Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Περί έρωτος και άλλων παραμυθιών


Ὁ Ἄλλος νὰ δίνει, προτοῦ ζητήσουμε- νὰ μὴν μᾶς φέρει οὔτε μιὰ φορὰ στὴ θέση τοῦ ΖΗΤΟΥΛΑ, νὰ μὴν μᾶς ταπεινώσει ποτὲ γιὰ τὴν ἀνάγκη ἢ τὴ δίψα μας.

Έρωτας.... υπάρχει τελικά με τις διαστάσεις που του δίνουμε ή έχουμε μπερδέψει την πραγματικότητα[για να μη πω τίποτα άλλο] με τα Άρλεκιν? Αγωνία ανασφάλεια ,όσο υποτίθεται ή νομίζουμε ότι τον ζούμε, κλαυθμός και οδυρμός όταν πάει σε άλλη <γειτονιά>.Κάθε φορά που ερωτευόμαστε νιώθουμε σαν να είναι η πρώτη φορά, κάτι σαν αμνησία δηλαδή...κάθε φορά ανακαλύπτουμε πως αυτός ήταν τελικά ο πραγματικός έρωτας...και δω στου τραγουδάκια και στιχάκια και μηνυματακια και όλα τα άλλα σε ακια...Μάλλον έχουμε μπερδέψει τα συναισθήματα βάλαμε λίγο χημεία λίγη έλξη 2 κούπες εγωισμό 4-5 φλυτζάνια στραβομάρα και ότι άλλο νομίζει ο καθένας και το ονομάσαμε έρωτα...και επειδή μας είπαν ότι ο έρωτας περνάει ,τον μετατρέπουμε σε αγαπη, τα παιρνουμε στη συσκευασία των δυο [λες και είναι διαφορετικά]...στη συνέχεια τα <στεγάζουμε> για να μην νοικιάζουμε 2 σπίτια και ξαφνικά γίνεται η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ...δεν σε αγάπησα ποτέ,και πως το κατάλαβες αυτό μοναδική μου αγαπημένη αγάπη?γνώρισα τον/την
πιπιτσα/πιπιτσο και συνειδητοποίησα ότι έτσι είναι η αγάπη...Και να τα <εγκεφαλικά>,και τα παιδιά μπαλάκια προπόνησης του μπιγκ-μπογκ,να σου και οι ψυχολόγοι που θα σε σώσουν κ,από κάπου προβάλει και το τυχερό και το θέλημα του θεού και στο τσακιρ κέφι χτυπάμε και μια Τατιάνα ή μια Αννιτα βρε αδερφέ για να δείξουμε στη πολυαγαπημένη αγάπη μας πόσο τον/την αγαπήσαμε...Ο έρωτας υπάρχει αλλά όχι εδώ .....σιχαθηκε τον τρόπο με τον οποίο τα χείλη μας τον βιάζουν κάθε φορά που τον επικαλούνται και τη έκανε με ελαφρά πηδηματάκια...τη θέση του την πήραν το τσίρκο Medrano οι χαρτορίχτρες και η εξαθλίωση των ψυχών..άντε να έχουν δίκιο οι βουδιστές μπας και γνωρίσουμε αυτο το εξαίσιο κορυφαιο συναίσθημα σε κάποια αλλα ζωή ...γιατι σε αυτή μάλλον σε Ζονγκ θα πέφτουμε


ΧΡΙΣΤΙΝΑ

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails