Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009

Μια ιστορια

«Δεν μπορώ πια να κλάψω. Κοιτάζω τ’ άστρα. Είναι πολύ φωτεινή η νύχτα απόψε.

Περπατώ στους ίδιους δρόμους που κάποτε περπατήσαμε μαζί. Πήγα ξανά στα στέκια μας και κάθισα στο ίδιο σκαμπό πίνοντας ένα χυμό πορτοκάλι

Δεν είσαι πουθενά.

Πουθενά να μου φωτίσεις τον κόσμο μου. Δεν μπορώ να κλάψω…Δεν έχω τη δύναμη… Απλώς νοσταλγώ, ψαχουλεύω στο χθες και…

Σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ πιο πολύ τώρα που μου ’φυγες.

Αν ήξερα πως αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.

Αν ήξερα ότι εκείνη θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι εκείνη θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.

Αν ήξερα ότι εκείνες θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που θα σ’ έβλεπα θα έλεγα «Σ’ αγαπώ» και δεν θα υπέθετα ανόητα ότι το ξέρεις ήδη.

Όμως άργησα. Και τώρα το μόνο που μπορώ να πω είναι:

«Καλή αντάμωση ψυχή μου… Ο Στάθης πέθανε εξαιτίας μου, όταν ήμασταν τσακωμένοι. Δεν είχα και δεν θα έχω ποτέ την ευκαιρία να του ζητήσω συγγνώμη, δεν θα είμαστε ποτέ ξανά μαζί, δεν θα ζήσουμε τη ζωή που είχαμε υποσχεθεί ο ένας στον άλλο. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε είναι νέος είτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό κάντο σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα, που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη την τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου και πέσ’ τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι. Αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να πεις «συγγνώμη», «ευχαριστώ» και άλλα λόγια αγάπης που ξέρεις

Δεν υπάρχουν σχόλια:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails