Κυριακή, 28 Ιουνίου 2009

Λόγια αληθινά

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

Η Μνημοσύνη


Η Μνημοσύνη ( γνωστή μερικές φορές και ως Μνήμη, που όμως ήταν άλλη θεότητα) ήταν η προσωποποίηση της μνήμης στην ελληνική μυθολογία. Ανήκε στους Τιτάνες, ήταν κόρη της Γαίας και του Ουρανού και μητέρα των Μουσών από τον Δία.

Στη Θεογονία του Ησίοδου, οι βασιλείς και οι ποιητές λαμβάνουν τις δυνάμεις του εξουσιαστικού τους λόγου από την κατοχή τους επί της Μνημοσύνης και των ειδικών σχέσεών τους με τις Μούσες.

Ο Δίας κοιμήθηκε με τη Μνημοσύνη για εννέα συνεχόμενες μέρες και έτσι δημιουργήθηκαν οι εννέα Μούσες. Μνημοσύνη ήταν επίσης το όνομα ενός ποταμού στον Άδη, παράλληλου της Λήθης, σύμφωνα με μια σειρά ελληνικών ταφικών επιγραφών του 4ου αιώνα π.Χ. σε δακτυλικό εξάμετρο. Οι ψυχές των νεκρών έπιναν από τη Λήθη, έτσι ώστε να μη θυμούνται τις προηγούμενες ζωές τους όταν μετενσαρκώνονταν. Οι αρχάριοι ενθαρρύνονταν να πίνουν από τον ποταμό Μνημοσύνη όταν πέθαιναν, αντί από τη Λήθη. Αυτές οι επιγραφές μπορεί να συνδέονται με μια ιδιωτική μυστική θρησκεία, ή με Ορφική ποίηση.

Παρομοίως, όσοι ήθελαν να συμβουλευτούν το μαντείο του Τροφωνίου στην Βοιωτία έπρεπε να πιούν εναλλάξ από δύο πηγές που αποκαλούνταν «Λήθη» και «Μνημοσύνη», (προκειμένου να λησμονείται το παρελθόν και η μνήμη να ξεκινά απ΄ το παρόν). Ανάλογο σκηνικό περιγράφεται και στην Πολιτεία του Πλάτωνα.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7

Σάββατο, 20 Ιουνίου 2009

για τον πατερα μου

ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ....ΚΑΙ ΣΕ ΑΓΑΠΩ..

Η γιορτή του μπαμπά....


Πατέρας,μπαμπάς.... μια λέξη που εδώ και 4 χρόνια δεν μπορώ να πω γιατί ο μπαμπάς μου έχει <φύγει>..Ο πατέρας μου ήταν για μένα ο έρωτας μου, ο ήλιος μου, ο κολλητός μου...νόμιζα ότι έτσι είναι όλοι οι μπαμπάδες του κοσμου..πόσο λάθος έκανα..αυτή η λέξη που για μένα είναι τα πάντα για άλλους ανθρώπους είναι ενας εφιάλτης...μπαμπάδες αδιάφοροι μπαμπάδες απών κτλ
Για μα μην παρεξηγηθώ δεν λέω ότι δεν υπάρχουν αντίστοιχα μαμάδες αδιάφορες..αναφέρομαι σε μπαμπάδες λόγω της ημέρας του πατέρα..και συνεχίζω...το άλλο πρόσωπο το κακό του μπαμπά το είδα μέσα από άλλα μάτια .....από τα ματάκια που δεν μπορούν να καταλάβουν και ρωτούν συνέχεια γιατί....θέλω να πω χρόνια πολλά όχι σε όλους τους μπαμπάδες του κόσμου αλλά σε αυτούς(και θέλω να πιστεύω ότι είναι οι περισσότεροι)που στάθηκαν πολέμησαν με κάθε τρόπο να είναι κοντά στα παιδιά τους.....η αδιαφορία δεν έχει να κάνει αν κάποιος έχει χωρίσει ¨η όχι....υπάρχουν πατεράδες χωρισμένοι οι οποίοι είναι πιο κοντά από άλλους που είναι υποτίθεται στην οικογένεια....
Πως μπορείς να πληγώνεις τα ματάκια που τόσο ανιδιοτελώς σε αγαπάνε?πως μπορείς να προσισεις τον ευατο σου το ιδιο σου το DNA?Πόσο στοιχίζει το σε αγαπώ?

Γηγενείς ρωμαϊκοί και Ιταλικοί θεοί


Η ρωμαϊκή τελετουργική πρακτική των επίσημων ιερατείων διακρίνει δύο τάξεις θεών,

* τους dii indigetes (αυτόχθονες) και
* τους dii novensides ή novensiles (καινοφανείς).

Οι αυτόχθονες ήταν οι αρχικοί θεού του ρωμαϊκού κράτους. Τα ονόματα και η φύση τους υποδεικνύεται από τα ονόματα των πρωιμότερων ιερέων και από τις καθορισμένες εορταστικές εκδηλώσεις του ρωμαϊκού ημερολογιακού κύκλου. Τριάντα τέτοιοι θεοί τιμούνταν σε ειδικές εορτές.

Οι novensides ήταν ύστερες θεότητες, των οποίων η λατρεία εισήχθη στην πόλη κατά την ιστορική περίοδο, συνήθως σε γνωστή ημερομηνία και συνήθως συνδεόταν με μια ιδιαίτερη κρίση της ρωμαϊκής κοινωνίας.

Οι πρώιμες ρωμαϊκές θεότητες περιλάμβαναν, εκτός από τους di indigetes, ένα πλήθος εξειδικευμένων θεών, των οποίων τα ονόματα επικαλούνταν προκειμένου να εκτελέσουν διάφορες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα η συγκομιδή.

Τμήματα του αρχαίου τελετουργικού που συνόδευαν δραστηριότητες όπως το όργωμα και η σπορά υποδεικνύουν ότι σε κάθε στάδιο της διαδικασίας επικαλείτο και μια ξεχωριστή θεότητα, το όνομα της οποίας προερχόταν από το ανάλογο ρήμα, (π.χ. οργώνω, σπέρνω).

Τέτοιες θεότητες είναι δυνατόν να ομαδοποιηθούν στην κατηγορία των βοηθητικών θεών, που επικαλούνταν οι αρχαίοι Ρωμαίοι μαζί με τις μείζονες θεότητες.

Η πρώιμη ρωμαϊκή θρησκεία δεν ήταν τόσο πολυθεϊσμός όσο πολυδαιμονισμός, με την αρχαία χρήση του όρου δαίμων. Η αντίληψη του πιστού για τα πλάσματα που επικαλείτο βασιζόταν απλώς στη γνώση των ονομάτων και των ιδιοτήτων τους, και το νοούμενο (numen) των θεϊκών πλασμάτων ή η δύναμή τους εκδηλωνόταν με εντελώς εξειδικευμένους τρόπους.

Ο χαρακτήρας των indigetes και των εορτασμών τους δείχνουν ότι οι αρχαίοι Ρωμαίοι δεν ήταν απλώς μέλη μιας αγροτικής κοινότητας, αλλά ότι αγαπούσαν επίσης τον πόλεμο. Οι θεοί τους αντιπροσώπευαν ακριβώς τις πρακτικές ανάγκες της καθημερινής ζωής, έτσι όπως τις αντιλαμβανόταν η Ρωμαϊκή κοινότητα στην οποία ανήκαν. Ακολουθούσαν λεπτομερειακά τα τυπικά και τις κατάλληλες για την περίσταση προσφορές.

Έτσι,

* ο Ιανός και η Βέστα ήταν φύλακες των των πυλών και της εστίας αντίστοιχα,
* οι Λάρες προστάτευαν τον αγρό και τον οίκο,
* ο Πάλης τα ποίμνια,
* ο Σατούρνος τη σπορά,
* η Κόρη (Ceres) την ανάπτυξη του σπόρου,
* η Πομόνα την καρποφορία και
* οι Κόνσους και Οπς τη συγκομιδή.

Ακόμα και ο μεγαλοπρεπής Ζειπάτειρος, ο ρωμαϊκός Ζεύς και κυβερνήτης των θεών, τιμάτο για τη βοήθειά του με βροχές στους αγρούς και τους αμπελώνες. Στην ευρύτερη επικράτειά του, μέσω του όπλου της αστραπής, ήταν ο καθοδηγητής της ανθρώπινης δραστηριότητας και προστάτης των Ρωμαίων στις πολεμικές τους επιχειρήσεις πέραν των συνόρων της κοινότητάς τους.

* Επιφανείς στους αρχαίους χρόνους ήταν επίσης ο Μάρος (Mars) και ο Κυρίνος (Quirinus), που συνήθως ταυτίζονταν μεταξύ τους.
o Ο Μάρος ήταν θεός της νεότητας και του πολέμου. Η λατρεία του τελούταν τον Μάρτιο και τον Οκτώβριο.
o Όσο για τον Κυρίνο οι σύγχρονοι ερευνητές της μυθολογίας θεωρούν ότι ήταν προστάτιδα θεότητα της πολεμικής κοινότητας εν καιρώ ειρήνης.

Επικεφαλής του αρχαϊκού πανθέου ήταν η τριάδα Ζειπάτυρος, Μάρος και Κυρίνος (οι τρεις ιερείς των οποίων, ή flamens, ανήκαν στην ύψιστη ιερατική τάξη) και ο Ιανός με την Βέστα. Από όσα γνωρίζουμε έως τώρα στους αρχαίους χρόνους δεν είχαν διακριτή ταυτότητα, δηλαδή προσωπικούς μύθους, γάμους και γενεαλογίες.

Αντίθετα με τους θεούς των Ελλήνων, δεν τους αποδίδονταν ανθρωπομορφικές συνήθειες και δεν έχουν διασωθεί πολλές αφηγήσεις για τις δραστηριότητές τους.

Η αρχαία λατρεία συνδεόταν, επίσης, με τον Νουμά (Numa Pompilius, τον δεύτερο ημι-μυθικό βασιλέα, που θεωρείτο ότι είχε ως σύζυγό του τη ρωμαϊκή θεά των πηγών και της γέννησης την Ηγερία Egeria), που εμφανίζεται ως νύμφη σε μεταγενέστερες φιλολογικές πηγές.

Τα νέα στοιχεία προστέθηκαν σε σχετικά πρώιμη εποχή. Στον βασιλικό οίκο των Ταρκυνίων αποδίδεται δια μέσου του μύθου η εγκαθίδρυση της τριάδας του Καπιτωλίου, δηλαδή του Ζειπάτειρου, της Ιουνίας και της Μινέρβα \θεοί Μινέρβας, που κατείχαν, την υπέρτατη θέση στη Ρωμαϊκή θρησκεία.

Άλλες προσθέσεις τέτοιου είδους ήταν η λατρεία της Διάνας στον Αβεντίνο Λόφο και η εισαγωγή προφητειών τις οποίες, σύμφωνα με την παράδοση, έλαβε ο Ταρκύνιος (6ος αιώνας π.Χ.) από την Κυμαία Σίβυλλα.

http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

Ναι ή όχι στην εκδίκηση??


Καποιοι πιστευουν οτι:
Η εκδίκηση είναι πάντα η αδύναμη ευχαρίστηση των ρηχών και στενών μυαλών.
Γιουβενάλης, 1ος – 2ος αιώνας μ.Χ., Ρωμαίος σατιρικός συγγραφέας
Το να ζεις καλά είναι η καλύτερη εκδίκηση.
George Herbert, 1593-1633, Ουαλός ποιητής
Όταν θέλεις να εκδικηθείς κάποιον, το μόνο που καταφέρνεις είναι να του επιτρέπεις να συνεχίσει να σε πληγώνει.
Thomas Fuller, 1608-1661, Άγγλος στοχαστής
Όταν παίρνεις εκδίκηση, γίνεσαι ίσος με τον εχθρό σου. Όταν την ξεπερνάς, γίνεσαι ανώτερος.
Φραγκίσκος Βάκων, 1561-1626, Άγγλος φιλόσοφος

Καποιοι αλλοι ομως πιστευουν οτι:
Η εκδίκηση είναι ένα φαγητό που τρώγεται κρύο.
Μιγκέλ Θερβάντες, 1547-1616, Ισπανός συγγραφέας

Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος, χείρα αντί χειρός, πόδα αντί ποδός.
Την κεφαλή του επί πίνακι.
Η εκδίκηση είναι γλυκιά.

Ναι ή όχι,λοιπον στην εκδικηση???

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Πρώιμη Θεογονία(Ρώμη)


Το ρωμαϊκό διανοητικό πρότυπο ανέπτυξε έναν πολύ διαφορετικό τρόπο καθορισμού και σκέψης περί της έννοιας της θεότητας από αυτόν που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα.

Για παράδειγμα, αν ρωτούσε κανείς έναν Έλληνα για τη Δήμητρα, πιθανώς να απαντούσε με τον πολύ γνωστό μύθο της θλίψης της για την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα.

Ένας αρχαίος Ρωμαίος, αντίθετα, θα ανέφερε ότι η Κέρες-Δήμητρα είχε έναν επίσημο ιερέα που ονομαζόταν φλάμις (flamen), δηλαδή στεφανηφόρος, που ήταν νέος ανάμεσα στους ιερείς του Δία Jupiter αλλά αρχαιότερος ανάμεσα στους ιερείς της Φλόρας και της Πομόνας. Πιθανώς, επίσης, να συμπλήρωνε ότι η θεά αποτελεί τριάδα μαζί με άλλους δύο αγροτικούς θεούς, τον Θεοί|Λίβυρο (Liber) και την Λίβυρα. Κατόπιν θα συνέχιζε να αναφέρει όλους τους ελάσσονες θεούς με τις ιδιότητές τους: Sarritor (ωρίμανση), Messor (συγκομιδή), Convector (μεταφορά), Conditor (αποθήκευση), Insitor (σπορά) και πολλούς άλλους.

Έτσι διαμορφώθηκε η Ρωμαική "μυθολογία", τουλάχιστον όσον αφορά στους θεούς, όχι από αφηγήσεις της θεϊκής επιφάνειας αλλά με διασυνδέσεις και περίπλοκες εσωτερικές σχέσεις ανάμεσα στους θεούς και τους θεούς ή τους θεούς και τους ανθρώπους.

Η αρχική θρησκεία της πρώιμης περιόδου τροποποιήθηκε με την πρόσθεση πολλών και αντικρουόμενων πίστεων στους ύστερους χρόνους.

Παρ ότι φαίνεται ίσως παράδοξο, η Ρώμη ως δημοκρατία και η Ρώμη των αυτοκρατορικών χρόνων υπήρξε ίσως το πλέον ανεξίθρησκο κράτος εκείνων αλλά και πολλών μεταγενέστερων αιώνων. Ο κύριος όγκος του μυθολογικού υλικού που υιοθέτησαν οι Ρωμαίοι ανήκει κυρίως στην Ολυμπιακή Θρησκεία. Όλα όσα διασώθηκαν για την αρχαία θρησκεία δεν τα μαθαίνουμε από σύγχρονές τους μαρτυρίες, αλλά από την προσπάθεια μεταγενέστερων να διασώσουν τις αρχαίες παραδόσεις από την λήθη στην οποία εγκαταλείπονταν, όπως ο Βάρρων, (Varro), λόγιος του 1ου μ.Χ. αιώνα.

Άλλοι κλασσικοί συγγραφείς όπως ο ποιητής Οβίδιος στο Fasti (Εορταστικό ημερολόγιο), επηρεάστηκαν πολύ από τον Ελληνιστικό πολιτισμό και στα έργα τους χρησιμοποιούσαν συχνά ελληνικούς μύθους προκειμένου να γεμίσουν τα κενά της ρωμαϊκής παράδοσης.

http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%A1%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Σίβυλλα


Με το όνομα αυτό στην Αρχαιότητα εννοούσαν ορισμένες γυναίκες με μεγάλη προφητική δύναμη. Προέβλεπαν γεγονότα που επρόκειτο να συμβούν και ιδιαίτερα τα δυσάρεστα και φοβερά.

Όταν έδιναν τις προφητείες τους ήταν σε κατάσταση έκστασης και οι απλοί άνθρωποι πίστευαν ότι οι λόγοι τους αποτελούσαν τη φωνή θεών.

Αξιοσημείωτο είναι ότι οι μάντισσες αυτές έδιναν τις προφητείες τους χωρίς να ερωτηθούν και χωρίς να έχουν σχέση με κανένα μαντείο.

Οπωσδήποτε, μπορούν να θεωρηθούν ως κάτι ανάλογο με τους προφήτες του Ισραήλ.

Ορισμένες παραδόσεις από τις χώρες της Ανατολής έφθασαν στην Ελλάδα από τη Μικρά Ασία σε μια εποχή που επικρατούσαν οι μυστικές τάσεις και δεν είχε γεννηθεί ο φιλοσοφικός στοχασμός.

Πολλά αποφθέγματα σε τύπο χρησμού ή προφητείας τα απέδιδαν στη Σίβυλλα ή σε μια από τις Σίβυλλες και έτσι δημιουργήθηκε βαθμιαία μια παράδοση. Πολλές φορές τους απέδιδαν προφητείες επινοημένες εκ των υστέρων από μεγάλα γεγονότα και επειδή αυτό ήταν πολύ εντυπωσιακό, έκανε τον πολύ κόσμο να δίνει προσοχή στις προφητείες της Σίβυλλας.
Σίβυλλα

Την πίστη του λαού, όπως ήταν φυσικό, την εκμεταλλεύτηκαν κατά καιρούς και διάφορες πολιτικές και θρησκευτικές προπαγάνδες. Έτσι δημιουργήθηκε μια πλούσια παράδοση από σιβυλλικούς χρησμούς, που η επίδρασή τους ήταν αισθητή ως το μεσαίωνα.

Τα αρχαιότερα ελληνικά κείμενα κάνουν λόγο για μια Σίβυλλα. Έτσι αναφέρουν για τη Σίβυλλα ως μια συγκεκριμένη μορφή πρώτος ο Ηράκλειτος και ύστερα ο Ευριπίδης, ο Αριστοτέλης και ο Πλάτων. Ο πρώτος που αναφέρει πολλαπλές Σίβυλλες είναι ο Αριστοτέλης. Οι ύστερα από αυτόν πηγές αναγνωρίζουν τρείς, τέσσερεις ή και δέκα Σίβυλλες.

Συγκεκριμένα, ο Ηράκλειτος, στο 92ο απόσπασμά του, αναφέρει ότι η Σίβυλλα προμαντεύει, με τη δύναμη των θεών, γεγονότα χιλίων ετών.
Σίβυλλα

Μια Σίβυλλα δεν ήταν στην υπηρεσία κανενός μαντείου και δεν έκανε την προφητική της δύναμη επάγγελμα. Έτσι μπορούσε να πηγαίνει από τον ένα τόπο στον άλλο, όπου λατρευόταν ως μια θεία μορφή και αυτό ήταν ένας σοβαρός λόγος για να προκύψουν μαρτυρίες για πολλές Σίβυλλες. Ο κάθε τόπος από όπου είχε διέλθει, είχε δράσει και είχε λατρευθεί η μια Σίβυλλα, δημιουργούσε μια εντόπια σιβυλλική παράδοση, που δεν μπορούσε να ταυτισθεί με την ανάλογη παράδοση ενός άλλου τόπου. Έτσι ο κάθε τόπος που είχε μια σιβυλλική παράδοση πίστευε τη εγχώρια Σίβυλλα.

Η Σίβυλλα, όπως πίστευαν οι αρχαίοι, είχε το προφητικό χάρισμα αμέσως με τη γέννησή της. Ήταν μια μορφή ανάμεσα στο θεό και στον άνθρωπο, δεν ήταν βέβαια αθάνατη, αλλά η διάρκεια της ζωής της υπερέβαινε κατά πολύ τα ανθρώπινα μέτρα. Όπως ο χρησμοδότης θεός Απόλλων κρατούσε τη λύρα, έτσι και η Σίβυλλα κρατούσε τη σαμβύκη, ένα είδος τριγωνικής λύρας. Η επαφή της με το θεό προϋποθέτει την παρθενικότητά της.

http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%A3%CE%AF%CE%B2%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1#.CE.95.CF.84.CF.85.CE.BC.CE.BF.CE.BB.CE.BF.CE.B3.CE.AF.CE.B1

Μη τον ρωτάς τον ουρανό

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Είπαν...


Όταν πρόκειται να αποφασίσεις για κάτι μην βιάζεσαι. Σκέψου ήρεμα και με λογική, όταν όμως αποφασίσεις τότε γρήγορα προχώρα στην εκτέλεση της αποφάσεώς σου .
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ
Όλες οι ανθρώπινες πράξεις έχουν ως αίτιο ένα από τα εξής επτά: τύχη, φύση, παρόρμηση, συνήθεια, λογική, πάθος, πόθο.
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ
Να αγαπάς τους ανθρώπους έτσι όπως είναι είναι αδύνατον. Κι όμως πρέπει. Και για αυτό κοίτα να τους φέρεσαι με καλωσύνη, ανόρεχτα, σφίγγοντας την ψυχή σου από τη δυσοσμία και κλείνοντας τα μάτια σου.
Ντοστογιέφσκι
Είπατε ποτέ σας Ναι σε καμμιά χαρά;
Τότε πείτε Ναι και σε όλους τους πόνους.
Είναι το ίδιο!
Νίτσε
Δεν αγαπά πραγματικά όποιος δεν αγαπά για πάντα.
Ευριπίδης
Η αγάπη δεν είναι να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο, αλλά να βλέπουμε μαζί προς την ίδια κατεύθυνση.
Α. Ντε Σεντ Εξιπερ

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

Είπαν..........


Αφρικανική Παροιμία

Η αγάπη παρηγορεί όπως το φως του ήλιου μέσα στην βροχή

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Το άγγιγμα του χεριού σου καθώς περνάς

Τόσο ανάλαφρο , τόσο γρήγορο, που κανένας άλλος δεν υποψιάζεται πόσο στοργικά με γαληνεύει , αυτό το άγγιγμα με στηρίζει για να αντέξω και την πιο σκληρή ημέρα

Μάριον Γκαρέτυ

Φιλώ τα χέρια σου και γονατίζω μπροστά σου…..

για να βεβαιώσω πως όλος μου ο νους,

όλο το εύρος του πνεύματος μου, όλη μου η καρδιά

υπάρχουν μόνο για να αγαπώ. Σε λατρεύω…

είσαι τόσο ωραίος , τόσο τέλειος,

πλασμένος , για να σε φροντίζω , να σε λατρεύω και

να σε αγαπώ μέχρι το θάνατο και την τρέλα.

Πριγκίπισσα Κάρολιν Ζαν Ελιζαμπεθ Φον Ζευνβιτγκενσταιν(1847)

Είσαι πάντα καινούργια. Το τελευταίο από

τα φιλιά σου είναι πάντα το γλυκύτερο.

Το τελευταίο σου χαμόγελο το πιο φωτεινό.

Η τελευταία σου κίνηση η πιο χαριτωμένη.

Τζων Κητς

Πριν από εσένα , μου φαίνεται ότι έχω

Μόνο ασπρόμαυρες αναμνήσεις .’όμως ,

Όταν ηρθες, έφερες μαζί σου γέλια,

Κόκκινα μπαλόνια, αστείες εκπλήξεις,

Φρεσκάδα και χαρά στην ζωή μου.

Τζουντιθ Γκραντ

Σε αγαπώ με την αναπνοή, τα χαμόγελα,

τα δάκρυα όλης μου της ζωής!

Ελίζαμπεθ Μπάρρετ Μπραουνινγκ

Όλα όσα αγαπώ, χάνουν την μισή τους χάρη,

Εάν εσύ δεν είσαι μαζί μου, για να τα μοιραστώ.


Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

O έρωτας-πάθος


Aυτή είναι η ερωτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται κανείς συνήθως στην αρχή του έρωτά του. Yπάρχουν ωστόσο σχέσεις που δεν περνούν από το στάδιο του πάθους, χωρίς αυτό να σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι είναι λιγότερο δυνατές και σημαντικές. Eίναι τότε που ολόκληρος ο εαυτός μας, ψυχή τε και σώματι, υποκύπτει στην επιθυμία για τον άλλον. H ένταση είναι διαρκής και βιώνεται σωματικά, συναισθηματικά και εγκεφαλικά. H καρδιά χτυπάει δυνατά, όλο το σώμα βρίσκεται σε κατάσταση υπερδιέγερσης και έντονης ερωτικής επιθυμίας, τα συναισθήματα εναλλάσσονται από ευδαιμονία σε φόβο, η έλλειψη του άλλου είναι επώδυνη ήδη από τους πρώτους, έστω και ολιγόχρονους, χωρισμούς. Tο μυαλό μοιάζει να είναι «καρφωμένο» και, ακόμη κι όταν είμαστε αναγκασμένοι να το χρησιμοποιήσουμε για κάτι άλλο, γυρνάει αυτόματα στο «αντικείμενο» του έρωτά μας και σε όλες τις λεπτομέρειες των στιγμών που ζούμε μαζί του. Πράγματι, στον έρωτα-πάθος, ο άλλος είναι περισσότερο αντικείμενο που μας δίνει την ευκαιρία να ζήσουμε αυτή την τόσο έντονη και συναρπαστική κατάσταση, που δίνει «τροφή» στις φαντασιώσεις μας και αναπληρώνει τις συναισθηματικές μας ελλείψεις, παρά ένας άλλος άνθρωπος που βλέπουμε σε όλη την ευρύτητα της προσωπικότητάς του. Tο πόσο διαρκεί αυτή η κατάσταση του πάθους εξαρτάται από το πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη μας για τη διατήρηση αυτής της φαντασίωσης (πάντως, συνήθως κρατάει από μερικούς μήνες έως ένα-δύο χρόνια). Zώντας έναν έρωτα-πάθος, ανακαλύπτουμε πλευρές του εαυτού μας που δεν είχαμε φανταστεί ότι τις έχουμε, συναισθήματα των οποίων την ένταση αγνοούσαμε, και όλα αυτά είναι πολύ ωφέλιμα και εποικοδομητικά για μας και για τη σχέση, αλλά υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Tο πάθος, επειδή είναι ένα συναίσθημα εγωκεντρικό, δεν μπορεί να είναι η μόνη βάση πάνω στην οποία θα στηριχτεί μία πραγματική σχέση. Aυτή είναι δυνατή μόνο αν μπορούμε, πέρα από το πάθος, να δούμε και να δεχτούμε όσο γίνεται τον άλλον όπως πραγματικά είναι, αλλά και τον εαυτό μας μέσα και έξω από τη σχέση αυτή. Mόνο έτσι μπορούμε να περάσουμε από ένα «άλογο» πάθος σε μία αγάπη πιο ήρεμη και πιο εποικοδομητική. Aν δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό το βήμα προς μια πιο «πραγματική» σχέση, είναι πολύ εύκολο το πάθος να αλλάξει «κατεύθυνση» και να μετατραπεί σε μίσος για τον άλλον, που ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι δεν είναι όπως τον είχαμε φαντασιωθεί. Ή, πάλι, να οδηγήσει σε εξάρτηση («Xωρίς αυτόν δεν είμαι τίποτα»), επειδή έχουμε μετατρέψει τον άλλο σε αντικείμενο λατρείας που επισκιάζει οτιδήποτε άλλο μπορεί να υπάρχει στη ζωή μας.
http://www.in.gr/Reviews/placeholder.asp?lngReviewID=66819&lngChapterID=-1&lngItemID=66827

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Στίχοι Νίκου Εγγονόπουλου



Θα την τσακίσω εγώ
τη νοσταλγία σου
θα μαχαιρώσω
τη μυστική σου χαρά
με τ ’άσπρα μου
πουλιά που ζούν
και φτερουγίζουν μέσα
στα μάτια σου*



http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%95%CE%B3%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82(φωτο)

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ - Απόσπασμα


Λέγει της ο Pωτόκριτος· "Ήκουσες τα μαντάτα,
που ο Kύρης σου μ' εξόρισε σ' τση ξενιτιάς τη στράτα;

Kαι πώς να σ' αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω
και πώς να ζήσω δίχως σου στο χωρισμόν εκείνο;
Eσίμωσε το τέλος μου, μάθεις το θες, Kερά μου,
στα ξένα πως μ' εθάψασι, κ' εκεί'ν' τα κόκκαλά μου.
Kατέχω το κι ο Kύρης σου γλήγορα σε παντρεύγει,
Pηγόπουλο, Aφεντόπουλο, σαν είσαι συ, γυρεύγει.
Kι ουδέ μπορείς ν' αντισταθείς, σα θέλουν οι Γονείς σου
νικούν την-ε τη γνώμη σου, κι αλλάσσει η όρεξή σου.

"Mιά χάρη, Aφέντρα, σου ζητώ, κ' εκείνη θέλω μόνο,
και μετά κείνη ολόχαρος τη ζήση μου τελειώνω.
Tην ώρα που αρραβωνιαστείς, να βαραναστενάξεις,
κι όντε σα νύφη στολιστείς, σαν παντρεμένη αλλάξεις,
ν' αναδακρυώσεις και να πεις· "Pωτόκριτε καημένε,
τά σου'ταξα λησμόνησα, τό'θελες πλιό δεν έναι."
Kι όντε σ' Aγάπη αλλού γαμπρού θες δώσεις την εξά σου,
και νοικοκύρης να γενεί στα κάλλη τσ' ομορφιάς σου,
όντε με σπλάχνος σε φιλεί και σε περιλαμπάνει,
θυμήσου ενός οπού για σε εβάλθη ν' αποθάνει.
Θυμήσου πως μ' επλήγωσες, κ' έχω Θανάτου πόνον,
κι ουδέ ν' απλώσω μου'δωκες σκιάς το δακτύλι μόνον.
Kαι κάθε μήνα μιά φορά μέσα στην κάμερά σου,
λόγιασε τά'παθα για σε, να με πονεί η καρδιά σου.
Kαι πιάνε και τη σγουραφιάν, που'βρες στ' αρμάρι μέσα,
και τα τραγούδια, που'λεγα, κι οπού πολλά σου αρέσα',
και διάβαζέ τα, θώρειε τα, κι αναθυμού κ' εμένα,
που μ' εξορίσανε ο-για σε πολλά μακρά στα ξένα.

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

H έλξη για το πρόσωπο που ανήκει αλλού


Σε άλλες περιπτώσεις, αυτό που υπερισχύει μπορεί να είναι ένας υποσυνείδητος ανταγωνισμός με το «αντίπαλο» πρόσωπο, το επίσημο ταίρι του αγαπημένου μας. Τότε ίσως υποσυνείδητα να αναζητάμε επιβεβαίωση της αξίας μας μέσα από το θρίαμβό μας στην αναμέτρηση με τον αντίπαλο. Πίσω από αυτή την ανάγκη ίσως να υπάρχει η αίσθηση ότι κάποτε δεν αγαπήθηκε όσο και όπως χρειαζόταν, και από τότε αναζητά συνεχώς την επιβεβαίωση με αυτό τον τρόπο. Aνατρέχοντας στη νηπιακή ηλικία, παρατηρούμε ότι όλα τα παιδιά βιώνουν κάποτε κάτι που μοιάζει με ερωτική απογοήτευση, όταν διαπιστώνουν ότι δεν είναι το απόλυτο κέντρο προσοχής των «αιώνια» διαθέσιμων γονιών τους. Tην απογοήτευση αυτή την ξεπερνούν όταν αισθάνονται ότι, παρ’ όλα αυτά, οι γονείς τους τα αγαπάνε, έστω και όχι με τον απόλυτο τρόπο που είχαν φανταστεί. Tα αγαπάνε με μια αγάπη που περιλαμβάνει και άλλους ανθρώπους, όπως η μεταξύ τους αγάπη, αλλά και προς τα άλλα τους παιδιά. Όταν για κάποιο λόγο δεν έχει συντελεστεί αυτή η συμφιλίωση με την πραγματικότητα της μη αποκλειστικότητας, τότε είναι πιθανόν οι σχέσεις της ενήλικης ζωής να βασίζονται στην ανασφάλεια (όσον αφορά το άλλο φύλο) και στον ανταγωνισμό (όσον αφορά τους ανθρώπους του ίδιου φύλου).

http://www.vita.gr/html/ent/226/ent.2226.asp

ΤΑ ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΜΟΥ ΣΤΑ <ΤΡΙΤΑ> ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΘΕΣΗ..ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗ <ΠΡΩΤΗ> ΘΕΣΗ

Tο προφίλ του τρίτου προσώπου


Δεν υπάρχει ένας και μόνος τύπος ανθρώπου που τείνει να εμπλέκεται σε τέτοιες καταστάσεις. Διαφορετικοί άνθρωποι μπορεί να βρίσκονται σε αυτή τη θέση για διαφορετικούς λόγους. «Έτυχε», μπορεί να πει κάποια, «ο άντρας που αγαπώ να είναι παντρεμένος με μία άλλη γυναίκα». Oύτε όμως και το τυχαίο είναι μία ερμηνεία που ικανοποιεί. Xιλιάδες άλλοι, τη στιγμή που θα συνειδητοποιούσαν την οικογενειακή κατάσταση του ατόμου που τους ενδιαφέρει, θα επέλεγαν να φύγουν, παρά την όποια γοητεία του αντικειμένου της επιθυμίας τους. Συνήθως, το γεγονός ότι το αγαπημένο πρόσωπο είναι παντρεμένο δεν είναι απλώς μία λεπτομέρεια, που μονάχα αυτή στέκει εμπόδιο σε μία κατά τα άλλα υπέροχη ιστορία. Eίναι από την αρχή μέρος της ιστορίας και ίσως -υποσυνείδητα- μέρος της έλξης που νιώθουν. Bέβαια, αρχικά, για όποιους ζουν μια τέτοια σχέση η ερμηνεία αυτή φαίνεται απολύτως εξωφρενική. Oι ίδιοι βιώνουν τον εαυτό τους ως θύμα των περιστάσεων και αισθάνονται ότι υπήρξαν απλώς εξαιρετικά ατυχείς. Ωστόσο, η ερωτική μας ιστορία δεν προκύπτει ποτέ στο κενό. Kαθρεφτίζει στοιχεία από την ιστορία των γονιών μας, τη σχέση μας μαζί τους και τις μνήμες μας, όπως αυτές διαμορφώθηκαν, σύμφωνα με το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο μας. Διαμορφώνουμε προτιμήσεις και ερωτικά πρότυπα μέσα από την ταύτισή μας με το γονέα του ίδιου φύλου και μέσα από τη γοητεία που μας ασκεί ο γονέας του αντίθετου φύλου. Όταν λοιπόν κάποιος άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του σε ερωτικές σχέσεις με μη διαθέσιμα άτομα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αναπαράγει κάτι που του είναι οικείο, ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ζει κάτι τέτοιο. Kάτι από την ατμόσφαιρα της τωρινής του σχέσης ίσως να θυμίζει μία πτυχή της παιδικής του ηλικίας.
http://www.vita.gr/html/ent/226/ent.2226.asp

Μερικές φορές πρέπει να βρίσκεις το κουράγιο και να <διώχνεις>από κοντά σου αυτό που αγάπησες....είναι ένας ζωντανός θάνατος..μπορεί και χειρότερος γιατί αυτοί που <έφυγαν>δεν το διάλεξαν,ενώ εδώ ο ήλιος θα λάμπει και αυτός θα το βλέπει με άλλα μάτια....είναι καλύτερο όμως από το να βλέπεις τον άνθρωπο που αγάπησες να σκορπίζεται να χάνεται...τι κι αν σε πρόδωσε τι κι αν σου γκρέμιζε τα όνειρα τι κι αν σε άφησε στα μισά της διαδρομής να τα βγάλεις πέρα μόνη σου....η αγάπη συνεχίζεται..θα κρυώνει ?θα τον αγαπούν? θα τον προσέχουν? ...και τις γιορτές?στις επετείους ποιο σφουγγάρι μπορεί να σβήσει και τι να σβήσει ?η αγάπη θα κρυφτεί στη καρδιά...τα χείλη πρέπει να φωνάξουν φύγε....μη μιλάς δεν θέλω να σε ακούω ..με πληγώνεις....δεν θέλω να σε βλέπω γιατί δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω..δεν σε αγαπώ .....θα σε ξεχάσω.... σε ξεχνάω....σε ξέχασα....πρέπει να το πιστέψεις...κι ας είναι αυτό το πρώτο και το μεγαλύτερο ψέμα που σου είπα ποτέ......

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

Ανδρομέδα


Η Ανδρομέδα, σύμφωνα με ένα μύθο, ήταν κόρη του βασιλέα της Αιθιοπίας Κηφέα και της Νηρηίδας Κασσιόπης.

Ο θεός της θάλασσας, Ποσειδών, για να τιμωρήσει την Κασσιόπη, που είχε περηφανευτεί ότι ήταν η πιο όμορφη από τις Νηρηίδες έστειλε πλημμύρες στη χώρα του Κηφέα και σαν να μην έφταναν οι φοβερές καταστροφές έστειλε και ένα φοβερό θαλασσινό τέρας που έγινε ο φόβος και ο τρόμος του τόπου.

Ο Κηφέας έστειλε να ρωτήσει το μαντείο του Άμμωνα, που του απάντησε ότι η χώρα του θα σωζόταν από τις καταστροφές και από το τέρας, αν η Ανδρομέδα δεχόταν να φαγωθεί από αυτό. Έτσι, έδεσαν την όμορφη βασιλοπούλα σ' ένα βράχο στην παραλία και την άφησαν εκεί, για να την καταβροχθίσει το τέρας.

Ο Περσέας, επιστρέφοντας από την περιπέτειά του στο νησί της γοργόνας Μέδουσας, που κατόρθωσε να την αποκεφαλίσει, έτυχε να περάσει από το μέρος που ήταν δεμένη η Ανδρομέδα.

Γοητευμένος από την ομορφιά της και συγκινημένος από τη θλιβερή ιστορία της σκότωσε το φοβερό τέρας και την ελευθέρωσε.

Αλλά, όταν την ζήτησε από τον πατέρα της για γυναίκα του, αυτός αρνήθηκε κατηγορηματικά να δώσει την κόρη του σ' έναν άγνωστο ξένο επειδή την είχε υποσχεθεί στον αδελφό του Φινέα.

Επειδή όμως η Ανδρομέδα προτίμησε να ακολουθήσει το σωτήρα της, έγινε μεγάλη φιλονικία και ο Περσέας με το κεφάλι της Μέδουσας απολίθωσε τον αντίζηλό του. Από τον Περσέα η Ανδρομέδα απόκτησε έξι γιους, που απ' αυτούς ο πρώτος, ο Πέρσης, υπήρξε ο προπάτορας των Περσών.

Κατά τη μυθολογία, τόσο η Ανδρομέδα όσο και ο Περσέας, η Κασσιόπη και το τέρας έγιναν από την Αθηνά αστέρια στο βόρειο μέρος του ουρανού. Ο μύθος της Ανδρομέδας έγινε πηγή έμπνευσης όχι μόνο για τους ζωγράφους και τους γλύπτες από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι σήμερα, αλλά και για τους τραγικούς ποιητές. Ο Σοφοκλής, καθώς και άλλοι ποιητές, έγραψαν τραγωδίες με θέμα την Ανδρομέδα, που δυστυχώς, δε διασώθηκαν.


http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%B4%CE%B1
http://www.esnips.com/doc/0a1da83e-9689-455e-b933-4fbeb231632f/%CE%95%CE%A4%CE%95%CE%A1%CE%9D%CE%91%CE%9B-%CE%A3%CE%A0%CE%A1%CE%99%CE%9D%CE%9A%CE%A4%CE%99%CE%9C%CE%951/?widget=large(φωτο)

Επέστρεφε (Κ.Π Καβάφης)


« Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με-
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη ,
κ’επιθυμία παλιά ξαναπερνά στο αίμα
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’αισθάνονται τα χέρια σαν ν’αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με τη νύχτα,
Όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…»

Ευρυδίκη και Ορφέας






Ο Ορφέας ήταν γιός του Οίαγρου, βασιλιά της Θράκης, άλλοι όμως τον αποκαλούσαν και γιό του ίδιου του Απόλλωνα.
Ο Ορφέας ήταν από τους πιο φημισμένους, αν όχι ο πιο φημισμένος, κι η λατρεία του για τη μουσική ήταν τεράστια.
Όταν έπιανε τη λύρα του κι έπαιζε τους σκοπούς του, μάγευε τους πάντες κι εξαιτίας αυτής του της δεξιοτεχνίας τον θεωρούσαν γιό του Απόλλωνα.
Οι μουσικές του ικανότητες ήταν τόσο μεγάλες που λέγεται πως όταν συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία, την στιγμή που η Αργώ περνούσε από το νησί των Σειρήνων εκείνος έπαιζε με τη λύρα του ώστε κανείς σύντροφος του να μην ακούσει το τραγούδι των Σειρήνων και πάει κοντά τους για να βρεί σίγουρο θάνατο.
Ο Ορφέας στην προσωπική του ζωή ήταν πολύ άτυχος κι η ζωή του στιγματίστηκε από τον θάνατο της μοναδικής αγαπημένης του.

Ερωτεύτηκε παράφορα την όμορφη Ευρυδίκη και σύντομα την παντρεύτηκε.
Οι δυο τους περνούσαν τον καιρό τους αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι ενώ συνήθιζαν να κάνουν περιπάτους στην φύση.
Μια μέρα που ο Ορφέας έπαιζε με τη λύρα του κι η Ευρυδίκη χόρευε ανέμελη, ένα φίδι την δάγκωσε στο πόδι και σύντομα η κοπέλα πέθανε.
Αυτό οδήγησε τον άτυχο μουσικό στην απέραντη θλίψη και την απόλυτη δυστυχία αφού δε μπορούσε να φανταστεί την ζωή του χωρίς την πολυαγαπημένη του σύζυγο.
Για αυτό το λόγο αποφάσισε να κατέβει στον Κάτω Κόσμο, για να ζητήσει από τον Πλούτωνα να της δώσει πίσω την ζωή της.
Κι άλλοι ήρωες της αρχαιότητες (Θησέας, Πειρίθους, Ηρακλής) τόλμησαν να πάνε ζωντανοί στο βασίλειο των νεκρών, όμως ο λόγος που οδήγησε τον Ορφέα σε αυτό ήταν η αγάπη του και μόνο.

Όταν έφτασε στην Στύγα, τη λίμνη του Άδη, ζήτησε από τον Χάροντα να τον περάσει απέναντι με την βάρκα του.
Όταν εκείνος αρνήθηκε, ο Ορφέας έπαιξε τόσο μελωδικά κι όμορφα με τη λύρα του, που ο θεός του θανάτου μαγεμένος τον πέρασε απέναντι.
Με τον ίδιο τρόπο κατάφερε να ηρεμήσει τον τρομερό Κέρβερο, το τεράστιο κι άγριο σκυλί που δεν άφηνε κανένα ζωντανό να μπεί από τις πύλες και καμία ψυχή να βγεί.
Όταν ο Ορφέας παρουσιάστηκε μπροστά στον Πλούτωνα και την Περσεφόνη ζήτησε από τον θεό να δώσει πάλι στην γυναίκα του την ζωή και να την αφήσει να πάει μαζί του στον κόσμο των ζωντανών.
Ο Πλούτωνας αρχικά αρνήθηκε, όταν όμως άκουσε κι εκείνος τη μουσική του λυράρη συγκινήθηκε και δέχτηκε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του υπό έναν όρο.
Του ζήτησε για όση ώρα διαρκούσε η ανάβαση τους να προχωράει μπροστά από την Ευρυδίκη και να μην γυρίσει να την κοιτάξει παρά μόνο όταν αντικρύσουν το φώς του ηλίου.
Στην ανάβαση τους πρός τον πάνω κόσμο τους οδηγούσε ο Ερμής ο οποίος προπορευόταν.
Όση ώρα ανέβαιναν προς τον κόσμο των ζωντανών ο Ορφέας πραγματικά δεν γύριζε το κεφάλι του για να κοιτάξει αν η αγαπημένη του τους ακολουθούσε.
Σύντομα όμως άρχισε να αναρωτιέται μήπως ο Πλούτωνας τον είχε εξαπατήσει ή μήπως ο Κέρβερος δεν είχε αφήσει την Ευρυδίκη να βγεί από τις πύλες του Άδη.
Την αγωνία του επιτάχυνε κι η έλλειψη του παραμικρού ήχου από την αγαπημένη του καθώς δεν άκουγε τίποτα.
Σύντομα είδαν το άνοιγμα πρός το πάνω κόσμο, το οποίο φώτιζε ο ήλιος.
Λίγα βήματα ακόμα απέμεναν όμως ο Ορφέας δε μπορούσε να τιθασεύσει την αγωνία του.
Και λίγο πρίν βγούν στο φώς του ηλίου γύρισε για να δεί την Ευρυδίκη….
Η Ευρυδίκη όντως τους ακολουθούσε όμως χάθηκε επιστρέφοντας στον κάτω κόσμο.
Ο Ορφέας μάταια προσπάθησε να πείσει τον Πλούτωνα να του δώσει άλλη μια ευκαιρία.
Συντετριμμένος και θεωρώντας τον εαυτό του υπαίτιο για τον χαμό της συζύγου του, γύρισε στον πάνω κόσμο περιπλανώμενος σε πολλά μέρη.
Δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ και δεν ξεπέρασε τον θάνατο της γυναίκας του.
Απομονώθηκε από τους ανθρώπους κι ήταν διαρκώς θλιμμένος.
Η μόνη του παρηγοριά ήταν η λύρα του που πάντοτε έβγαζε μαγευτικούς αλλά συνάμα μελαγχολικούς πλέον ήχους.

Ο άτυχος Ορφέας βρήκε τραγικό θάνατο στην Θράκη από τις μεθυσμένες Μαινάδες όταν αρνήθηκε να παρευρεθεί στο γλέντι τους και να παίξει μουσική για εκείνες.
Αν και πέθανε τόσο άδοξα, η ψυχή του λυτρώθηκε καθώς μπορούσε επιτέλους να βρίσκεται δίπλα στην γυναίκα που αγάπησε και να είναι για πάντα μαζί της.

(πηγή : esoterica.gr)

http://trekos.wordpress.com/2007/08/22/orpheus-euridiki/

Ποιοι γιορτάζουν ....


Σήμερα
Κυρ 07 Ιουν 09
Ζηναΐς, Ζηναΐδα, Παναγής, Πανάγος, Σεβαστιανή, Σεβαστίνα, Σεβαστιάνα, Σεβαστή, Σέβη, Σεβούλα, Σεβαστούλα, της Πεντηκοστής

Ο Άγιος Παναγής Μπασιάς, γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1801 και ήταν γιóς επιφανών γονέων του Μιχαήλ Τυπάλδου - Μπασιά και της Ρεγγίνας Δελαπόρτα. Λόγω της καλής οικονομικής του κατάστασης, έλαβε τεράστια θεολογική και φιλοσοφική κατάρτιση και μόρφωση. Oμιλούσε δε ιταλικά, γαλλικά και λατινικά. Σε πολύ μικρή ηλικία χειροτονήθηκε αναγνώστης και εν συνεχεία υπηρέτησε ως γραμματοδιδάσκαλος σε κάποιο δημοτικό σχολείο. Tο 1836 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και έλαβε το όνομα Παΐσιος από τον τότε Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Παρθένιο. Δεν ανέλαβε ποτέ εφημεριακή θέση, αλλά λειτουργούσε στο εξωκλήσι του Αγίου Σπυρίδωνα στο Πλατύ Γιαλό, όπου συνέρεε πλήθος πιστών για να λειτουργηθεί, να ακούσει τα θερμά και υψηλά θεολογικού επιπέδου κηρύγματά του και να κοινωνήσει από τα άγια χέρια του. Επιδόθηκε σε όλη του τη ζωή σε έργα φιλανθρωπίας και διακονίας των πασχόντων και αδυνάτων. Tο 1846 αρρώστησε από κάποια νευρική ασθένεια (άλλοι λένε ότι επρόκειτο για «κατά Χριστόν σάλο») και μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1867 τον περιποιούνταν ο εξάδελφός του Ιωάννης Κερουλάνος, ο οποίος τον ευλαβούνταν πολύ. Αν και για μία πενταετία ήταν κατάκοιτος (1882-1887) εν τούτοις πλήθος χριστιανών πήγαινε να τον συμβουλευθεί, να εξομολογηθεί και να πάρει την συμβουλή και την ευχή του. Εκοιμήθη ειρηνικά, στις 7 Ιουνίου 1888 και αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 4 Φεβρουαρίου 1986. Μαρτυρούνται πολλά θαύματά του πριν και μετά την οσιακή κοίμησή του.
http://www.saint.gr/719/saint.aspx
http://www.eortologio.gr/

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Ποιοι γιορτάζουν ...........


Σήμερα
Σαβ 06 Ιουν 09
Ιλαρίων, Ιλαρίωνας, Ιλαρία, Ιλαριάδα, Λαριάδα

http://www.eortologio.gr/

Γεννήθηκε το 333μ.Χ., στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου. Η κωμόπολη στην οποία ανατράφηκε ονομαζόταν Θαβαθά, πέντε μίλια μακριά από τη Γάζα.

Οι γονείς του ήταν πλούσιοι ειδωλολάτρες. Στην επιθυμία τους να σπουδάσουν όσο γίνεται καλύτερα το γιό τους, έστειλαν αυτόν στην Αλεξάνδρεια. Εκεί ο Ιλαρίων γνώρισε την χριστιανική πίστη, την αγάπησε και βαπτίσθηκε χριστιανός. Έγινε μιμητής του Αγίου Αντωνίου και έμεινε αρκετό καιρό κοντά του.

Όταν πέθαναν οι γονείς του, γύρισε στην πατρίδα του, διαμοίρασε στους φτωχούς όλη του την κληρονομιά και πήγε στην έρημο. Εκεί κάποτε συνάντησε ληστές, με τους οποίους είχε τον εξής διδακτικό διάλογο:

- «Εάν σε συναντούσαν κλέφτες τι θα έκανες;», τον ρώτησαν.

- «Τι έχει να φοβηθεί ο γυμνός;», εκείνος απάντησε.

- «Αλλά αν σε σκότωναν;»

- «Τόσο το καλύτερο. Ο σωματικός θάνατος κλείνει τη νύκτα της παρούσης ζωής και εισάγει στην ανατολή της μέλλουσας ζωής», ο Ιλαρίων απάντησε.

Οι απαντήσεις του Ιλαρίωνα είχαν σαν αποτέλεσμα τη μετάνοια των ληστών.

Ο Όσιος Ιλαρίων ο Μέγας έλαβε από το Θεό και το χάρισμα να κάνει θαύματα.

Αφού περιόδευσε σε πολλούς τόπους και χώρες, παρέδωσε στο Θεό την ψυχή του, ογδόντα χρονών.
http://www.xfe.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=371

Ευρωπαϊκές χωρες-Μαυροβούνιο




Ετυμολογία
Το όνομα Μαυροβούνιο αποδίδει το διεθνές όνομα Montenegro < "Monte Nero" (: "Μαύρο Βουνό") που δόθηκε αρχικά στο όρος Λόβτσεν, διότι ήταν άδενδρο κι άνυδρο

Κράτος της νοτιοανατολικής Ευρώπης, το οποίο εκτείνεται στα δυτικά Βαλκάνια. Είναι το ένα από τα δύο κράτη που απάρτιζαν την περίοδο 2003-2006 το ομοσπονδιακό κράτος Σερβία και Μαυροβούνιο με πρωτεύουσα το Ποντγκόριτσα, επίσημη γλώσσα τη Σερβική και την Αλβανική και νόμισμα το ευρώ

Μαυροβούνιο

* Πολιτικό σύστημα: δημοκρατία
* Πρωτεύουσα: Ποντγκόριτσα
* Συνολική έκταση: 14.026 km2
* Πληθυσμός: 0,7 εκατομμύρια
* Νόμισμα: ευρώ

http://europa.eu/abc/european_countries/others/montenegro/index_el.htm
http://el.wiktionary.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B9%CE%BF
http://el.tixik.com/c/%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7-3/%CE%9C%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B9%CE%BF-147/(0ι φώτο-Skadarské Λίμνη,Μονή Kumanica)

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

Ησίοδος


Ο Ησίοδος υπήρξε ο δεύτερος σε σπουδαιότητα αρχαίος ποιητής μετά τον Όμηρο[1].

Γεννήθηκε στην Άκρα Βοιωτίας, όπου κατέφυγε ο πατέρας του από την αιολική Κύμη της Μικράς Ασίας[2], αλλά η ημερομηνία της γέννησής του δεν είναι γνωστή. Υπολογίζεται ότι έζησε γύρω στο 700 ή 800 π.Χ. Επισκεπτόμενος συχνά το όρος Ελικώνα, όπου οι μύθοι έλεγαν ότι κατοικούσαν οι Μούσες, έλεγε ο ίδιος ότι εκείνες του έδωσαν το χάρισμα της ποίησης.

Ο τρόπος και χρόνος θανάτου του είναι συγκεχυμένος. Μία παράδοση θέλει τον τάφο του Ησίοδου στον Ορχομενό Βοιωτίας, ενώ σύμφωνα με μια άλλη, το μαντείο των Δελφών έβγαλε χρησμό ότι ο Ησίοδος θα πέθαινε στη Νεμέα, οπότε εκείνος κατέφυγε στη Λοκρίδα, όπου όμως σκοτώθηκε στον τοπικό ναό του Νεμαίου Δία και ετάφη εκεί
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97%CF%83%CE%AF%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82

5. ΑΝΑΖΗΤΟΥΣΕ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΤΟ ΘΥΜΑ ΤΟΥ


Ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου. Όταν μου είπε πως θα χωρίζαμε, λίγες ημέρες πριν παντρευτούμε, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου”, είχε πει ο 23χρονος Γιώργος Σκιαδόπουλος, ο ναυτικός που δολοφόνησε την 30χρονη Ελληνοαμερικανίδα Τζούλι Μαρί Σκάλι.
Στις 8 Ιανουαρίου 1999 ο Σκιαδόπουλος στραγγάλισε το πρώην μοντέλο, έκοψε το κεφάλι, έβαλε το σώμα σε μια βαλίτσα και το πέταξε σε λίμνη της Καβάλας. Εκοψε το κεφάλι της αρραβωνιαστικιάς του με πριόνι, επειδή δεν χωρούσε στη βαλίτσα, και το πέταξε για να μη βρεθεί ποτέ. Χαρακτηριστικό του σφοδρού έρωτα που έτρεφε για την Αμερικανίδα ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, το γεγονός ότι παράτησε την καριέρα του, για να εξασκήσει το επάγγελμα του οδηγού ταξί, ώστε να είναι συνεχώς κοντά της.
Eπί 18 μέρες ο μηχανικός του εμπορικού ναυτικού προσπαθούσε να κρύψει το φοβερό του έγκλημα. Μάλιστα, έβγαινε τότε στα τηλεοπτικά κανάλια από το κέντρο της Αθήνας και εκλιπαρούσε να τον βοηθήσουν να βρεθεί η σύντροφός του.

Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα


Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του κατακλυσμού που αναφέρεται σε παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών (όπως π.χ. στην Εβραϊκή - Χριστιανική παράδοση με τον κατακλυσμό του Νώε).

Κατά τον μύθο την εποχή που στη Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίωνας ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει όλη την γενιά των ανθρώπων που ήταν διεφθαρμένη, με εξαίρεση τον δίκαιο βασιλέα και την γυναίκα του την Πύρρα.

Ο Δευκαλίωνας λοιπόν μετά από συμβουλή του πατέρα του κατασκεύασε ένα πλοίο συγκέντρωσε τα απαραίτητα εφόδια για την επιβίωση τους και επιβιβάστηκε στο πλοιάριο μαζί με την γυναίκα του. Στο μεταξύ ο Δίας ανοίγει τους καταρράκτες του Ουρανού και το έδαφος της Ελλάδας γεμίζει με νερό και οι άνθρωποι χάνονται. Για εννέα μέρες και εννέα νύχτες το βασιλικό ζευγάρι περιφέρεται από τα νερά μέσα στο πλοιάριο. Την δέκατη όμως ημέρα προσάραξε στο όρος Όρθρυς ή κατά άλλη εκδοχή στον Παρνασσό ή στον Άθω. Εκεί όταν οι βροχές σταμάτησαν και τα νερά υποχώρησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα κατέβηκαν στην ξηρά και το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν θυσία στον Φύξιο Δία (προστάτης των φυγάδων). Ο θεός που επικαλέστηκε ο θεοσεβής Δευκαλίωνας έστειλε τον Ερμή για να τους μεταφέρει την υπόσχεση ότι ο Δίας θα πραγματοποιούσε την πρώτη ευχή τους.Και η πρώτη ευχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας δεν ήταν άλλη από το να δώσει και πάλι ζωή ο Δίας στο ανθρώπινο γένος.

Κατά μία άλλη εκδοχή η οποία προέρχεται από την Φωκίδα ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα πήγαν στους Δελφούς και στο ιερό της Θέμιδας για να εκφράσουν και σ αυτή την ίδια επιθυμία. Η θεά τους άκουσε και τους απάντησε με τον παρακάτω χρησμό: Αν ήθελαν να φέρουν στη ζωή νέους ανθρώπους θα έπρεπε να καλύψουν τα πρόσωπά τους και να ρίχνουν πίσω από την πλάτη τους τα οστά της μητέρας τους.Εκείνοι κατάλαβαν την ερμηνεία του χρησμού και αφού έκαναν ότι τους έλεγε ο χρησμός άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω από την πλάτη τους, αφού αυτές προέρχονταν από τα σπλάχνα της μάνας Γης.

Οι πέτρες που πετούσε ο Δευκαλίωνας μεταμορφώνονταν σε άνδρες και αυτές που πετούσε η Πύρρα μεταμορφώνονταν σε γυναίκες. Από την πρώτη δε πέτρα που πέταξε ο Δευκαλίωνας προήλθε ο Έλληνας, γενάρχης των Ελλήνων.

Για τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα υπάρχουν και άλλες παραλλαγές όπως π.χ. ότι αυτός έγινε όταν βασιλιάς στην Βοιωτία ήταν ο Ωγύγος πρώτος βασιλιάς της χώρας των Βοιωτών, ή κατά τους Μεγαριείς από τον κατακλυσμό σώθηκε μόνο ο Μέγαρος ο οποίος κατέφυγε στην κορυφή των Γερανίων. Παρόλα αυτά η εκδοχή του Δευκαλίωνα και της Πύρρας είναι αυτή που διαδόθηκε ευρύτατα και επικράτησε όλων των άλλων και κατά την εποχή του Πλούταρχου εμπλουτίστηκε και με άλλα στοιχεία και λεπτομέρειες που προέρχονται από ασιτικές παραδόσεις, θυμίζουν σε πολλά σημεία τους την εκδοχή που μας διηγείται η Βίβλος.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%94%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CF%89%CE%BD%CE%B1

Κατακλυσμός


Με τη φωτιά του Προμηθέα οι θνητοί προόδευσαν, έχασαν όμως και κάθε σεβασμό προς τους θεούς. Γι' αυτό ο Δίας αποφάσισε να αφανίσει όλους τους ανθρώπους εκτός από δύο ευσεβείς: το Δευκαλίωνα και την Πύρρα. Αυτοί μπήκαν σε ένα κλειστό σκάφος και γλίτωσαν από το φοβερό κατακλυσμό που εξαπέλυσε ο Δίας. Ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα, όταν τα νερά τραβήχτηκαν από τη γη, ρώτησαν στο μαντείο του ναού της Θέμιδος για το μέλλον της ανθρωπότητας. Παρακάλεσαν τους θεούς να ξαναδημιουργήσουν τους ανθρώπους. Το μαντείο απάντησε ότι για να φέρουν στο φως νέους ανθρώπους έπρεπε να σκεπάσουν το πρόσωπό τους και να ρίχνουν πίσω τους "τα οστά της μητέρας τους".

Η Πύρρα και ο Δευκαλίωνας κατάλαβαν ότι ο χρησμός εννοούσε τα λιθάρια που ήταν σκορπισμένα στην επιφάνεια της γης, γύρω τους. Έκαναν λοιπόν ότι τους είπε το μαντείο. Έτσι αναδημιουργήθηκε το ανθρώπινο γένος. Παιδιά της Πύρρας και του Δευκαλίωνα ήταν ο Έλλην και ο Αμφικτύων.

Οι θεοί όμως δε σταμάτησαν να ασχολούνται με τους ανθρώπους, πολλές φορές έσμιξαν με θνητούς που γέννησαν τους ημίθεους και τους ήρωες.

http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1#.CE.9A.CE.B1.CF.84.CE.B1.CE.BA.CE.BB.CF.85.CF.83.CE.BC.CF.8C.CF.82

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Φορωνέας



Στην Αργολίδα θεωρούσαν ότι ο πρώτος άνθρωπος, ο Φορωνέας, προέκυψε από την συνεύρεση του ποταμού Ίναχου με τη νύμφη Μελία ή την Αργεία. Ο Φορωνέας γέννησε πολλά τέκνα, και γρήγορα οι άνθρωποι αυξήθηκαν στην χώρα.

Στην αρχή ο Φορωνέας και οι απόγονοι του ζούσαν ήσυχα, διασκορπισμένοι πάνω στη Πελοπόννησο, τρέφονταν με τους καρπούς των δέντρων, δεν είχαν ασθένειες και βάσανα.

Για αυτό, δεν φιλονικούσαν μεταξύ τους, ομιλούσαν κοινή γλώσσα όλοι και λάτρευαν το Δία.

Όμως η κατάσταση άλλαξε, όταν οι άνθρωποι πλήθυναν.

Ο Φορωνέας κατάλαβε πως μεγάλωναν οι ανάγκες των ανθρώπων, όπως και οι κίνδυνοι αφανισμού τους όχι μόνο από τα θηρία και τις φυσικές καταστροφές αλλά και από τις διαμάχες, όταν αυτοί έγιναν πολλοί.

Έτσι ο Φορωνέας, με την συναίνεση του Δία, έφερε το πυρ από τον ουρανό, συγκέντρωσε τους ανθρώπους σε οικισμούς, θέσπισε τους πρώτους νόμους και τα πρώτα δικαστήρια.

Για τις διαφορές που δεν μπορούσαν να επιλυθούν μ' αυτά τα μέσα, λένε ότι κατασκεύασε τα πρώτα όπλα για τον πόλεμο, που ήταν όμως και για την προστασία των ανθρώπων από τα θηρία και για το κυνήγι.

Ο Φορωνέας όρισε ακόμα και τη λατρεία της Ήρας στο Άργος, πόλη που από τότε η θεά είχε πάρει στην ιδιαίτερη προστασία της.

Ύστερα από όλα αυτά ο Δίας όρισε το Φορωνέα διάδοχο του στο γήινο θρόνο.

Ο Φορωνέας δεν ήταν μόνο ο πρώτος άνθρωπος της γης, ήταν και ο πρώτος θνητός βασιλέας, ορισμένος από τον ίδιο το Δία.

Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, οι Αργείοι διατηρούσαν μια πυρά, πλησίον της γλυπτική εικόνα του Βίτωνα, διότι ήθελαν να αποδίδεται η εύρεση του πυρός στο Φορωνέα και δεν συμφωνούσαν στο ότι αυτό ήταν δώρο του Προμηθέα.

Ακόμη πίστευαν ότι ο Φορωνέας παρέλαβε την γνώση του πυρός και της Μεταλλουργίας από τους Τελχίνες και τους Ιδαίους Δακτύλους

http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%A6%CE%BF%CF%81%CF%89%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CF%82_%5C%CE%86%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82

Ανθρωπογονία



Όταν είχε γίνει ο κόσμος των αθανάτων, των θεών, ήταν καιρός να πλαστεί και ο κόσμος των θνητών, των ανθρώπων, παράλληλα με τον κόσμο των ζώων. Η φαντασία του Ελληνικού λαού εξήγησε την προέλευση του ανθρώπου με πολλούς τρόπους. Την πιο ολοκληρωμένη εκδοχή μας δίνει ο Ησίοδος.

Αρχικά πίστευαν ότι όλα προήλθαν από τους κόλπους της φύσεως. Οι κάτοικοι των παραλίων, όπως και ο Όμηρος, πίστευαν ότι ο Ωκεανός είναι αυτός που γέννησε τους ανθρώπους.

* Για τους κατοίκους της Αργολίδας ο πρώτος άνθρωπος ήταν ο γιος του Ινάχου, ο Φορωνεύς.
* Για τους Βοιωτούς πρώτος άνθρωπος ήταν ο Αλαλκομενεύς.

Η Πανδώρα ήταν η πρώτη γυναίκα που εμφανίστηκε στον κόσμο. Ο Ήφαιστος, κατά διαταγή του Δία, έπλασε την πρώτη γυναίκα από χώμα βρεγμένο με νερό. Η Πανδώρα πήρε από τους θεούς πολλά δώρα. Ομορφιά, δολιότητα, ρητορεία και την τέχνη να υφαίνει και να κεντά. Τέλος ο Δίας της χάρισε μια πυξίδα (κουτί κοσμημάτων).

Η Πανδώρα, που έγινε γυναίκα του Επιμηθέα, δεν μπόρεσε να αντέξει στον πειρασμό και άνοιξε την πυξίδα. Τότε βγήκαν έξω όλα τα κακά, που είχε τοποθετήσει εκεί ο Δίας και που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Βλέποντας το κακό ο Επιμηθέας βιάστηκε να κλείσει την πυξίδα.

Παρατήρησε όμως ότι τίποτα δεν έμεινε πια μέσα, παρά μόνο η ελπίδα, το μόνο καλό που έβαλε ο Δίας μέσα σε τόσα κακά.

Με τον ίδιο τρόπο που έπλασε ο Ήφαιστος την Πανδώρα, έπλασε ο Προμηθέας, γιος του Ιαπετού και αδελφός του Επιμηθέα, τον πρώτο άνδρα. Έτσι δημιουργήθηκε το ανθρώπινο γένος. Βλέποντας όμως ο Προμηθέας τον άνθρωπο, γυμνό και ανίσχυρο μέσα στην παντοδύναμη φύση, κατάλαβε πως γρήγορα θα εξαφανιζόταν και αποφάσισε να τον βοηθήσει. Έκλεψε τη πυρά, που την κρατούσαν ζηλότυπα οι θεοί και την έδωσε στους ανθρώπους. Επιπλέον καθόρισε στους ανθρώπους ποιο μέρος από τα θυσιαζόμενα ζώα να δίνουν στους θεούς. Επειδή αυτό το μέρος ήταν το χειρότερο, ο Δίας θύμωσε και με τις δύο πράξεις του Προμηθέα και τον τιμώρησε. Ο Προμηθέας καρφώθηκε στον Καύκασο και ένας αετός του έτρωγε συνέχεια το συκώτι, που ολοένα ξαναδημιουργούνταν, έως ότου τον ελευθέρωσε ο Ηρακλής, όπως λέγουν ο Ησίοδος και ο Αισχύλος.

http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1#.CE.91.CE.BD.CE.B8.CF.81.CF.89.CF.80.CE.BF.CE.B3.CE.BF.CE.BD.CE.AF.CE.B1

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

Είπαν.........


Όχι μόνο δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά δεν θα ήξερα και τι να κάνω αν ήξερα τι συμβαίνει.
George Carlin

Οι νευρωτικοί χτίζουν κάστρα στον αέρα. Οι ψυχωτικοί ζουν σ' αυτά. Και οι ψυχίατροι παίρνουν το νοίκι.
Jerome Lawrence

80% των παντρεμένων απατούν τις γυναίκες τους στην Αμερική. Οι υπόλοιποι τις απατούν στην Ευρώπη.
Jackie Mason

Το μυστικό ενός ευτυχισμένου γάμου παραμένει μυστικό.
Henry Youngman

Πρέπει να είσαι σε φόρμα. Η γιαγιά μου άρχισε να περπατάει πέντε μίλια την ημέρα όταν ήταν 60. Σήμερα είναι 97 και δεν ξέρουμε πού στο διάολο έχει πάει.
Ellen DeGeneres

Ουδείς


Περνάγανε τα χρόνια και εσύ αναζητούσες...
Ουδεμία σημασία έδινες στη ματαιότητα της περιπλάνησης του μυαλού και του κορμιού σου..
Κινείσαι εδώ και πολλές μέρες ως αερικό,ουδείς αναγνωρίζει την ύπαρξη σου ούτε ανιχνεύει την ψύχη σου...Εκ του μηδενός πορεύεσαι και στον όλεθρο της πλάνης σου οδεύεις.....
Αναλώνεσαι και στροβιλίζεσαι σε πράγματα τελειωμένα,ανύπαρκτα....
Όλα θα σιγήσουν είτε βρεις την έξοδο είτε παραμείνεις στο λαβύρινθο του πυρετού σου..
Όλα ανήκουν στο παρελθόν και το λαμπρό μέλλον είναι για μια στιγμή παρόν..
Ο χρόνος δεν τελειώνει ποτέ γιατί είναι σταματημένος,εμείς τρέχουμε μέσα σε αυτόν...
Μαρμαρωμένοι μέχρι να ξεχάσουμε και να ξεχαστούμε για πάντα....
Το στοίχημα της αναγνώρισης της ύπαρξης μας....
Να σηκωθεί όρθιος αυτός που με αναγνώρισε ,αυτός που αισθάνθηκε την απουσία μου.....

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Δημήτρης Λιαντίνης: Έρωτας και Θάνατος

ΕΙΝΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑ Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ

Μόνη λύτρωση η λήθη.....

Τιτανοκρατία-Τιτανομαχία


Τιτανοκρατία

Η πρώτη εποχή της βασιλείας του Κρόνου ήταν δίκαιη. Όμως αυτό δεν κράτησε πολύ. Όταν ο Κρόνος πήρε την εξουσία έκανε την ίδια σκέψη με τον πατέρα του και, για την ασφάλεια του θρόνου του, έρριξε πάλι τους Εκατόγχειρες και τους Κύκλωπες στα Τάρταρα.

Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Κρόνου και της Ρέας, που τη διάλεξε για γυναίκα του, πέρασαν μέσα σε μια μακάρια και πολύ ευτυχισμένη ζωή. Όμως ο δεύτερος άρχοντας του κόσμου θα έχει την ίδια τύχη με τον πρώτο. Ο Ουρανός είχε προφητεύσει πως το θρόνο του Κρόνου θα τον έπαιρνε κάποιο παιδί του. Έτσι ο Κρόνος, για να αποφύγει το δυσάρεστο γεγονός, δεν έρριχνε τα παιδιά του στα Τάρταρα, αλλά τα κατάπινε αμέσως μετά την γέννησή τους.

Τιτανομαχία

Η Ρέα αγανάκτησε με αυτή την κατάσταση. Ζήτησε τη βοήθεια του Ουρανού και της Γης και αυτοί την συμβούλευσαν να κρύψει το νεογέννητο από τον πατέρα του. Έτσι η Ρέα γέννησε κρυφά σε μία ιερή σπηλιά στο βουνό Δίκτη, στην ανατολική Κρήτη. Ανάθεσε την ανατροφή του παιδιού, που ονομάστηκε Δίας, σε δύο νύμφες, την Αδράστεια και την Ίδη. Τη σπηλιά φρουρούσαν οι Κουρήτες και οι Κορύβαντες, που έκαναν τόση φασαρία χτυπώντας τα δόρατά τους πάνω στις ασπίδες, ώστε ποτέ ο Κρόνος δεν άκουσε τα κλάματα του μωρού.

Ο μικρός Δίας τρεφόταν με το γάλα μιας κατσίκας της Αμάλθειας. Μικρός, παίζοντας με την Αμάλθεια της έσπασε το ένα κέρατο. Όμως σαν θεός που ήταν, χάρισε στο κέρατο μαγικές ιδιότητες. Όποιος θα είχε το κέρατο στην εξουσία του θα μπορούσε να έχει ότι επιθυμούσε.

Μεγαλώνοντας ο Δίας έτρωγε την αθάνατη αμβροσία που του έφερναν από την άκρη του Ωκεανού τα περιστέρια και το νέκταρ, το θεϊκό ποτό, που του έφερνε από ένα βράχο ένας μεγάλος αετός.

Η Ρέα, στο μεταξύ, φάσκιωσε μια πέτρα και την παρουσίασε στον Κρόνο, που εξαπατήθηκε εύκολα και την κατάπιε, νομίζοντας ότι γλίτωσε, μια για πάντα, από έναν επίδοξο διάδοχό του. Όμως δε μπόρεσε να ξεφύγει από τη μοίρα του.

Ο Δίας, όταν μεγάλωσε, γοήτευσε την Μήτιδα, κόρη του Ωκεανού και έμπιστη του Κρόνου. Αυτή έδωσε ένα εμετικό βότανο στον Κρόνο και τον ανάγκασε νε εξεμέσει όσα παιδιά του είχε καταπιεί: τον Ποσειδώνα και τον Πλούτωνα.

Ακολούθησε η Τιτανομαχία. Η Τιτανομαχία και οι αγώνες της κράτησαν δέκα ολόκληρα χρόνια. Τέλος η Γη, για να σταματήσει η αιματοχυσία, συμβούλεψε το Δία να απελευθερώσει τους Κύκλωπες. Αυτό το έκανε πράγματι ο Δίας σκοτώνοντας ένα φοβερό τέρας την Κάμπη, που φύλαγέ τους αλυσοδεμένους Κύκλωπες στα Τάρταρα. Με αυτό τον τρόπο κέρδισε τη βοήθειά τους.

Οι Κύκλωπες έδωσαν στο Δία τη βροντή, τον κεραυνό και την αστραπή, στον Ποσειδώνα την τρίαινα και στον Πλούτωνα την "κυνέα" την αόρατη περικεφαλαία.

Με αυτά τα όπλα οι θεοί επικράτησαν, έρριξαν τους Τιτάνες στα Τάρταρα και έβαλαν τους Εκατόγχειρες να τους φυλάνε.

Έτσι, ο Δίας ανέβηκε θρόνο του Σύμπαντος, και έδεσε τον Κρόνο στην άκρη του κόσμου (πολύ χαμηλά στον ορίζοντα φαίνεται συνήθως ο Πλανήτης Κρόνος, τον οποίο συμβόλιζε ο θεός).


http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1#.CE.9F.CF.85.CF.81.CE.B1.CE.BD.CE.BF.CE.BC.CE.B1.CF.87.CE.AF.CE.B1

Ο πληθυντικός αριθμός




Ο έρωτας ,
όνομα ουσιαστικόν ,
πολύ ουσιαστικόν ,
ενικού αριθμού ,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,
γένους ανυπεράσπιστου .
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .

Ο φόβος ,
όνομα ουσιαστικόν ,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι .
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα .

Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .

Η νύχτα ,
όνομα ουσιαστικόν ,
γένους θηλυκού ,
ενικός αριθμός .
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες .
Οι νύχτες από δω και πέρα.


Κική Δημουλά

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009

Η Πρώτη Θεϊκή Γενεά


Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως πριν δημιουργηθεί οτιδήποτε στον κόσμο, δεν υπήρχε παρά μόνο το Χάος, άπειρο βαθύ και σκοτεινό.



Μέσα στην απέραντη μονοτονία του το Χάος, δημιούργησε την σκοτεινή υπόστασή του, το Έρεβος, το απέραντο και αιώνιο σκοτάδι που βασιλεύει κάτω από τη Γη. Ύστερα οι δύο υποστάσεις του αρχέγονου αυτού θεού "γέννησαν" τέσσερεις άμορφες θεότητες:

* τον Αιθέρα, που δημιούργησε το άνω, θεϊκό τμήμα της Ατμόσφαιρας
* την Ημέρα, που δημιούργησε το φως
* τον Αέρα που δημιούργησε το κάτω, ανθρώπινο τμήμα της Ατμόσφαιρας.
* την Νύκτα, μυστηριώδη και απρόσιτη, που δημιούργησε παρήγαγε το σκότος.

Οι τέσσερις αυτές θεότητες "γέννησαν" το πρώτο Θεϊκό ζεύγος:

* τον Ουρανό πατέρα των πάντων
* την Γαία, μητέρα των πάντων, Αυτοί έγιναν οι πρώτοι κυρίαρχοι του Σύμπαντος. Ύστερα η επιφάνεια της γης άρχισε να διαμορφώνεται, σχηματίστηκαν τα βουνά, τα ποτάμια και οι κοιλάδες, οι πεδιάδες και η απέραντη θάλασσα. Η αρχαία Ελληνική θρησκεία, όπως βλέπουμε, θεοποιεί κάθε δύναμη και στοιχείο της φύσεως, οτιδήποτε είναι ανεξήγητο στους ανθρώπους.

Ο Ουρανός και η Γαία γέννησαν τρείς ομάδες νέων θεών:

* τους τρεις Εκατόγχειρες ( Κόττος, Βριάρεως και Γύης). Αυτοί ήταν τερατώδη πλάσματα, που δείχνουν την εκπληκτική φαντασία των αρχαίων Ελλήνων. Είχαν εκατό χέρια ασύγκριτα σε μέγεθος και δύναμη.
* τους τρείς Κύκλωπες, πελώρια πλάσματα με ανθρώπινη μορφή, μονόφθαλμους ( Βρόντης, ο Στερόπης, ο Άργης) . Αυτοί εξουσίαζαν τη βροντή, την αστραπή, τον κεραυνό, και τις άλλες ουράνιες δυνάμεις.

Ο Ουρανός φοβήθηκε, για την απώλεια της εξουσίας (εντυπωσιασμένος από την υπερβολική δύναμη των τέκνων του) και τους φυλάκισε στα Τάρταρα. Τα Τάρταρα ήταν ένας τόπος που βασίλευε το Έρεβος, το βαθύ σκότος, και βρισκόταν κάτω από τον Κάτω Κόσμο. Μετά γεννήθηκαν οι Τιτάνες και οι Τιτανίδες. Οι Τιτάνες ήταν έξι:

* ο Ωκεανός,
* ο Κοίος,
* ο Κρείος,
* ο Υπερίων,
* ο Ιαπετός και
* ο Κρόνος.

Οι Τιτανίδες ήταν επίσης έξι:

* η Θεία,
* η Θέμιδα,
* η Μνημοσύνη,
* η Φοίβη,
* η Τηθύς και
* η Ρέα.

επεξεργασία Ουρανομαχία

Η Γη, θυμωμένη από τη σκληρότητα του Ουρανού να ρίχνει τα παιδιά του στα Τάρταρα, αποφάσισε να τον εκδικηθεί, ωθώντας τους Τιτάνες να επιτεθούν κατά του πατέρα τους.

Οι Τιτάνες κατάφεραν επίσης να απελευθερώσουν τους αδελφούς τους Εκατόγχειρες και Κύκλωπες από τα Τάρταρα.

Όλοι μαζί, με επικεφαλής τον Κρόνο, επέτυχαν να νικήσουν τον τρομερό θεό Ουρανό, τον εκθρόνισαν και ενθρόνισαν στην θέση του το νεότερο αδελφό τους, τον Κρόνο.

Στη συμπλοκή τους αυτή ο Ουρανός πληγώθηκε. Τρεις σταγόνες αίμα έτρεξαν από την πληγή του που τις πήρε η Γη και έφερε με αυτές στον κόσμο τους Γίγαντες, όντα υπερφυσικά και εξοπλισμένα με δύναμη ακαταμάχητη.

Μετά από την πτώση του Ουρανού η Γη πήρε σύζυγό της τον Πόντο, τον εξουσιαστή της θάλασσας και γέννησε τις θαλάσσιες δυνάμεις και τις θεότητες των ποταμών και των πηγών.

Την ίδια εποχή γεννήθηκαν αρκετές θεότητες που συμβολίζουν πολλές από τις ηθικές δυνάμεις και εκφράζουν τα συναισθήματα και τις αρχές που συνδέονται με την ύπαρξη του ανθρώπου.

* Η Νύκτα γέννησε το θάνατο και τον Ύπνο, τα Όνειρα, τις Μοίρες, τη Νέμεσιν ( = Τιμωρία), την Απάτη, τη Φιλία, το Γήρας και την Έριδα.
* Η Έριδα γέννησε τον Πόνο, τις Μάχες και τον Όρκο.

http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE_%CE%98%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%B1#.CE.95.CF.84.CF.85.CE.BC.CE.BF.CE.BB.CE.BF.CE.B3.CE.AF.CE.B1
Συνεχίζεται

Παροιμίες


* "Πρέπει να δεχτούμε την πεπερασμένη απογοήτευση, αλλά δεν πρέπει ποτέ να χάνουμε την ατελείωτη ελπίδα." ~ Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

* "Φώτισε το αύριο με το σήμερα." ~ Ελίζαμπεθ Μπάρεττ Μπράουνινγκ

* "Μάθε από το χθες, ζήσε για το σήμερα, έλπιζε για το αύριο. Το σημαντικό πράγμα είναι να μην σταματήσεις να ρωτάς." ~ Einstein

* "Άκου τώρα τους ευγενικούς ψίθυρους της ελπίδας." ~ Τσαρλς Ντ. Μπρόντχεντ

* "Ο απαισιόδοξος βλέπει δυσκολία σε κάθε ευκαιρία. Ο αισιόδοξος βλέπει την ευκαιρία σε κάθε δυσκολία." ~ Ουίνστον Τσώρτσιλ

* "Η ελπίδα είναι ο στύλος του Κόσμου." ~ Ανώνυμος

* "Η ελπίδα είναι ελπίδα για ατελείωτη Ελπίδα." ~ Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν

* "Όποιος φυτεύει ένα δέντρο φυτεύει μια ελπίδα." ~ Λούσυ Λάρκομ

* "Η αισιοδοξία είναι η πίστη που οδηγεί στην επιτυχία. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς ελπίδα." ~ Χέλεν Κέλλερ

* "Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία." ~ Ανώνυμος

* "Η ελπίδα, οδηγεί στη μετάνοια και τη σωτηρία". - Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%95%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails