορωνεύς.
* Για τους Βοιωτούς πρώτος άνθρωπος ήταν ο Αλαλκομενεύς.

Η Πανδώρα ήταν η πρώτη γυναίκα που εμφανίστηκε στον κόσμο. Ο Ήφαιστος, κατά διαταγή του Δία, έπλασε την πρώτη γυναίκα από χώμα βρεγμένο με νερό. Η Πανδώρα πήρε από τους θεούς πολλά δώρα. Ομορφιά, δολιότητα, ρητορεία και την τέχνη να υφαίνει και να κεντά. Τέλος ο Δίας της χάρισε μια πυξίδα (κουτί κοσμημάτων).

Η Πανδώρα, που έγινε γυναίκα του Επιμηθέα, δεν μπόρεσε να αντέξει στον πειρασμό και άνοιξε την πυξίδα. Τότε βγήκαν έξω όλα τα κακά, που είχε τοποθετήσει εκεί ο Δίας και που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Βλέποντας το κακό ο Επιμηθέας βιάστηκε να κλείσει την πυξίδα.

Παρατήρησε όμως ότι τίποτα δεν έμεινε πια μέσα, παρά μόνο η ελπίδα, το μόνο καλό που έβαλε ο Δίας μέσα σε τόσα κακά.

Με τον ίδιο τρόπο που έπλασε ο Ήφαιστος την Πανδώρα, έπλασε ο Προμηθέας, γιος του Ιαπετού και αδελφός του Επιμηθέα, τον πρώτο άνδρα. Έτσι δημιουργήθηκε το ανθρώπινο γένος. Βλέποντας όμως ο Προμηθέας τον άνθρωπο, γυμνό και ανίσχυρο μέσα στην παντοδύναμη φύση, κατάλαβε πως γρήγορα θα εξαφανιζόταν και αποφάσισε να τον βοηθήσει. Έκλεψε τη πυρά, που την κρατούσαν ζηλότυπα οι θεοί και την έδωσε στους ανθρώπους. Επιπλέον καθόρισε στους ανθρώπους ποιο μέρος από τα θυσιαζόμενα ζώα να δίνουν στους θεούς. Επειδή αυτό το μέρος ήταν το χειρότερο, ο Δίας θύμωσε και με τις δύο πράξεις του Προμηθέα και τον τιμώρησε. Ο Προμηθέας καρφώθηκε στον Καύκασο και ένας αετός του έτρωγε συνέχεια το συκώτι, που ολοένα ξαναδημιουργούνταν, έως ότου τον ελευθέρωσε ο Ηρακλής, όπως λέγουν ο Ησίοδος και ο Αισχύλος.
http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1#.CE.91.CE.BD.CE.B8.CF.81.CF.89.CF.80.CE.BF.CE.B3.CE.BF.CE.BD.CE.AF.CE.B1

Είπαν.........

2009-06-03T22:52:00.000+03:00

Όχι μόνο δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά δεν θα ήξερα και τι να κάνω αν ήξερα τι συμβαίνει.
George Carlin

Οι νευρωτικοί χτίζουν κάστρα στον αέρα. Οι ψυχωτικοί ζουν σ' αυτά. Και οι ψυχίατροι παίρνουν το νοίκι.
Jerome Lawrence

80% των παντρεμένων απατούν τις γυναίκες τους στην Αμερική. Οι υπόλοιποι τις απατούν στην Ευρώπη.
Jackie Mason

Το μυστικό ενός ευτυχισμένου γάμου παραμένει μυστικό.
Henry Youngman

Πρέπει να είσαι σε φόρμα. Η γιαγιά μου άρχισε να περπατάει πέντε μίλια την ημέρα όταν ήταν 60. Σήμερα είναι 97 και δεν ξέρουμε πού στο διάολο έχει πάει.
Ellen DeGeneres

Ουδείς

2009-06-03T22:01:00.000+03:00

Περνάγανε τα χρόνια και εσύ αναζητούσες...
Ουδεμία σημασία έδινες στη ματαιότητα της περιπλάνησης του μυαλού και του κορμιού σου..
Κινείσαι εδώ και πολλές μέρες ως αερικό,ουδείς αναγνωρίζει την ύπαρξη σου ούτε ανιχνεύει την ψύχη σου...Εκ του μηδενός πορεύεσαι και στον όλεθρο της πλάνης σου οδεύεις.....
Αναλώνεσαι και στροβιλίζεσαι σε πράγματα τελειωμένα,ανύπαρκτα....
Όλα θα σιγήσουν είτε βρεις την έξοδο είτε παραμείνεις στο λαβύρινθο του πυρετού σου..
Όλα ανήκουν στο παρελθόν και το λαμπρό μέλλον είναι για μια στιγμή παρόν..
Ο χρόνος δεν τελειώνει ποτέ γιατί είναι σταματημένος,εμείς τρέχουμε μέσα σε αυτόν...
Μαρμαρωμένοι μέχρι να ξεχάσουμε και να ξεχαστούμε για πάντα....
Το στοίχημα της αναγνώρισης της ύπαρξης μας....
Να σηκωθεί όρθιος αυτός που με αναγνώρισε ,αυτός που αισθάνθηκε την απουσία μου.....

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Δημήτρης Λιαντίνης: Έρωτας και Θάνατος

2009-06-03T06:53:00.001+03:00

ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ

2009-06-03T06:50:00.001+03:00

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ

2009-06-02T00:59:00.001+03:00

Μόνη λύτρωση η λήθη.....

Τιτανοκρατία-Τιτανομαχία

2009-06-02T00:40:00.000+03:00

Τιτανοκρατία

Η πρώτη εποχή της βασιλείας του Κρόνου ήταν δίκαιη. Όμως αυτό δεν κράτησε πολύ. Όταν ο Κρόνος πήρε την εξουσία έκανε την ίδια σκέψη με τον πατέρα του και, για την ασφάλεια του θρόνου του, έρριξε πάλι τους Εκατόγχειρες και τους Κύκλωπες στα Τάρταρα.

Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Κρόνου και της Ρέας, που τη διάλεξε για γυναίκα του, πέρασαν μέσα σε μια μακάρια και πολύ ευτυχισμένη ζωή. Όμως ο δεύτερος άρχοντας του κόσμου θα έχει την ίδια τύχη με τον πρώτο. Ο Ουρανός είχε προφητεύσει πως το θρόνο του Κρόνου θα τον έπαιρνε κάποιο παιδί του. Έτσι ο Κρόνος, για να αποφύγει το δυσάρεστο γεγονός, δεν έρριχνε τα παιδιά του στα Τάρταρα, αλλά τα κατάπινε αμέσως μετά την γέννησή τους.

Τιτανομαχία

Η Ρέα αγανάκτησε με αυτή την κατάσταση. Ζήτησε τη βοήθεια του Ουρανού και της Γης και αυτοί την συμβούλευσαν να κρύψει το νεογέννητο από τον πατέρα του. Έτσι η Ρέα γέννησε κρυφά σε μία ιερή σπηλιά στο βουνό Δίκτη, στην ανατολική Κρήτη. Ανάθεσε την ανατροφή του παιδιού, που ονομάστηκε Δίας, σε δύο νύμφες, την Αδράστεια και την Ίδη. Τη σπηλιά φρουρούσαν οι Κουρήτες και οι Κορύβαντες, που έκαναν τόση φασαρία χτυπώντας τα δόρατά τους πάνω στις ασπίδες, ώστε ποτέ ο Κρόνος δεν άκουσε τα κλάματα του μωρού.

Ο μικρός Δίας τρεφόταν με το γάλα μιας κατσίκας της Αμάλθειας. Μικρός, παίζοντας με την Αμάλθεια της έσπασε το ένα κέρατο. Όμως σαν θεός που ήταν, χάρισε στο κέρατο μαγικές ιδιότητες. Όποιος θα είχε το κέρατο στην εξουσία του θα μπορούσε να έχει ότι επιθυμούσε.

Μεγαλώνοντας ο Δίας έτρωγε την αθάνατη αμβροσία που του έφερναν από την άκρη του Ωκεανού τα περιστέρια και το νέκταρ, το θεϊκό ποτό, που του έφερνε από ένα βράχο ένας μεγάλος αετός.

Η Ρέα, στο μεταξύ, φάσκιωσε μια πέτρα και την παρουσίασε στον Κρόνο, που εξαπατήθηκε εύκολα και την κατάπιε, νομίζοντας ότι γλίτωσε, μια για πάντα, από έναν επίδοξο διάδοχό του. Όμως δε μπόρεσε να ξεφύγει από τη μοίρα του.

Ο Δίας, όταν μεγάλωσε, γοήτευσε την Μήτιδα, κόρη του Ωκεανού και έμπιστη του Κρόνου. Αυτή έδωσε ένα εμετικό βότανο στον Κρόνο και τον ανάγκασε νε εξεμέσει όσα παιδιά του είχε καταπιεί: τον Ποσειδώνα και τον Πλούτωνα.

Ακολούθησε η Τιτανομαχία. Η Τιτανομαχία και οι αγώνες της κράτησαν δέκα ολόκληρα χρόνια. Τέλος η Γη, για να σταματήσει η αιματοχυσία, συμβούλεψε το Δία να απελευθερώσει τους Κύκλωπες. Αυτό το έκανε πράγματι ο Δίας σκοτώνοντας ένα φοβερό τέρας την Κάμπη, που φύλαγέ τους αλυσοδεμένους Κύκλωπες στα Τάρταρα. Με αυτό τον τρόπο κέρδισε τη βοήθειά τους.

Οι Κύκλωπες έδωσαν στο Δία τη βροντή, τον κεραυνό και την αστραπή, στον Ποσειδώνα την τρίαινα και στον Πλούτωνα την "κυνέα" την αόρατη περικεφαλαία.

Με αυτά τα όπλα οι θεοί επικράτησαν, έρριξαν τους Τιτάνες στα Τάρταρα και έβαλαν τους Εκατόγχειρες να τους φυλάνε.

Έτσι, ο Δίας ανέβηκε θρόνο του Σύμπαντος, και έδεσε τον Κρόνο στην άκρη του κόσμου (πολύ χαμηλά στον ορίζοντα φαίνεται συνήθως ο Πλανήτης Κρόνος, τον οποίο συμβόλιζε ο θεός).

http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1#.CE.9F.CF.85.CF.81.CE.B1.CE.BD.CE.BF.CE.BC.CE.B1.CF.87.CE.AF.CE.B1

Ο πληθυντικός αριθμός

2009-06-02T00:30:00.000+03:00

Ο έρωτας ,
όνομα ουσιαστικόν ,
πολύ ουσιαστικόν ,
ενικού αριθμού ,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,
γένους ανυπεράσπιστου .
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .

Ο φόβος ,
όνομα ουσιαστικόν ,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι .
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα .

Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .

Η νύχτα ,
όνομα ουσιαστικόν ,
γένους θηλυκού ,
ενικός αριθμός .
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες .
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά

Η Πρώτη Θεϊκή Γενεά

2009-06-01T14:31:00.000+03:00

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως πριν δημιουργηθεί οτιδήποτε στον κόσμο, δεν υπήρχε παρά μόνο το Χάος, άπειρο βαθύ και σκοτεινό.

Μέσα στην απέραντη μονοτονία του το Χάος, δημιούργησε την σκοτεινή υπόστασή του, το Έρεβος, το απέραντο και αιώνιο σκοτάδι που βασιλεύει κάτω από τη Γη. Ύστερα οι δύο υποστάσεις του αρχέγονου αυτού θεού "γέννησαν" τέσσερεις άμορφες θεότητες:

* τον Αιθέρα, που δημιούργησε το άνω, θεϊκό τμήμα της Ατμόσφαιρας
* την Ημέρα, που δημιούργησε το φως
* τον Αέρα που δημιούργησε το κάτω, ανθρώπινο τμήμα της Ατμόσφαιρας.
* την Νύκτα, μυστηριώδη και απρόσιτη, που δημιούργησε παρήγαγε το σκότος.

Οι τέσσερις αυτές θεότητες "γέννησαν" το πρώτο Θεϊκό ζεύγος:

* τον Ουρανό πατέρα των πάντων
* την Γαία, μητέρα των πάντων, Αυτοί έγιναν οι πρώτοι κυρίαρχοι του Σύμπαντος. Ύστερα η επιφάνεια της γης άρχισε να διαμορφώνεται, σχηματίστηκαν τα βουνά, τα ποτάμια και οι κοιλάδες, οι πεδιάδες και η απέραντη θάλασσα. Η αρχαία Ελληνική θρησκεία, όπως βλέπουμε, θεοποιεί κάθε δύναμη και στοιχείο της φύσεως, οτιδήποτε είναι ανεξήγητο στους ανθρώπους.

Ο Ουρανός και η Γαία γέννησαν τρείς ομάδες νέων θεών:

* τους τρεις Εκατόγχειρες ( Κόττος, Βριάρεως και Γύης). Αυτοί ήταν τερατώδη πλάσματα, που δείχνουν την εκπληκτική φαντασία των αρχαίων Ελλήνων. Είχαν εκατό χέρια ασύγκριτα σε μέγεθος και δύναμη.
* τους τρείς Κύκλωπες, πελώρια πλάσματα με ανθρώπινη μορφή, μονόφθαλμους ( Βρόντης, ο Στερόπης, ο Άργης) . Αυτοί εξουσίαζαν τη βροντή, την αστραπή, τον κεραυνό, και τις άλλες ουράνιες δυνάμεις.

Ο Ουρανός φοβήθηκε, για την απώλεια της εξουσίας (εντυπωσιασμένος από την υπερβολική δύναμη των τέκνων του) και τους φυλάκισε στα Τάρταρα. Τα Τάρταρα ήταν ένας τόπος που βασίλευε το Έρεβος, το βαθύ σκότος, και βρισκόταν κάτω από τον Κάτω Κόσμο. Μετά γεννήθηκαν οι Τιτάνες και οι Τιτανίδες. Οι Τιτάνες ήταν έξι:

* ο Ωκεανός,
* ο Κοίος,
* ο Κρείος,
* ο Υπερίων,
* ο Ιαπετός και
* ο Κρόνος.

Οι Τιτανίδες ήταν επίσης έξι:

* η Θεία,
* η Θέμιδα,
* η Μνημοσύνη,
* η Φοίβη,
* η Τηθύς και
* η Ρέα.

επεξεργασία Ουρανομαχία

Η Γη, θυμωμένη από τη σκληρότητα του Ουρανού να ρίχνει τα παιδιά του στα Τάρταρα, αποφάσισε να τον εκδικηθεί, ωθώντας τους Τιτάνες να επιτεθούν κατά του πατέρα τους.

Οι Τιτάνες κατάφεραν επίσης να απελευθερώσουν τους αδελφούς τους Εκατόγχειρες και Κύκλωπες από τα Τάρταρα.

Όλοι μαζί, με επικεφαλής τον Κρόνο, επέτυχαν να νικήσουν τον τρομερό θεό Ουρανό, τον εκθρόνισαν και ενθρόνισαν στην θέση του το νεότερο αδελφό τους, τον Κρόνο.

Στη συμπλοκή τους αυτή ο Ουρανός πληγώθηκε. Τρεις σταγόνες αίμα έτρεξαν από την πληγή του που τις πήρε η Γη και έφερε με αυτές στον κόσμο τους Γίγαντες, όντα υπερφυσικά και εξοπλισμένα με δύναμη ακαταμάχητη.

Μετά από την πτώση του Ουρανού η Γη πήρε σύζυγό της τον Πόντο, τον εξουσιαστή της θάλασσας και γέννησε τις θαλάσσιες δυνάμεις και τις θεότητες των ποταμών και των πηγών.

Την ίδια εποχή γεννήθηκαν αρκετές θεότητες που συμβολίζουν πολλές από τις ηθικές δυνάμεις και εκφράζουν τα συναισθήματα και τις αρχές που συνδέονται με την ύπαρξη του ανθρώπου.

* Η Νύκτα γέννησε το θάνατο και τον Ύπνο, τα Όνειρα, τις Μοίρες, τη Νέμεσιν ( = Τιμωρία), την Απάτη, τη Φιλία, το Γήρας και την Έριδα.
* Η Έριδα γέννησε τον Πόνο, τις Μάχες και τον Όρκο.
http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1#.CE.95.CF.84.CF.85.CE.BC.CE.BF.CE.BB.CE.BF.CE.B3.CE.AF.CE.B1
Συνεχίζεται

Παροιμίες

2009-06-01T14:26:00.000+03:00

* "Πρέπει να δεχτούμε την πεπερασμένη απογοήτευση, αλλά δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε την ατελείωτη ελπίδα." ~ Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

* "Φώτισε το αύριο με το σήμερα." ~ Ελίζαμπεθ Μπάρεττ Μπράουνινγκ

* "Μάθε από το χθες, ζήσε για το σήμερα, έλπιζε για το αύριο. Το σημαντικό πράγμα είναι να μην σταματήσεις να ρωτάς." ~ Einstein

* "Άκου τώρα τους ευγενικούς ψίθυρους της ελπίδας." ~ Τσαρλς Ντ. Μπρόντχεντ

* "Ο απαισιόδοξος βλέπει δυσκολία σε κάθε ευκαιρία. Ο αισιόδοξος βλέπει την ευκαιρία σε κάθε δυσκολία." ~ Ουίνστον Τσώρτσιλ

* "Η ελπίδα είναι ο στύλος του Κόσμου." ~ Ανώνυμος

* "Η ελπίδα είναι ελπίδα για ατελείωτη Ελπίδα." ~ Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν

* "Όποιος φυτεύει ένα δέντρο φυτεύει μια ελπίδα." ~ Λούσυ Λάρκομ

* "Η αισιοδοξία είναι η πίστη που οδηγεί στην επιτυχία. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς ελπίδα." ~ Χέλεν Κέλλερ

* "Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία." ~ Ανώνυμος

* "Η ελπίδα, οδηγεί στη μετάνοια και τη σωτηρία". - Ιωάννης ο Χρυσόστομος.
http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%95%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1

H Apousia - Nea Taksh Pragmatwn

2009-05-31T23:55:00.001+03:00

ΠΑΝΔΑΜΑΤΩΡ

2009-05-31T23:46:00.000+03:00

Ο πόνος έχει πολλά πρόσωπα.
Διαλέγεις το δικό σου.
Ερήμην σου εν μέρει.
Σου επιβάλλεται.
Κι ύστερα ζεις μ΄ αυτό.
Και το αντέχεις.
Και απορούμε όλοι πως και το δαμάζεις.
Όμως τίποτα σχετικό δεν συμβαίνει.
Μόνο υιοθετείς το πρόσωπο που σου΄ χει επιβληθεί.
Το πρόσωπο του πόνου.
Και συμπορεύεστε.
Ποιος θα νικήσει.
Άνισος μακροχρόνιος αγών μοναχικός.
Μακρύς ο δρόμος κι οι αποσκευές ελάχιστες.
Ο πόνος και μόνο αυτός.
Παντοκράτορας και γητευτής.

Όλγα Ντέλλα

Ειδεχθή εγκλήματα

2009-05-31T23:40:00.000+03:00

4. ΤΕΜΑΧΙΣΕ ΤΗΝ ΕΓΚΥΟ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ
Εγκυος στον όγδοο μήνα της ήταν η 25χρονη Ουκρανή Ελένα Σατούλοβα, που δολοφονήθηκε από τον 24χρονο γεωργιανό σύντροφό της Χριστοφόρ Παρασκευόφ το Δεκέμβριο του 2004 στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης.
Ενας οικογενειακός καβγάς ήταν αρκετός για τον Γεωργιανό να σφάξει την άτυχη γυναίκα μέσα στο διαμέρισμά τους. Στη συνέχεια τεμάχισε το πτώμα, κόβοντας το κεφάλι και τα χέρια της, τα οποία πέταξε στον Αλιάκμονα και μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί. Στόχος του ήταν να εξαφανίσει καθετί αναγνωρίσιμο (δακτυλικά αποτυπώματα και πρόσωπο), για να μη βρεθούν ποτέ τα στοιχεία ταυτότητας του θύματος.
Το υπόλοιπο σώμα, που μετέφερε μέσα σε σακούλες σκουπιδιών, πέταξε σε χωματερή του Αιγινίου Πιερίας, όπου το βρήκαν τυχαία δύο Ρουμάνοι που έμεναν κοντά και ειδοποίησαν την αστυνομία. Ο αλλοδαπός εντοπίστηκε και συνελήφθη, καθώς συγγενείς του που έμεναν στην Κατερίνη αποκάλυψαν τη σχέση του με την 25χρονη. Ο ίδιος ομολόγησε αποκαλύπτοντας ότι κίνητρο του εγκλήματος ήταν μια διαφωνία που είχε με τη σύντροφό του.
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=22353

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

2009-05-30T01:08:00.000+03:00

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Αποκαλύψεις για τα UFO από αστροναύτη του Apollo 14

2009-05-30T01:01:00.000+03:00

Μοιάζει σαν διαφημιστικό σποτ για την επόμενη σειρά των X-Files: Ένας άνθρωπος που έχει περπατήσει στο Φεγγάρι, ο Edgar Mitchell της αποστολής Apollo 14, δήλωσε πως του έχει ειπωθεί ότι παντοδύναμοι εξωγήινοι βρίσκονται εδώ και 60 χρόνια ανάμεσά μας και πως οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν συγκαλύψει προσεκτικά την όλη υπόθεση. Οι ισχυρισμοί του Mitchell έχουν προκαλέσει μεγάλη εντύπωση τις τελευταίες ημέρες (τέλη Ιουλίου 2008) όταν ακούστηκαν στον αέρα σε μια βρετανική ραδιοφωνική εκπομπή. Αλλά με μια πιο προσεκτική εξέταση, αυτά που δήλωσε ο απόμαχος αστροναύτης πιθανότατα δεν ήταν ούτε τόσο κοσμοϊστορικά, ούτε τελικά και τόσο νέα.
http://tech.pathfinder.gr/xpaths/ufos

X Files Theme Tune

2009-05-30T00:56:00.001+03:00

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ-ΠΟΣΟ ΝΩΡΙΣ ΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΦΩΣ

2009-05-30T00:47:00.001+03:00

Ειδεχθή εγκλήματα

2009-05-30T00:32:00.000+03:00

3. ΑΓΡΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΤΟ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ
“Μετά τη δεύτερη μαχαιριά, δεν μπορούσα να καταλάβω τι έκανα, με είχε πιάσει αμόκ”. Ο βασικός κατηγορούμενος για τη δολοφονία της 26χρονης Λευκοθέας Τσενικίδου ομολόγησε με κυνικό τρόπο τη δολοφονία της νεαρής, που εξιχνιάστηκε σχεδόν δύο χρόνια μετά την τέλεσή της, το βράδυ της 22ας Φεβρουαρίου 2002.
Η 26χρονη βρέθηκε με 19 μαχαιριές, κυρίως στο λαιμό και στο υπόλοιπο σώμα της, μέσα στο ενεχυροδανειστήριο του πατέρα της, στον ημιώροφο της πολυκατοικίας στην οδό Εγνατία 12, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η υπόθεση είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο για την πρωτοφανή αγριότητα του εγκλήματος.
Το κίνητρο των δύο δραστών ήταν η ληστεία, όπως αποκαλύφτηκε μετά τη σύλληψή τους, αφού εντοπίστηκαν τα στοιχεία ταυτότητάς τους από ένα δακτυλικό αποτύπωμα που άφησαν στη γυάλινη πόρτα του καταστήματος. Οι ίδιοι ομολόγησαν πως έπεισαν την κοπέλα να ανοίξει στην ασφαλισμένη πόρτα του καταστήματος, προσποιούμενοι τους πελάτες.
Ωστόσο, αρχικά εξετάστηκε το ενδεχόμενο το κίνητρο των δραστών να ήταν άλλο και ειδικά να πρόκειται για ψυχοπαθή δολοφόνο.
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=22353

Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Δεν έχω άλλη υπομονή

2009-05-28T20:55:00.001+03:00

Αγάπη......το πιο όμορφο παραμύθι που πήραμε για αλήθεια....
Μη γελιέσαι, όλα είναι δανεικά και ψεύτικα....αληθινές ανιδιοτελείς αγάπες υπάρχουν μόνο στα Αρλεκιν...

ΕΙΔΕΧΘΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

2009-05-28T20:43:00.000+03:00

2. ΤΗΝ ΕΚΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Ενα “σατανικό ζευγάρι” ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία έστησε ολόκληρη φρικιαστική επιχείρηση, παίρνοντας την ιδέα από... αστυνομική ταινία. Παραπλάνησαν την 39χρονη Σκοπιανή Βιολέτα Βελιανόφσκα ότι ήθελαν να την απασχολήσουν στο εστιατόριό τους στη Γερμανία και την επιβίβασαν στο αυτοκίνητό τους.
Το Νοέμβριο του 2003, στην εθνική οδό Έδεσσας - Φλώρινας, αφού την υπνώτισαν, έβαλαν φωτιά και την έκαψαν ζωντανή, μπροστά στα μάτια του 17χρονου γιου τους. Στη συνέχεια ο βασικός κατηγορούμενος Νικόλαος Γκεσόπουλος υποστήριξε στην αστυνομία ότι η νεκρή ήταν η σύζυγός του, που έπεσε θύμα τροχαίου, “αναγνώρισε” μάλιστα στο νεκροτομείο το πτώμα της τόσο ο ίδιος όσο και ο γιος του. Σκοπός τους κατηγορήθηκαν ότι ήταν να εισπράξουν 1.500.000 ευρώ, ποσό για το οποίο είχε ασφαλιστεί η σύζυγός του, Μαρία Γκεσοπούλου, η οποία μετά το στυγερό έγκλημα κρύφτηκε στο πατρικό σπίτι της οικογένειας στους Λόφους της Φλώρινας.
Το έγκλημα αποκαλύφτηκε από τον ίδιο τον Γκεσόπουλο, ο οποίος από τη φωτιά που έβαλε κάηκε στο χέρι και στη συνέχεια ομολόγησε, επιρρίπτοντας τις ευθύνες του σατανικού σχεδίου στη γυναίκα του. Και οι δύο καταδικάστηκαν και είναι στη φυλακή.
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=22353

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ - Ο Γιάννης ο φονιάς

2009-05-28T00:32:00.001+03:00

Η ανατομία ενός ερωτικού εγκλήματος

2009-05-28T00:18:00.000+03:00

Πώς η ζήλεια, ως προϊόν έντονου πάθους, μπορεί να αποβεί μοιραία και να οδηγήσει τον πάσχοντα σε ακραίες ενέργειες
Η ανατομία ενός ερωτικού εγκλήματος
Τρεις ειδικοί επιστήμονες περιγράφουν τα κίνητρα που οδηγούν στον φόνο
ΑΜΑΛΙΑ ΒΕΒΕΛΑΚΗ | Κυριακή 23 Μαΐου 1999

«Αυτό που δεν σκέφτηκε κανείς ως τώρα είναι ο δικός μου πόνος. Δολοφονήθηκε η γυναίκα μου και δεν είχα κανέναν να κυνηγήσω. Ποιον να κυνηγήσω; Εγώ τη σκότωσα».

Με αυτές τις φράσεις ο Παναγιώτης Φραντζής είχε περιγράψει το προσωπικό του «αδιέξοδο» όταν πριν από περίπου τρία χρόνια μίλησε δημοσίως για τη ζωή του στη φυλακή, με αφορμή την «αναβίωση» και μεταφορά της ιστορίας του (το καλοκαίρι του 1987 είχε δολοφονήσει και τεμαχίσει τη γυναίκα του Ζωή) στις κινηματογραφικές αίθουσες. Οσο περίεργα ή «παράφωνα» και αν ηχούν, τα λόγια αυτά του ισοβίτη κρύβουν μια μεγάλη αλήθεια: ότι ο σκληρότερος «τιμωρός» για έναν άνθρωπο που γίνεται δολοφόνος «εν βρασμώ ψυχής» και διαπράττει ένα έγκλημα «πάθους», όπως συνηθίζουμε να λέμε, είναι ο ίδιος του ο εαυτός!

Στην περίπτωση του δικηγόρου Γρηγόρη Κούλα, ο οποίος κατηγορείται ότι στραγγάλισε τη σύζυγό του Αναστασία Σίμου και από το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας μεταφέρθηκε και κρατείται στο Ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού, ίσως χρειαστεί να περάσουν αρκετά χρόνια για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα αν ποτέ ξεκαθαρίσουν...

Η μελέτη και η ανάλυση τέτοιου είδους εγκλημάτων κρίνεται από τους ειδικούς ιδιαίτερα δύσκολη και πολύπλοκη. Η εμπειρία έχει δείξει ότι τις περισσότερες φορές τίποτε σχεδόν δεν γίνεται σύμφωνα με το σχήμα των νομικών ή με τους τύπους των κατηγορητηρίων. Ακόμη και ο ίδιος ο θύτης-δράστης της τραγωδίας, που είναι και ο μοναδικός μάρτυρας της ιστορίας, αδυνατεί συνήθως να εξηγήσει το πώς έφτασε στο σημείο να διαπράξει ένα έγκλημα (πότε και γιατί πέρασε τη «λεπτή κόκκινη» διαχωριστική γραμμή), αλλά και τους λόγους, που ίσως να έμοιαζαν πιο σημαντικοί... από τη ζωή που αφαίρεσε.

Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα, εκείνος που σκοτώνει τον άνθρωπο που πάνω του (αρρωστημένα, ναι...) έχει επενδύσει όλη του την ύπαρξη, τον άνθρωπο που νιώθει ότι του «δίνει» ζωή, φαίνεται να αισθάνεται ότι, κατά κάποιον τρόπο, αφαιρεί τη δική του ζωή. Πώς και γιατί ελάχιστη σημασία έχει εκ των υστέρων. Γιατί τα πιο «κλασικά» εγκλήματα, όπως χαρακτηρίζονται από τους εγκληματολόγους τα φονικά «έρωτα και πάθους», αποτελούν πάντα και τους μεγαλύτερους γρίφους. Μια τραγωδία που αυτοσχεδιάζεται «στη στιγμή»! Ενα σενάριο που γράφεται και ξαναγράφεται από το... τέλος. Μέσα από ένα βλέμμα, μια ανεπαίσθητη χειρονομία ή μία μόνο παραπάνω λέξη που «πέφτει» κατά λάθος σαν σπίρτο αναμμένο σε ένα ντεπόζιτο βενζίνης.

Αλήθεια, πόσοι από όλους εκείνους που χωρίς δεύτερη σκέψη «πέρασαν μέσα από τη φωτιά» θα το ξανάκαναν αν είχαν μία ακόμη ευκαιρία; Πόσες ζωές θα είχαν σωθεί αν τη στιγμή που άναβε το «σπίρτο» χτυπούσε τυχαία το τηλέφωνο, το κουδούνι ή ένα ρεύμα αέρα έκλεινε με δύναμη την πόρτα; Και πόσοι από εμάς μπορεί να ήμασταν στην ίδια θέση αν σε μια ανάλογη στιγμή μπλόκαρε το «σύστημα πυρασφάλειας» του μυαλού μας;

Απευθυνθήκαμε σε τρεις ειδικούς επιστήμονες, τον ψυχίατρο κ. Μανώλη Μυλωνάκη, την επίκουρη καθηγήτρια Εγκληματολογίας κυρία Βασιλική Αρτινοπούλου και τον ιατροδικαστή κ. Εμμανουήλ Νόνα, και ζητήσαμε να μας απαντήσουν, ο καθένας από την πλευρά της ειδικότητάς του, στο ερώτημα: Ποιος, πότε, πώς και γιατί μπορεί να γίνει θύτης και (ταυτοχρόνως) θύμα του αγιάτρευτου πάθους του! ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΥΛΩΝΑΚΗΣ Ψυχίατρος

«Τα εγκλήματα πάθους εκτελούνται από άτομα με συνείδηση "πυρπολημένη" και συμπεριφορά "χειραγωγημένη" από επιθετικό μονοϊδεασμό. Δεν συμπεριλαμβάνονται στους αυτουργούς εγκλημάτων πάθους οι επαγγελματίες φονιάδες και οι κάθε λογής ψυχανώμαλοι. Δεν θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται ακόμη οι παρανοϊκοί που ενήργησαν σύμφωνα με τις ανάγκες του παραληρήματος της αρρώστιας τους. Επομένως τα εγκλήματα πάθους πραγματοποιούνται από άτομα που ως και το προηγούμενο δευτερόλεπτο ήταν ανώτερα πάσης υποψίας...

Οι πιθανότητες εμπλοκής σε έγκλημα πάθους μικραίνουν όσο ανεβαίνουμε τη μορφωτική και την πολιτιστική κλίμακα, αλλά κανένα επίπεδο, ακόμη και το υψηλότερο, δεν μπορεί να αποκλείσει την πιθανότητα διάπραξης ενός τέτοιου εγκλήματος.

Η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι ανά πάσα στιγμή έκφραση του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ ενός "κινητήρα" και ενός "αναστολέα" που ενυπάρχουν στο κάθε άτομο. Ο "κινητήρας" είναι ο πρωτόγονος εαυτός, με τον οποίο το άτομο ήρθε στη ζωή, και εμπεριέχει την επιθετικότητα, την αρπακτικότητα, τη σεξουαλικότητα... Ο "αναστολέας" είναι ο πολιτισμός, ο οποίος διδάχθηκε ή δεν διδάχθηκε στο άτομο από το περιβάλλον του, με τη μορφή κανόνων, ορίων και προτύπων για μίμηση ή για αποφυγή.

Το έγκλημα πάθους διαπράττεται όταν η πρόκληση η οποία απευθύνθηκε και ερέθισε τον πρωτόγονο εαυτό μεγιστοποίησε την ανταπόκρισή του, ενώ στον ίδιο χρόνο η αντίσταση του πολιτισμένου εαυτού αποδείχθηκε κατώτερη, υποτυπώδης ή ανύπαρκτη.

Τυπική περίπτωση το έγκλημα πάθους ύστερα από ματαίωση του έρωτα. Ο έρωτας, λειτουργικό τμήμα του πρωτόγονου εαυτού, είναι το κίνητρο που προέβλεψε και έθεσε η φύση, προκειμένου να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή. Το κίνητρο αυτό δεν είναι μόνο ηδονογόνο αλλά και... ένοπλο. Ενα από τα όπλα του είναι η ζηλοτυπία, η οποία στην περίπτωση της ματαίωσης του έρωτα είναι δυνατόν να μετατραπεί ακόμη και σε ανθρωποκτόνο παράγοντα».
ΒΑΣΩ ΑΡΤΙΝΟΠΟΥΛΟΥ Καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο τμήμα Ψυχολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου

Τα εγκλήματα έρωτα ή πάθους, όπως τα χαρακτηρίζουμε, θεωρούνται τα πιο κλασικά εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας, με την έννοια ότι γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται πάντα, χωρίς να επηρεάζονται από τις κοινωνικοοικονομικές μεταβλητές, όπως άλλες μορφές εγκληματικότητας. Επιπλέον παρουσιάζουν μια ιδιαιτερότητα στη δυναμική της εγκληματογένεσης και γι' αυτό είναι πολύ δύσκολο να τα μελετήσουμε. Συνήθως βλέπουμε τον δράστη εκ των υστέρων, αφού έχει διαπράξει το έγκλημά του, οπότε δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη πριν από το έγκλημα. Ετσι αυτό που γίνεται είναι μια αναδρομική ερμηνεία της πορείας προς το έγκλημα, γνωρίζοντας όμως μόνο τη μία "αλήθεια", εκείνη του θύτη.

Με δεδομένες αυτές τις δυσκολίες, λέμε ότι οι φάσεις (και τα στάδια) της ψυχικής διαδικασίας που περνάει κάποιος που διαπράττει ένα έγκλημα πάθους είναι πολύ σύντομα, πολύ κοντινά, χωρίς ευδιάκριτα όρια, και διαδέχονται η μία την άλλη με μεγάλη ταχύτητα και χωρίς πολλή σκέψη. Βλέπουμε στην αρχή να υπάρχει μια αδιαμόρφωτη συναίνεση και την ιδέα του εγκλήματος να πλανάται γενικά και απροσδιόριστα στο μυαλό του δράστη.

Στη συνέχεια η σκέψη του εγκλήματος αρχίζει να μορφοποιείται. Στο τρίτο στάδιο έρχεται η κρίση-απόφαση. Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο είναι η "εκτέλεση" του σχεδίου και όλα αυτά γίνονται με αστραπιαία ταχύτητα. Ειδικά όσον αφορά το τελευταίο στάδιο, "το πέρασμα στην πράξη" (η στιγμή του εγκλήματος), τις περισσότερες φορές περιγράφεται από τους ίδιους τους δράστες σαν... το άναμμα του αναπτήρα.

Κι επειδή σε όλες αυτές τις περιπτώσεις κυριαρχεί το πάθος, οι φάσεις αυτές της ψυχικής διαδικασίας είναι περισσότερο ασαφείς, με αποτέλεσμα να είναι και δύσκολα αναστρέψιμες, έτσι ώστε να συγκρατείται ο δράστης προτού φθάσει στο έγκλημα».
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΝΟΝΑΣ Προϊστάμενος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών

«Υπάρχουν δύο ειδών "ερωτικά" εγκλήματα ή πάθους, όπως συνηθίζουμε να τα λέμε... Εκείνα του "νοσηρού πάθους" και εκείνα της "συναισθηματικής φόρτισης". Τα εγκλήματα της πρώτης κατηγορίας έχουν συνήθως κίνητρο την εκδίκηση ή τον πληγωμένο εγωισμό, γι' αυτό και ο τρόπος που διαπράττονται είναι συνήθως στυγνός. Σε αυτές τις περιπτώσεις ακούμε συχνά τον δράστη να λέει ότι "έτσι έπρεπε να γίνει". Στη δεύτερη περίπτωση ο δράστης παρασύρεται από το πάθος της στιγμής και αμέσως μετά το μετανιώνει ενώ τις περισσότερες φορές δεν έχει την αίσθηση ή δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί το έκανε. Σε αυτού του είδους τα φονικά υπάρχουν πάντα δύο δράματα: του θύματος και του θύτη, ο οποίος κατά κάποιον τρόπο γίνεται κι αυτός θύμα του εαυτού του...

Ωστόσο και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για εγκλήματα ιδιαίτερα αποτρόπαια που συνοδεύονται από σημάδια έντονης βιαιότητας. Χαρακτηρίζονται από μια αφοπλιστική ωμότητα και από μια πρωτόγονη σκληρότητα.

Τις περισσότερες φορές το θύμα φέρει πάνω του μώλωπες και κακώσεις, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι προηγείται άγρια πάλη πριν από τη δολοφονία. Οι άντρες χρησιμοποιούν συχνότερα κάποιο όπλο ή μαχαίρι, παρά τη σωματική τους δύναμη.

Οι γυναίκες αντίθετα χρησιμοποιούν περισσότερο έμμεσους τρόπους, όπως κάποιο δηλητήριο, κάτι που δείχνει ότι λειτουργούν περισσότερο προμελετημένα, αν και τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν και αυτές όπλα.

Βέβαια στα εγκλήματα όπου κυριαρχεί το πάθος βλέπουμε ότι ο θύτης χρησιμοποιεί ως όπλο οτιδήποτε μπορεί να βρει μπροστά του εκείνη τη στιγμή, από ένα ψαλίδι ως και μια ζώνη ή ένα βαρύ διακοσμητικό αντικείμενο».

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=75&artid=111125&dt=23/05/1999

ΕΙΔΕΧΘΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

2009-05-28T00:09:00.000+03:00

1ΞΕΚΛΗΡΙΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ
Η ανατριχιαστική ιστορία του 24χρονου φοιτητή Νομικής από την Καβάλα Θεόφιλου Σεχίδη είχε κάνει τον γύρο του κόσμου. Ήταν Αύγουστος του 1996, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο νεαρός είχε δολοφονήσει τον 55χρονο πατέρα του Δημήτρη, την 50χρονη μητέρα του Ελένη, την 32χρονη αδελφή του Ερμιόνη, την 75χρονη γιαγιά του Ερμιόνη και τον θείο του Βασίλη, 57 χρόνων.
Η πενταπλή δολοφονία είχε διαπραχθεί στις 19 και 20 Μαΐου 1996. Ο Σεχίδης δολοφόνησε τα μέλη της οικογένειάς του, στη συνέχεια τεμάχισε τα πτώματά τους, τα τοποθέτησε σε πλαστικές σακούλες και τα μετέφερε με το αυτοκίνητό του με φεριμπόουτ στην Καβάλα, όπου τα εξαφάνισε στο σκουπιδότοπο της Νέας Κάρβαλης. “Τους ξέκανα πριν με ξεκάνουν”, είχε πει τότε στους αστυνομικούς. “Tους σκότωσα, γιατί δεν μου αποκάλυπταν ποια ήταν η πραγματική μου μητέρα”, δήλωσε στο δικαστήριο, που τον καταδίκασε πέντε φορές ισόβια.
Κυνικός μέχρι την τελευταία στιγμή της ανάκρισης, εξέπληξε μέχρι και τους αστυνομικούς με την ψυχρότητα με την οποία αντιμετώπιζε όσα έκανε. “Τι ήταν η πέμπτη, αφού είχαν σκοτώσει τους τέσσερις”, είχε πει για τη γιαγιά του.
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=22353

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

2009-05-27T23:47:00.001+03:00

Αφιερωμένο...

funny babies

2009-05-27T15:51:00.001+03:00

ΝΕΚΡΩΝ, ΠΛΟΥΤΩΝΙ ΚΑΤΑ ΜΕΝΙΠΠΟΥ

2009-05-27T14:55:00.000+03:00

ΚΡΟΙΣΟΣ. Δεν τον υποφέρουμε πια ω Πλούτων αυτόν τον σκύλο, τον Μένιππο να μένει κοντά μας. Ή στείλ’ τον αλλού ή να πάμε εμείς να μείνουμε σε άλλο μέρος.

ΠΛΟΥΤΩΝ Τι κακό μπορεί να σας κάνει; Νεκρός είναι κι αυτός όπως κι εσείς

ΚΡΟΙΣΟΣ Να, όταν εμείς θρηνούμε και στενάζουμε, καθώς θυμόμαστε όσα είχαμε στον επάνω κόσμο, ο Μίδας το χρυσάφι του, ο Σαρδανάπαλος την τρυφή του κι εγώ τους θησαυρούς μου, αυτός μας περιγελά και μας βρίζει. Μας λέει τομάρια και καθάρματα και καμιά φορά την ώρα που κλαίμε αυτός τραγουδά και γενικά μας στεναχωρεί όσο δεν φαντάζεσαι.

ΠΛΟΥΤΩΝ Τι είναι αυτά που λένε Μένιππε;

ΜΕΝΙΠΠΟΣ Αλήθεια είναι ω Πλούτων. Τους μισώ γιατί είναι άχρηστοι και παλιάνθρωποι. Δεν τους έφτανε που ζήσανε κατά το χειρότερο τρόπο, αλλά και πεθαμένοι θυμούνται και νοσταλγούν αυτά που είχαν. Το γλεντάω λοιπόν να τους δουλεύω.

ΠΛΟΥΤΩΝ Μα λογικό δεν είναι να λυπούνται; Δε χάσανε και λίγα.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ Χάζεψες και συ Πλούτωνα; Συμφωνείς και επικροτείς τους στεναγμούς τους;

ΠΛΟΥΤΩΝ Κάθε άλλο, αλλά δε θέλω καυγάδες μεταξύ σας.

ΜΕΝΙΠΠΟΣ Λοιπόν ακούστε με εσείς που ήσασταν οι χειρότεροι ανάμεσα στους Λυδούς, τους Φρύγες και τους Ασσύριους, να ξέρετε πως εγώ δεν θα σταματήσω όπου και να πάτε να σας ακολουθώ και να σας κοροϊδεύω, να σας περιγελώ και να σας βρίζω.

ΚΡΟΙΣΟΣ Αυτά δεν είναι ύβρις;

ΜΕΝΙΠΠΟΣ Όχι. Ύβρις ήταν αυτά που κάνατε όταν ζούσατε. Που θέλατε να σας προσκυνούνε ελεύθεροι άνθρωποι και καλοπερνούσατε χωρίς να σκέφτεστε τον θάνατο. Από δω και μπρος θα κλαίτε καθώς θα θυμόσαστε όσα χάσατε.

ΚΡΟΙΣΟΣ Εγώ, θεέ μου, τα πολλά και μεγάλα χτήματα που είχα!

ΜΙΔΑΣ Εγώ το χρυσάφι μου!

ΣΑΡΔΑΝΑΠΑΛΟΣ Εγώ την καλοπέραση μου!

ΜΕΝΙΠΠΟΣ Έτσι μπράβο. Εσείς να κλαίτε κι εγώ να σας θυμίζω το γνώθι σ αυτόν. Είναι ότι πρέπει για τους θρήνους σας.

Καύση των νεκρών

2009-05-26T18:48:00.000+03:00

Η καύση των νεκρών αποτελεί την διαδικασία αποτέφρωσης του πτώματος του νεκρού.

Στην Ελλάδα το θέμα τέθηκε για πρώτη φορά το 1987, όταν ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Μιλτιάδης Έβερτ απέστειλε σχετική επιστολή στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Μετά από σχεδόν 20 χρόνια, το 2006, επιτράπηκε και στην Ελλάδα με την ψήφιση σχετικού νόμου (3448/2006, άρθ. 35) η καύση σε όσους το επιτρέπει η θρησκεία τους. Εντούτοις δεν έχει προχωρήσει η υλοποίηση αυτής της νομικής πρόβλεψης καθώς παραμένει σε εκκρεμότητα το ζήτημα της χωροθέτησης.

Στη Γαλλία η αποτέφρωση νεκρών επιτράπηκε με διάταγμα από το 1789, αλλά ρυθμίστηκε πληρέστερα με νόμο της 15ης Νοεμβρίου 1887. Στη Γερμανία διασφαλίζεται με έναν συνδυασμό διατάξεων ο σεβασμός στη βούληση του αποθανόντος και με νόμο του 1934 περί αποτέφρωσης των νεκρών εξισώνεται με την ταφή. Στην Ισπανία το θέμα ρυθμίστηκε το 1945 με τον νόμο περί θρησκευτικής ελευθερίας. Στη Βρετανία επιτρέπεται η αποτέφρωση των νεκρών με δικαστική απόφαση του 1884.

Κατά το 2007 εκτιμάται ότι τα ποσοστά αποτέφρωσης στη Βρετανία, στην Ελβετία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Νορβηγία και στη Δανία ξεπερνούν το 50%. Στην Ιαπωνία φτάνει το 97%, στην Αυστραλία το 48% και στις ΗΠΑ το 21%.

* Εφημερίδα Το Βήμα, 31 Δεκεμβρίου 2006. [1]
* Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, 11 Σεπτεμβρίου 2007. [2]
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%8D%CF%83%CE%B7_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CF%8E%CE%BD
Μου φαίνεται περίεργο και αισθάνομαι άβολα σχετικά με αυτό το θέμα,είναι κάτι που δεν θα επέλεγα..πέρα από εκεί σεβαστή κάθε άλλη άποψη..
http://patras.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=4096(η φώτο)

Εφιάλτης ο Ευρυδήμου

2009-05-25T23:21:00.000+03:00

Ο Εφιάλτης ήταν αρχαίος Έλληνας γιος του Ευρυδήμου. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος παρουσιάστηκε στον Ξέρξη και του υπέδειξε τη στενή διάβαση που έφερνε από το όρος Καλλίδρομο στις Θερμοπύλες και ανέλαβε να οδηγήσει από κει τους Πέρσες για να χτυπήσουν έτσι από τα νώτα τους Σπαρτιάτες του Λεωνίδα (480 π.Χ.).

Για την κυκλωτική κίνηση των Περσών διαλέχτηκαν οι 10.000 επίλεκτοι φρουροί του βασιλιά, γνωστοί και ως "Αθάνατοι", με αρχηγό τους τον Υδάρνη. Οι Πέρσες ακολούθησαν τον Εφιάλτη με τη δύση του ηλίου. Όλο το βράδυ ακολούθησαν το μονοπάτι που τους οδηγούσε ο Έλληνας προδότης. Το όνομα αυτού του στενού περάσματος ήταν Ανοπαία Ατραπός και επειδή και οι ελληνικές δυνάμεις του βασιλιά Λεωνίδα γνώριζαν για την ύπαρξη του είχανε θέσει ως φρουρούς του περάσματος 1.000 Φωκείς.
Οι Πέρσες απώθησαν τους Φωκείς και κυκλώσανε τους Έλληνες. Ο Εφιάλτης είχε εκπληρώσει το ρόλο του, για τη πράξη του αυτή ο Πέρσης αυτοκράτορας του έδωσε μια μεγάλη χρηματική ανταμοιβή. Η Δελφική Αμφικτυονία, όταν οι Πέρσες νικήθηκαν και έφυγαν από την Ελλάδα, τον επικήρυξε έναντι χρηματική αμοιβής. Και για αυτό ο Εφιάλτης είχε καταφύγει στη Θεσσαλία. Όταν έπειτα από χρόνια γύρισε στη πατρίδα του στα Αντίκυρα Φθιώτιδας δολοφονήθηκε. Ο άντρας που τον σκότωσε ήταν ένας Τραχίνιος, ο Αθηνάδης, ο οποίος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, τον αναγνώρισε και τον σκότωσε.

Ενδιαφέρον παρουσιάσουν οι πηγές που αναφέρουν και ως προδότες τους Ονήτη του Φαναγόρα, με καταγωγή από τη Κάρυστο, αλλά και τον Κορυδαλλό από τα Αντίκυρα. Αυτοί οι δυο κατά τον Ηρόδοτο δεν μπορεί να ήταν προδότες εφόσον η Αμφικτυονία δεν τους επικήρυξε. Ήταν γνωστό πως ο Ηρόδοτος έτρεφε μεγάλη πίστη στην κρίση και στις αποφάσεις των Δελφών
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%86%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%BF_%CE%95%CF%85%CF%81%CF%85%CE%B4%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%85